Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Χρήμα και Εξουσία


Αυτό που ισχύει στις περισσότερες χώρες, και η Ελλάδα είναι μια από αυτές, είναι οι βουλευτές να μπαίνουν φτωχοί στην πολιτική και να βγαίνουν πλούσιοι ή ζάπλουτοι. Ενώ οι όντως πλουσιοπάροχες αμοιβές και προνόμια δεν δικαιολογούν τη συσσώρευση τέτοιου φανερού και κρυφού πλούτου, το πολιτικό σύστημα είθισται να κάνει τα στραβά μάτια, μιας και τα δώρα ή δωράκια σύμφωνα με το εθιμικό δικαιο τείνουν να καταστούν μέρος του θεσμού.

Στις ΗΠΑ, όπως μάς λέει o Economist, τα πράγματα είναι ανάποδα. Από την έρευνα του πλούτου των μελών του Κονγκρέσου προκύπτει ότι αυτοί που μπαίνουν στην πολιτική και εκλέγονται είναι ήδη πλούσιοι. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όταν βγαίνουν δεν είναι  πλουσιότεροι. Απλώς μεταπηδούν κλίμακα. Κανείς θα περίμενε οι πλουσιότεροι βουλευτές να προέρχονται από την επιχειρηματική τάξη.

Δεν συμβαίνει όμως έτσι. Ελάχιστοι είναι αυτοί. Όπως κι εδώ, περισσεύουν οι δικηγόροι. Αλλά η απόλυτη πλειοψηφία, (δέκα στους εικοσιπέντε πιο πλούσιους) ανήκει σ' αυτούς που είτε κληρονόμησαν τα πλούτη τους (κι εδώ επαληθεύεται ο Πικετί), είτε έκαναν ένα πλούσιο γάμο, όπως ο Βενιζέλος ας πούμε. Δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά στον παραπάνω πίνακα. Η πολλαπλή εμφάνιση της ένδειξης "rich spouse" (4/10) στη θέση της επαγγελματικής απασχόλησης βγάζει μάτι.

Το πιο ανησυχητικό όμως, κατά τον Economist, είναι ότι οι περισσότεροι στο Κονγκρέσο δεν γνώρισαν τίποτε άλλο στη ζωή τους, παρά την πολιτικολογία. 

Αφού αυτά συμβαίνουν στις ΗΠΑ, στη χώρα που λατρεύουν την επιχειρηματικότητα, εμάς προφανώς δεν μάς πέφτει λόγος.

 

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ: Tα μνημόνια καταπόντισαν την ανταγωνιστικότητα!


Για να τελειώνουμε με το παραμύθι της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας και για το πώς τα προγράμματα λιτότητας από το 2010 και εντεύθεν συνέβαλαν στην ανάκτησή της, δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά στο παραπάνω διάγραμμα.

Σύμφωνα με στοιχεία των ετήσιων εκθέσεων του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) τα οποία είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα του από το 2006-2007 ώς το 2013-2014, βλέπουμε ότι ο συνολικός δείκτης ανταγωνιστικότητας της χώρας μας βαίνει συνεχώς μειούμενος. Ενώ η ανταγωνιστικότητα την δήθεν περίοδο της ασωτείας, 2006-2007 ήταν στο 4.12, με άριστα το 7 το οποίο παρεμπιπτόντως δεν πιάνει καμια χώρα, πέρσι ήταν στο 3.86, και σήμερα που πηδάμε απ' τη χαρά μας, έχει μόλις πάει στο 3.93. 

Αν κοιτάξουμε δε τις κατατάξεις, και πάλι η πτώση τον καιρό των μνημονίων είναι θεαματική.

Από την 61η θέση το 2006-2007, τα επόμενα χρόνια πέφτουμε σταθερά στην 65η, 67η, 71η, 83η, 90η, 96η θέση και φέτος στην 91η. Κι όλα αυτά με την πιο τρομερή εσωτερική υποτίμηση που έχει ποτέ λάβει χώρα. 

Και τίθεται το ερώτημα; Θα είμαστε ευχαριστημένοι αν πιάσουμε την ανταγωνιστικότητα του τρισκατάρατου 2006? Προφανώς, γιατί δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Και πάλι καλά να λες.

Ειναι δυνατόν να είμαστε τόσο τυφλοί; Υπάρχει σήμερα κάποιος, έστω ένας που δεν πανηγυρίζει;



Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Sex στο Ιράν


Το να καθίσουμε να ασχοληθούμε με τα όσα ανομολόγητα συμβαίνουν στις κρεβατοκάμαρες της Τεχεράνης, τη στιγμή που ένα σωρό μέτωπα έχουν πάρει φωτιά σε Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Ουκρανία και Ευρωζώνη, θα αποτελούσε ύβρι. Όχι όμως για γεγονότα που αφορούν στο Ιράν και τα οποία μάς αφήνουν καποιες χαραμάδες για το ποιόν των διεργασιών που συντελούνται στο κοινωνικο-πολιτικό επίπεδο της σπουδαίας, από γεωπολιτική άποψη, αυτής χώρας. Δεν χρειάζεται να επισημάνουμε ότι τόσο η εξωτερική πολιτική του Ισραήλ όσο και της Δύσης σχετικά με τη Συρία και Ιράκ υπαγορεύεται με γνώμωνα το Ιράν, εξ αιτίας της ισχύος, της επιρροής του στην περιοχή και του πυρηνικού του προγράμματος.

Τώρα, θα πείτε τι σχέση έχει το πήδημα με τα πυρηνικά; Έχει και παραέχει! Ο Ρουχανί αποδεικνύεται ένας πολιτικός, περισσότερο πραγματιστής από τον προκάτοχό του, κι αυτό αποτυπώνεται στους χειρισμούς του στον έλεγχο των πυρηνικών και στη διάθεση σύμπραξης που επιδεικνύει για τον τερματισμό της κρίσης σε Ιράκ και Συρία. Αφ' ενός συναινεί στην αλλαγή του Αλ-Μαλίκι, αποδέχεται τον προτεινόμενο νέο πρόεδρο του Ιράκ από τους αμερικανούς, και αφ' ετέρου μεταβαίνει στο Ριάντ για εξεύρεση με τους Σαουδάραβες κοινής λύσης σχετικά με την αντιμετώπιση του ISIS.

Το Ιράν είναι μια εν πολλοίς παραξηγημένη χώρα, όπου εύκολα εξαπατάσαι από την παρουσία των κληρικών, από τη στενή σχέση που έχουν με το κράτος και την κοινωνία και από τον ενδυματολογικό κώδικα των γυναικών, αλλά μια πιο προσεκτική ματιά, παραμερίζοντας τις κουρτίνες δείχνει ότι τα στερεότυπα το αδικούν. Το Ιράν δεν είναι Σαουδική Αραβία. Οι σιιίτες μουλάδες, όπως γράψαμε στο προηγούμενο ποστ δεν μισθοδοτούνται από το κράτος. Και ο Πρόεδρος, για να το βλέπουν οι δικοί μας, δεν δίνει όρκο σε κάποιον ανώτατο θρησκευτικό άρχοντα, αλλά στον Ανώτατο Δικαστή! Μια τέτοια αποκάλυψη θα σόκαρε τον φιλελεύθερο Μητσοτάκη και ειδικά την κομμουνίστρια Κανέλλη.

Αλλά περισσότερο απ' όλα θα σόκαρε η είδηση ότι το ίδιο το Ιρανικό Κοινοβούλιο, ειδικά το τμήμα ερευνών του εκπόνησε 82-σέλιδη μελέτη για τη σεξουαλική συμπεριφορά των Ιρανών και δη των νέων. Τα αποτελέσματα είναι λίγο πολύ αναμενόμενα και δεν έχουν και τόση σημασία. Εν ολίγοις, συμβαίνει ό,τι συμβαίνει και στις φιλελεύθερες κοινωνίες, μόνο εδώ αφού κλείσουν οι πόρτες των σπιτιών, αλλά κι αυτό φαίνεται ν' αλλάζει. Ένα 80% των ανύπαντρων γυναικών έχει προγαμιαίες σχέσεις, ενώ το ποσοστό των ομοφυλόφιλων ανέρχεται στο 17%. 

Το ότι το ανώτατο θεσμικό όργανο αποφασίζει να μπει σε χωράφια ταμπού που μέχρι πρότινος θα έστελναν τους μουλάδες με εγκεφαλικό στο νοσοκομείο και να τα δημοσιοποιεί, δείχνει πόσο πολύ έχει προχωρήσει η ιρανική κοινωνία.