Τα μπουμπούκια του ΤΑΙΠΕΔ

Η κυβέρνηση αυτή και η προηγούμενη, θέλοντας να προλάβουν κακόβουλα σχόλια και υπαινιγμούς σχετικά με μια άμεμπτη διεκπεραίωση των ιδιωτικοποιήσεων, φρόντισαν εξ αρχής να συστήσουν το αντίστοιχο Ταμείο, το ΤΑΙΠΕΔ, να το προικίσουν με έναν ιδρυτικό νόμο, τον 3986/2011 και να στελεχώσουν το ΔΣ του με ό,τι ικανό και ηθικό στοιχείο διέθετε η πιάτσα, ούτως ώστε να είναι καλυμμένες από μελλοντικές ενστάσεις αυτών που σήμερα αντιδρούν.

Όλα δηλαδή σχεδιάστηκαν προσεκτικά, με τρόπο ώστε καμιά τρύπα να μην μείνει ανοιχτή που να υπάρχει κίνδυνος να τις εκθέσουν μελλοντικά. Και τούτο γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις σε γενικές γραμμές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη διαφθορά, γεγονός φυσιολογικό, μιας και τα χρήματα που διακινούνται και τα συμβόλαια που διακυβεύονται είναι τεράστια. Όταν πρόκειται δε για συμβόλαια που μεταβιβάζουν κρατικά μονοπώλια σε ιδιωτικά, όπως για παράδειγμα το διαδικτυακό στοίχημα, ή το νερό, ή το φυσικό αέριο, ή τον ηλεκτρισμό, τότε ο πειρασμός είναι ακόμα πιο μεγάλος.

Παρ’ όλα αυτά, τι θα εισπράξει κάποιος ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στη σύντομη ιστορία του ΔΣ του ΤΑΙΠΕΔ; 

Απλά, ότι αποτελεί τόπο με μεγάλη, σαφώς μεγαλύτερη του μέσου όρου, συγκέντρωση διεφθαρμένων ατόμων. Ας τα θυμηθούμε και για του λόγου το αληθές, ας τα απαριθμήσουμε:

1. Anna Boubenikova, Σλοβάκα, τοποθετημένη εξ αρχής από την ΕΕ στο ΤΑΙΠΕΔ. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση τον Αύγουστο του 2012, όταν έγινε γνωστό στην Ελλάδα, διότι στην ΕΕ το γνώριζαν εξ αρχής, το μπλέξιμό της σε δωροδοκία      πολλών εκατομμυρίων ευρώ στο αντίστοιχο σλοβάκικο Ταμείο, για την εξασφάλιση ζηλευτών κρατικών φιλέτων.

2. Ελένη Παπακωνσταντίνου, η γνωστή ξαδέλφη της λίστας Λαγκάρντ, και των εξοπλιστικών συμβολαίων. Μετά το σάλο, υπέβαλε την παραίτησή της.

3. Τάκης Αθανασόπουλος, ο γνωστός πρόεδρος του ΔΣ, ο οποίος υποβάλει και αυτός παραίτηση λόγω ποινικής δίωξής του για την υπογραφή ζημιογόνου για τη ΔΕΗ που αντιπροσώπευε, σύμβασης με τη ΜΕΤΚΑ, στην οποία ουσιαστικά χάριζε 100 εκ.

4. Στέλιος Σταυρίδης, νυν πρόεδρος, γνωστός για το ύποπτο ξεπούλημα της ΑΓΕΤ στον αρχι-μαφιόζο Καλτσεστρούτσι. Ακόμα ελεύθερος, αλλά στιγματισμένος.

Σαν πολλοί λοιπόν, δεν φαίνονται για ένα μικρό Ταμείο με μια τόσο σύντομη ιστορία και με κανένα ακόμα σημαντικό χρηματικό αλισβερίσι;

Όσο για τους κανόνες διαφάνειας που υποτίθεται ότι το διέπουν, αυτοί είναι μόνο για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια. Όσο υπάρχουν οι γνωστοί αποθηκευτικοί χώροι της Ελβετίας, του Λουξεμβούργου, του Σίτι  των Κέιμαν κλπ, ο καθένας μπορεί να σκάει από όση διαφάνεια επιθυμεί. Άλλωστε, όταν αυτά αποκαλυφθούν, εμείς θα είμαστε ήδη νεκροί.

Ιδιωτικοποίηση του νερού στη Βρετανία

Η κοινή γνώμη, έρμαιο της πλύσης εγκεφάλου που υφίσταται από τα συγκεκριμένα δημοσιογραφικά κέντρα, από τα επιχειρηματικά συμφέροντα που τα κατέχουν και από τη διαπλοκή ανάμεσα σ’ αυτά και τους εκάστοτε κυβερνητικούς αξιωματούχους, έχει φτάσει να  συγκατατίθεται σε μεγάλο βαθμό στο ξεπούλημα των δημοσίων επιχειρήσεων κοινής ωφελείας, εναρμονίζοντας, εν τη αφελεία της, το συμφέρον τους με το δικό της συμφέρον, στη ρότα του γνωστού ρητού: «Αφεντικά και δούλοι, ένα γινήκαμε ούλοι».

Το μαγικό τρίπτυχο που, εδώ και κάμποσες δεκαετίες εκμαιεύει τη συγκατάθεση είναι η πολυθρύλητη αποτελεσματικότητα του ιδιωτικού τομέα, η αγιοσύνη του σε σχέση με το σάπιο κράτος, οι χαμηλότερες τιμές που προσφέρει, και η αύξηση των θέσεων εργασίας.

Στη συγκεκριμένη φάση που βρισκόμαστε, υπερίπταται και ένα επιπλέον επιχείρημα, αυτό της εξόφλησης του δημοσίου χρέους, ότι δηλαδή,  μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, οι εισπράξεις, οι οποίες σύμφωνα με το μεσοπρόθεσμο, υπολογίζονται στην καλύτερη των περιπτώσεων σε 9.5 δις για την περίοδο 2012-2016, θα ελαφρύνουν σημαντικά ένα χρέος το οποίο, πάλι στην καλύτερη των περιπτώσεων και μέσα από ένα σωρό μεταφυσικές παραδοχές, θα ανέρχεται σε δυο ολοστρόγγυλα ΑΕΠ, και κοντά στα 400 δις. 

Στα πλαίσια του σωτηριολογικού αυτού σεναρίου, μεταφέρθηκαν στο κελί μελλοθανάτων του ΤΑΙΠΕΔ και οι δυο εταιρίες ύδρευσης, ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, με τη μόνη επιπλέον δικαιολογία ότι αμφότερες οι επιχειρήσεις είναι κερδοφόρες, η μεν ΕΥΔΑΠ παρουσιάζοντας για το 2011 μετά από φόρους κέρδη ίσα με 12.18 εκ, αυξημένα κατά 53.53% σε σχέση με αυτά του πρώτου εξαμήνου, η δε ΕΥΑΘ παρουσιάζοντας κέρδη 15 εκ ευρώ, αυξημένα ομοίως κατά 69%. 

Αν το κράτος δεν ξεφορτωθεί τα πιο κερδοφόρα κομμάτια του, από τα οποία αντλεί φόρους και μερίσματα, τι θα ξεφορτωθεί; Τα ζημιογόνα του; Μα αυτά δεν θα τα θέλει ούτε ο συνομιλών μετά του πρωθυπουργού μας, θεός, είναι η δικαιολογία. Κάποιος, όμως ορθολογικά σκεπτόμενος, θα αντιτάξει ότι αν ο ιδιωτικός τομέας είναι περισσότερο αποδοτικός από τον δημόσιο, τότε διευρύνοντας τον κύκλο εργασιών του, και παρουσιάζοντας μεγαλύτερα κέρδη, θα δώσει την ευκαιρία στο κράτος να εισπράξει περισσότερους φόρους, οι οποίοι και θα αντισταθμίσουν τα χαμένα μερίσματα. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, τα νέα αφεντικά του νερού να προσελκύσουν περισσότερους πελάτες, όπως τα επιπλέον εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών που δεν έχουν ακόμα πρόσβαση στο αγαθό αυτό, καθώς επίσης και να εμπλουτίσουν τη γκάμα του προσφερόμενου ύδατος με νέες γεύσεις, όπως νερό με γεύση φράουλα, νερό με γεύση πικραμύγδαλο, νερό από το Αζερμπαϊτζάν, νερό από τον Νιαγάρα κλπ, ικανοποιώντας και τα πλέον απαιτητικά λαρύγγια. 

Φυσικά, στη χώρα όπου ευδοκιμεί με επιτυχία η ποικιλία της Χαλιμάς, όλα τα προηγούμενα γίνονται αποδεκτά αναντίρρητα, με λαχτάρα και ενθουσιασμό, σαν απολύτως φυσιολογικά και νομοτελειακά, παρά το πλήθος παραδειγμάτων που αποδεικνύουν ότι στο πάνθεον των εταιριών τα φωτοστέφανα δεν έχουν θέση.

Πριν λίγες μέρες είχαμε κάνει μια περιήγηση στο περιβόλι μεγάλων πολυεθνικών εταιριών, όπως Amazon, e-Bay, Starbucks, Facebook και Google, όπου παρουσιάσαμε τη δημοσιογραφική έρευνα του Reuters κυρίως, για το μέγεθος του φορολογικού «οφέλους» που έχει το Ηνωμένο Βασίλειο από την εκεί λειτουργία τους. Αναμένουμε μια παρόμοια έκθεση και για το ελληνικό περιβόλι, αν ποτέ… 

Εν τω μεταξύ μια και μιλάμε για το ελληνικό νερό, μέσα στο σαββατοκύριακο έσκασαν μύτη και δυο άρθρα στον Guardian για το αντίστοιχο βρετανικό, με συμπεράσματα από τα είκοσι χρόνια λειτουργίας του υπό ιδιωτική κηδεμονία.

 Αυτή τη στιγμή στο Ηνωμένο Βασίλειο λειτουργούν 4 μεγάλες εταιρίες νερού, με τη μεγαλύτερη εξ αυτών, την Thames Water να υδροδοτεί 14 εκ. Λονδρέζων. Η εν λόγω εταιρία ιδιωτικοποιήθηκε το 1989 με τίμημα μόλις 922 εκ. λιρών, εν μέσω διθυράμβων για τα οφέλη που θα επέφερε στους καταναλωτές η δεδομένη επιχειρηματική κίνηση, όσον αφορά την τιμή του κυβικού, την ασφάλεια και την επέκταση του δικτύου, την ποιότητα του νερού, αλλά και την απεξάρτηση του κράτους από το να δανείζεται και να τη χρηματοδοτεί. Αμ δε! 

Σύμφωνα με τη σύμβαση πώλησης, υποχρέωση της εταιρίας ήταν και να κατασκευάσει κάτω από τον Τάμεση, μεγάλο αγωγό μεταφοράς λυμάτων στη θάλασσα, καθώς το απαρχαιωμένο δίκτυο παρουσίαζε εκτεταμένες διαρροές. Η επένδυση, κόστους 4 δις λιρών ουδέποτε πραγματοποιήθηκε, παρά μόνον άρχισε να αναθερμαίνεται όταν η κυβέρνηση ανέλαβε να εγγυηθεί ολόκληρο το ποσό δανεισμού, πράγμα που σημαίνει ότι αν κάτι δεν πάει καλά και η εταιρία τα τινάξει, τότε το δάνειο θα εξοφληθεί από τους Βρετανούς φορολογούμενους. Ευτυχώς, δηλαδή, που η ιδιωτικοποίηση θα απάλλασσε τους φορολογούμενους από νέα χρέη!

Επιπλέον, η Thames Water ουδέποτε ασχολήθηκε με το να κατασκευάσει ταμιευτήρες για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών, ούτε ενδιαφέρθηκε να αναμορφώσει το δίκτυο, για να το καταστήσει περισσότερο αποτελεσματικό.

Αυτά που φρόντισε όμως να κάνει κατά προτεραιότητα και με επιτυχία ήταν να εμπλακεί σε υπέρμετρο δανεισμό (από 1.8 δις, σε 8 δις μέσα σε μια δεκαετία), να αυξήσει τα μερίδια των μετόχων, τους μισθούς και τα bonus των διευθυντικών στελεχών, και να εγγράψει τα κέρδη στο Λουξεμβούργο, τον σπουδαιότερο φορολογικό παράδεισο στην Ευρώπη, μετά την Ελβετία. Έτσι το 2012, παρά τα 650 εκ.  κέρδη απέδωσε στο ΗΒ μηδενικό σχεδόν φόρο, ενώ για τα μερίσματα μόνο απέδωσε στους δικαιούχους 279.5 εκ. λίρες. Την τελευταία τετραετία τα μερίσματα ανέρχονταν στα 1.08 δις. Ο δε διευθύνων σύμβουλος για το 2012 εισέπραξε μισθό 425,000 λιρών, bonus 420,000 λιρών, ενώ σαν καπάκι, η εταιρία είχε και μια μικρή επιστροφή φόρου, ύψους μόλις 76 εκ. λιρών!

Στην ίδια ακριβώς κατάσταση βρίσκεται και η Αnglian Water, η οποία επίσης δεν πλήρωσε φόρο για το 2012. Η εταιρία αυτή, η οποία δάνεισε τη θυγατρική της στα Cayman (πού αλλού;) 1.609 δις, μοίρασε το 2012 478 εκ. λίρες σε μερίσματα. 

Η Yorkshire Water με κέρδη 303 εκ. λίρες για το 2012, πλήρωσε φόρο 2.9 εκ. μόνο για πέρσι, και τούτο γιατί εμφανίζει τα βιβλία της να ξεχειλίζουν από χρέος, το οποίο, σύμφωνα με το νόμο, εκπίπτει φορολογικά. Με το να εμφανίζεται λοιπόν, η εταιρία, να  έχει συνάψει δάνειο με κάποια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των Cayman, κατορθώνει χρόνο με το χρόνο να μειώνει το φόρο από 70 εκ. το 2009, στα 19 εκ. τον αμέσως επόμενο. Το δάνειο, βέβαια αποδεικνύεται μαϊμού, καθότι στην πραγματικότητα δανείζεται από δικές της θυγατρικές. 

Εν πάση περιπτώσει, κοινή είναι η διαπίστωση ότι οι εταιρίες αυτές δεν πρόκειται να μακροημερεύσουν και στο οσονούπω θα χρειαστούν, τι άλλο;(!),  bail-out!

Μήπως, επειδή κρατούσαν όλο αυτό το διάστημα τα τέλη χαμηλά; Ουδόλως! Μονοπώλια γαρ! Οι τιμές αυξάνονταν ετησίως και σταθερά, καθώς είναι συνδεδεμένες στο δείκτη τιμών λιανικής, ο οποίος ομοίως και αυξανόταν.  

Αν κάποιοι καλοπροαίρετοι, αλλά δυστυχώς αφελείς, διατηρούν ακόμα στο μυαλό τους την εικόνα του προτεστάντη επιχειρηματία, του προ-περασμένου αιώνα που με τη δουλειά, το μεράκι, και τις σωστές αποφάσεις έτρεφε και γιγάντωνε την επιχείρησή του, ας αλλάξουν πλευρό… 

1. Thames Water – a private equity plaything that takes us for fools, Will Hutton, The Observer, Sunday 11 November 2012

2. Water companies pay little or no tax on huge profits, Daniel Boffey, Ian Griffiths and Toby Helm, The Observer, Saturday 10 November 2012

3. Taxing time for multinationals
Amazon, Google and Starbucks face wrath of public accounts select committee amid corporate tax evasion fears, Nils Pratley, guardian.co.uk, Monday 12 November 2012

Η αδιαφάνεια της διαφάνειας

Τα social media τρέφουν την ψευδαίσθηση ότι ο καθένας χρήστης μπορεί με το λόγο του να ανακρίνει και να ελέγχει την εξουσία. Να την στηλιτεύει, να την μαλώνει, να την καθίζει στο σκαμνί και να ελπίζει ότι λίγο-πολύ θα εισακουστεί. Είτε σαν μοναδική φωνή, είτε σαν πολλαπλασιαστής ομοειδών φωνών. Ανάλογα με την εμβέλεια του καθενός στον κυβερνοχώρο. 

Όσο  χώρο όμως κερδίζει ο ένας, τόσο χώρο εγκαταλείπει ο άλλος και απομακρύνεται. Με αποτέλεσμα η εξουσία να παραμένει πάντα άπιαστη από το δόκανο της κριτικής και της λογοδοσίας. Είτε μετακομίζοντας σε πιο ασφαλείς χώρους στο εξωτερικό μακριά από την εμβέλεια των πολιτών και ψηφοφόρων, π.χ. Βρυξέλλες, είτε εφευρίσκοντας διάφορα άλλα κόλπα. Όπως, ας πούμε το κόλπο της διαφάνειας. Το είδαμε με το open-gov, το βλέπουμε τώρα και με το ΤΑΙΠΕΔ.

Το ΤΑΙΠΕΔ συστάθηκε ως ένας άκρως αδιαφανής οργανισμός, ως προς τον τρόπο που θα διαχειρίζεται τη δημόσια περιουσία και ως προς το περιεχόμενο και το είδος των συμβάσεων που θα συνάπτει. Λίγο αργά, αλλά κάποιοι βουλευτές της συγκυβέρνησης, συγκεκριμένα από το Πασόκ την ύστατη ώρα το αντιλήφθηκαν και αντέδρασαν. Η τροπολογία που κατατέθηκε πριν λίγες μέρες από τον Στουρνάρα, και την οποία βλέπετε παραπάνω, είχε σαν στόχο να δράσει όπως το ήπιο ηρεμιστικό, κατευνάζοντας τις ανησυχίες περί διαφάνειας και λογοδοσίας του πανίσχυρου αυτού ταμείου. Εισάγει λοιπόν μια διαδικασία οιονεί λογοδοσίας, με αυστηρή τήρηση των χρονικών περιορισμών ως προς τη δημοσιοποίηση των πράξεων και αποφάσεών του. Στην ουσία, όμως, δεν κάνει τίποτε άλλο, παρά να προσθέτει ένα διαφανές γυαλί μπροστά από το ήδη υπάρχον αδιαφανές, το αμμοβολημένο.  

Το ΤΑΙΠΕΔ, και το όποιο ΤΑΙΠΕΔ, υποχρεώνεται μεν να λογοδοτεί, αλλά στο βαθμό που η λογοδοσία είναι αποσπασμένη από τον κοινωνικό έλεγχο και την αλληλεπίδραση με την κοινωνία, η διαφάνεια καθίσταται άνευ λόγου και αντικειμένου. Ένα κούφιο τέχνασμα, μια μπαγαποντιά, ένα κόκκαλο γλυμμένο τελικά, μ΄ ελάχιστο ψαχνό. 

Οι εξουσιαστικές ελίτ λοιπόν, με όχημα τη διαφάνεια μπορούνε άνετα να αποσπώνται από τις μάζες, εφόσον ταυτόχρονα φροντίσουν να διατηρούν τα προσχήματα και τα διακριτικά σημάδια της δημοκρατικότητας. Μπορούν να μαντρώνονται σε οποιοδήποτε μέγαρο, πύργο, παλάτι και ουρανοξύστη, να διαβουλεύονται, να συσκέπτονται, να χαριεντίζονται μεταξύ τους και να αλληλοθαυμάζονται,  αρκεί οι τοίχοι που τις περιβάλλουν να είναι από γυαλί και όχι από τούβλο. 

Λίγο πολύ δηλαδή, όπως οι πόρνες πίσω από τις ερμητικά κλειστές γυάλινες βιτρίνες των κακόφημων δρόμων του Άμστερνταμ. Μπορείς να τις δεις και να τις περιεργαστείς, αλλά είναι αδύνατον να τις ακούσεις, να τις αγγίξεις, πόσο μάλλον να συνευρεθείς. Παρά μόνο αν τις πληρώσεις...

Γελοίοι και μοιραίοι...

Αν η δημοσίευση της λίστας Lagarde έκανε ρόμπα τα εμπλεκόμενα πολιτικά απολειφάδια εντός των συνόρων της χώρας, η σύλληψη του δράστη, τα έκανε ρόμπα σ' ολόκληρο τον πλανήτη. Δεν χρειάζεται ν' απαριθμήσουμε τα παγκόσμια μέσα, που την ίδια στιγμή που ένας εύθικτος εισαγγελέας εξέδιδε ένταλμα σύλληψης, αυτά είχαν ήδη αναρτήσει φαρδιά-πλατιά στην πρώτη τους σελίδα την πλήρη ανταπόκριση από το συμβάν, χασκογελώντας ειρωνικά για τα τεκταινόμενα στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Εύθικτος βεβαίως, ως προς την υπεράσπιση της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, και ουχί άλλων τινών προσώπων που προσφάτως είδαν το φως της δημοσιότητας μέσα από άλλου τύπου λίστες. Κυρίως όμως ανόητος, μιας και η υπερευαισθησία του φούντωσε κι άλλο τη φωτιά που μόλις είχε αρχίσει να γλύφει τα μπατζάκια αυτών, που για μια στιγμή φαινόταν ότι μπορεί και να γλίτωναν το ολοκαύτωμα.

Και το συμβάν δεν ήταν τα ονόματα αυτά καθ' αυτά, χεστήκαμε που λέει ο λόγος, (άλλωστε λίγο πολύ αυτά περιμέναμε να δούμε, όχι φυσικά ως παράνομους φοροκλέφτες, αλλά για πολλούς εξ αυτών, ως νομίμως εξαιρεθέντες), αλλά η αγωνία της πολιτικής αλητείας που μέρες τώρα, φυσώντας και ξεφυσώντας, παραπαίοντας και αλληλο-ρουφιανευόμενη προσπαθούσε, έτσι νόμιζε, ν' αδειάσει αλλού την ενοχή και να περάσει τον σκόπελο της έκθεσής της αβρόχοις ποσί. Με τα ίδια παλιά κόλπα, και τσαλίμια, με όρκους και καραγκιοζλίκια, με έκδηλη όμως την ατζαμοσύνη των δακτύλων στον εντοπισμό του “παππά”.

Εδώ παππάς, εκεί παππάς, πού είναι ο παππάς; Πάει, την έκανε ο παππάς, τούς την έφερε ο παππάς, ξεγλίστρησε από τα παράθυρα της Όλγας, τα πλατώ του Σκάι, τα σκοτεινά συρτάρια των υπουργείων, τις μαύρες τσάντες των υπουργών, και νά σου καμαρωτός καμαρωτός, ξημέρωμα Σαββάτου στα μανταλάκια της Ομόνοιας να κλείνει το μάτι και να χλευάζει. Κι από κει, ήταν ζήτημα λεπτών, να αναλάβουν τα άλλα, τα ηλεκτρονικά πλέον μανταλάκια του διαδικτύου, τη μεταφορά στα πέρατα του κόσμου της ξεφτίλας του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Φαντάζομαι το Βενιζέλο, όλες αυτές τις μέρες, με την άσπρη κολλαριστή ποδιά της υπηρέτριας και την ασορτί κορδέλα στο κεφάλι, τάχα μ' δήθεν, να γονατίζει κάτω από τραπέζια και καναπέδες, να τραβά πολυθρόνες, να σέρνει μπουφέδες και βιβλιοθήκες, να τινάζει παπλώματα και κουβέρτες, να αναποδογυρίζει χαλιά, να αδειάζει συρτάρια, πηγμένος στον ιδρώτα και τη σκόνη να ψαχουλεύει, ν' ανασκαλεύει να σκαλίζει. Το ίδιο και τον Παπακωνσταντίνου, σε μια εξ ίσου γελοία εκδοχή. Και να εμφανίζονται κατόπιν στα κανάλια, ο ένας με το ξεσκονόπανο κι ο άλλος με τη σκούπα, κατάκοποι και κατασκονισμένοι για να ξεπλυθούν.

Την Τρίτη έρχεται για ψήφιση στην ολομέλεια της βουλής το νομοσχέδιο που βάζει τα θεμέλια του μεγάλου ξεπουλήματος. Δεν είναι τόσο η αντισυνταγματικότητα που το σημαδεύει ήδη από το πρώτο του άρθρο, όσο ο απίθανος ραγιαδισμός που ξεχειλίζει παχύρρευστος και λιπαρός από κάθε του πρόταση, κάθε παράγραφο κάθε υποπαράγραφο. Είναι η θεσμοθέτηση της βαθιάς υπόκλισης προς τον κάθε τυχάρπαστο απατεώνα που εξυψώνει σε επενδυτή, είναι η κατάθεση της αξιοπρέπειας του ελληνικού λαού, είναι η δήμευση της περιουσίας του, δημόσιας και ιδιωτικής, είναι η παράδοση των κλειδιών της ίδιας του της χώρας. Η αυτού υψηλότης ο επενδυτής καθίσταται απόλυτος κυρίαρχος, θεσπίζονται νόμοι και διατάξεις ειδικά γιαυτόν, παρέχονται διευκολύνσεις ειδικά γιαυτόν, αναδιατάσσονται λιμάνια, παραλίες, ποτάμια, λίμνες, βουνά, μόνο γιαυτόν και για κανέναν άλλον.

Για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, παρά μονάχα ίσως στα χρονικά των μπανανιών, ορίζεται η ιδιωτική χωροθέτηση και πολεοδόμηση. Ο επενδυτής αγοράζει γη και αποφασίζει μόνος του πώς θα την χωρίσει, τι θα φτιάξει και τι θα το κάνει. Ο ίδιος ορίζει στο σχέδιο που θα καταθέσει αν θα επιτρέπει στους πληβείους να έχουν πρόσβαση στη θάλασσα, στο ποτάμι, στη λίμνη. Τού παρέχεται το δικαίωμα να μπαζώσει μέχρι εκεί όπου τραβάει η καρδιά του τις ακτές, να χτίσει ιδιωτικά λιμάνια, άσχετα αν δίπλα υπάρχει ακόμα ένα, και επιπλέον να απαιτήσει από το κράτος, εν είδη μπράβου και νοικιασμένου νταβατζή να προβεί σε αναγκαστική απαλλοτρίωση οικοπέδου κάποιου φουκαρά ιδιώτη που τυγχάνει να συνορεύει με το δικό του. Ο ιδιώτης είναι εκ του νόμου αναγκασμένος να υποκύψει, μιας και εκ του νόμου κάθε πράξη του αποκαλούμενου επενδυτή εντάσσεται στην εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος. Ως εκ τούτου άρνηση παραχώρησης ισοδυναμεί με εθνική προδοσία.

Τη μεθεπόμενη βδομάδα έρχεται προς ψήφιση το τρίτο μνημόνιο. Δυο χούφτες δισεκατομμύρια ευρώ μαζί με μερικά εκατομμύρια σύριγγες που θα καρφώσουν με σαδισμό οι εγκληματικές και ευνουχισμένες τριανδίες στις αδύναμες πια φλέβες για ν' αποστραγγίσουν και τις τελευταίες ρανίδες αίματος. Μακάρι το αίμα που θα τραβήξουν να έρθει και να τους πνίξει. Τα κουφάρια που θ' αφήσουν να τούς στοιχειώσουν τον ύπνο. Τα χέρια των ζωντανών να βρουν τη δύναμη να τους κρεμάσουν.

Πολλοί θα πεθάνουν φέτος από το κρύο και την πείνα. Δίχως άλλο, από φυσικά αίτια. Εξασφαλισμένη τροφή, με νομοσχέδια, ψηφοφορίες και άλλα τέτοια δημοκρατικά φληναφήματα, στα ξελιγωμένα όρνια που γυροφέρνουν τον ουρανό της πατρίδας μας. Κι όλο πυκνώνουν, κι όλο χαμηλώνουν, κι όλο τα γητεύουν για να τα προσγειώσουν...

Οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν μεγάλη ευκαιρία…

…για να γίνετε πλούσιοι.  Όλοι, και όχι μόνο οι ήδη πλούσιοι, ώστε να γίνουν πλουσιότεροι. 

Η διαδικασία είναι απλή στη σύλληψή της και δεν απαιτεί ο αγοραστής να έχει έστω και την ελάχιστη οικονομική επιφάνεια. Τουναντίον, οι κανόνες συμμετοχής στον πλειστηριασμό είναι άκρως εξισωτικοί και δημοκρατικοί και λόγω της πολύ χαμηλής τιμής πώλησης των περιουσιακών στοιχείων, είναι θαρρείς κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των ασθενέστερων υποψηφίων ή ακόμα και των απόρων. 

Εκ των ανωτέρω γίνεται κατανοητό ότι το κράτος αδυνατώντας, λόγω της τροϊκανής επιτήρησης, να ασκήσει αναδιανεμητική και κοινωνική πολιτική διαμέσου της φορολογίας και της αύξησης των μισθών, το πράττει διαμέσου της πώλησης της περιουσίας του σε τιμές δίκαιες και πολύ προσιτές.

Όπως ανακοίνωσε το ΤΑΙΠΕΔ, προϋπόθεση για να λάβει τις το χρίσμα του αγοραστή επιχείρησης ή ακινήτου είναι να διαθέτει προφανώς κεφάλαια ίσα με την (ομολογουμένως πολύ χαμηλή) τιμή πώλησης, εκ των οποίων το 1/3 θα πρέπει εξάπαντος να προέρχεται από δανεισμό από ελληνική τράπεζα, το έτερο 1/3 από δανεισμό από ξένη τράπεζα, και το υπόλοιπο 1/3 από ίδια κεφάλαια. Και επειδή τα ίδια κεφάλαια δεν φέρουν αναγκαστικά πάνω τους στάμπα με το θυρεό του κατόχου τους, ως «ίδιο κεφάλαιο» μπορεί να χαρακτηριστεί οποιοδήποτε δανεικό κεφάλαιο από ένα τρίτο τραπεζικό ίδρυμα.

Κάτω λοιπόν, από τις προϋποθέσεις αυτές, αγοραστής μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. 

Δίκαια όμως θα αναρωτηθείτε για το ποια τράπεζα θα είναι διατεθειμένη να δανείσει μερικά εκατομμύρια στον όποιο άφραγκο επίδοξο αγοραστή. Η απάντηση είναι όλες!

Και τούτου διότι ο τυχαίος δανειζόμενος ουδόλως προσέρχεται ξεβράκωτος στο τραπεζικό γκισέ, καθότι α) μπορεί να βάλει υποθήκη το ακίνητο ή τα περιουσιακά στοιχεία και τις μετοχές της εταιρίας που προτίθεται να αγοράσει και β) μπορεί να εγγυηθεί την αποπληρωμή των δόσεων του δανείου, είτε από τα ενοίκια τα οποία θα εισπράττει από τον ενοικιαστή, που στην περίπτωση αυτή θα είναι το κράτος, μέσω της πολύ σπουδαίας εφεύρεσης του «sale and lease back», είτε από τα σίγουρα έσοδα της εταιρίας κοινής ωφέλειας που θα αποκτήσει, λόγω του μονοπωλιακού status που θα έχει στην αγορά.  

Ποια τράπεζα, λοιπόν, θα αρνηθεί να δώσει σε κάποιον δάνειο, όταν λαμβάνει εμπράγματες εγγυήσεις και όταν έχει εξασφαλισμένη την αποπληρωμή του; 

Μα θα μου πείτε ότι οι τράπεζες είναι χρεοκοπημένες και ότι τα συρτάρια τους είναι άδεια από ρευστό. Πού θα βρουν τόσα λεφτά για να δανείσουν; Κανένα πρόβλημα! Γι αυτό μεριμνά η κυβέρνηση, η τρόικα και οι τραπεζίτες, έχοντας μάλιστα και τη συγκατάθεση σύμπαντος του ελληνικού λαού. Οι τραπεζίτες θα δανειστούν από το κράτος, το οποίο θα δανειστεί από τους εταίρους μας, οι οποίοι τελικώς θα αποπληρωθούν από τον ελληνικό λαό, στον οποίο όμως δίνεται, με τα όσα περιγράψαμε προηγουμένως, η δυνατότητα να καταστεί κάτοχος μεγάλης περιουσίας ως ανταμοιβή.

Απορώ, λοιπόν, γιατί υπάρχει ακόμα κόσμος που αμφισβητεί ότι ο καπιταλισμός είναι το καλιτερότερο σύστημα…

Tι είναι, κυρία, το ΤΑΙΠΕΔ;

̶  Μια πολύ καλή ιδέα που είχε η κυβέρνηση, Κωστάκη, για να σώσει την πατρίδα μας από τους κακούς κερδοσκόπους που μας κατάντησαν σ’ αυτό το χάλι. Το ΤΑΙΠΕΔ είναι, ας πούμε το καλό κουτάκι, αυτό με τη βελούδινη επένδυση, που το έχουμε στο σπίτι για να φυλάμε τα κοσμήματά μας, όχι για να τα φοράμε και να κάνουμε επίδειξη, (δεν πειράζει, που καμιά φορά το κάνουμε κι αυτό), αλλά για να μπορέσουμε να τα πουλήσουμε, όταν στο μέλλον τύχει και μάς χτυπήσει την πόρτα η κακιά στιγμή. Το ΤΑΙΠΕΔ μαζεύει, λοιπόν, τα κοσμήματα της πατρίδας μας, αυτά που φορούσαν οι γιαγιάδες, οι προγιαγιάδες και οι προ-προγιαγιάδες σου, τα καθαρίζει, τα στιλβώνει, τα γυαλίζει και μετά τα δίνει στους καλούς εκτιμητές που έχει στη δούλεψή του, Έλληνες και ξένους, τα καλύτερα δηλαδή, γατόνια της αγοράς, για να βρουν τον πιο κουβαρντά αγοραστή. Έτσι, με τα λεφτά αυτά, Κωστάκη, θα μπορέσει να πάρει ο μπαμπάς το μισθό του, η γιαγιά τη σύνταξή της, κι εσύ τη μερέντα σου! 

̶  Μα κυρία, ο μπαμπάς μου λέει, ότι το ΤΑΙΠΕΔ δεν μοιάζει με το βελουδοστρωμένο κουτάκι που έχουμε στο σπίτι μας, αλλά με μια αγριεμένη τεράστια μαύρη τρύπα, που ρουφάει ο,τιδήποτε περάσει από τη γειτονιά της. Η δε μαμά λέει, ότι είναι χειρότερο κι απ’ την καινούργια μας σκούπα, που αρπάζει όχι μόνο τα σκουπίδια, αλλά και το χαλί το ίδιο. 

Αυτοί, λένε οι γονείς μου, που σκαρφίστηκαν το ΤΑΙΠΕΔ, το έκαμαν έτσι ώστε ό,τι μπαίνει εκεί μέσα να μην μπορεί ποτέ να ξαναβγεί, ακόμα κι αν κανείς δεν το θελήσει να το πάρει, ακόμα κι αν μείνει για πάντα στο ράφι απούλητο. Ας πούμε, ότι την καλή καρφίτσα της γιαγιάς Ροζαλίας δεν βρίσκεται κανείς να την αγοράσει. Ποτέ και κανείς. Το ΤΑΙΠΕΔ λοιπόν, αντί να τη δώσει πίσω στη γιαγιά Ροζαλία, την κρατάει στο δικό του συρταράκι, κατεβάζει, κατεβάζει την τιμή, ώσπου κάποιος στο τέλος να βρεθεί που να την πάρει τζάμπα. Αυτό, δεν αρέσει καθόλου στη γιαγιά, αλλά, τι να κάνει, θέλει τόσο πολύ να σωθεί η πατρίδα και στο τέλος κάνει τα πικρά γλυκά και σωπαίνει.   

Ακόμα, όπως λέει κι ο θείος Γιάννης, το ΤΑΙΠΕΔ μπορεί να παίρνει όποιο κόσμημα θέλει, απ’ όποια γιαγιά επιθυμεί. Σήμερα, μπορεί να πάρει την καρφίτσα της γιαγιάς Ροζαλίας, αύριο το μενταγιόν της γιαγιάς Βικτώριας, και μεθαύριο το βαφτιστικό σταυρό της μαμάς. Κανείς δεν έχει την δύναμη να σταματήσει την σκούπα του ΤΑΙΠΕΔ. Κανένας νόμος που να μπορεί να τού αντισταθεί. Κανένας νόμος που να μπορεί να βάζει κάποιο όριο στις ορέξεις του. Κάποιος, που να μπορεί να πει, «basta, κύριε, μέχρις εδώ!». Το ΤΑΙΠΕΔ νταραβερίζεται μόνο με έναν κάποιον, που λέγεται Υπουργός, στον οποίο και έχει παραδώσει ένα μαγικό χαρτάκι, που λέγεται εξουσιοδότηση, ώστε ο κ. Υπουργός να φέρνει στα συρτάρια του, όποιο κόσμημα τού γυαλίσει στο μάτι.

Το ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή είναι σαν ένα μεγάλο ενεχυροδανειστήριο, μόνο που η ενεχυρίαση (Αχ, τι λέξη κι αυτή!) δεν γίνεται οικειοθελώς, αλλά με την μέθοδο της Αρπαγής. Αν το καλοσκεφτείς, ολόκληρο το οικόπεδο που λέγεται Ελλάδα, με όλα του τα έπιπλα, τα κλινοσκεπάσματα, τα κατσαρολικά, τα πιατικά και τα μαχαιροπίρουνα αποτελεί εν δυνάμει περιουσία του ΤΑΙΠΕΔ. Ή αν το δούμε κι αλλιώς, είναι σαν την βαλβίδα της καρδιάς, που, όπως μάς έμαθε σήμερα η κ.  Ναυσικά στο σχολείο, έτσι κι αφήσει το αίμα να περάσει από τη μια πόρτα, την σφραγίζει και δεν τ’ αφήνει να ξαναβγεί, παρά από κάποια άλλη, και ποτέ από την ίδια. 

Είναι και η θεία η Χρυσούλα, η οποία λέει ότι το ΤΑΙΠΕΔ έχει προσημειώσει όλα τα ακίνητα που έχουν περάσει στα συρτάρια του, τα οποία κι εφ’ εξής θα αποτελούν περιουσία των δανειστών μας, ώστε να μπορέσουν κι αυτοί οι καημένοι να πάρουν κάποια στιγμή πίσω τα λεφτά τους. Αυτή τη στιγμή λέει, έχει για αρχή μόνο 65 τίτλους από ακίνητα και μετοχές, αλλά σε λίγο καιρό θ’ αρχίσουν να καταφτάνουν με νταλίκες και τ’ άλλα. Ποια; Κύριος οίδε! Εμείς, θα τα μαθαίνουμε, κι αν, μόνο από τις εφημερίδες. Είναι μεγάλη κομπίνα λέει, η θεία Χρυσούλα, αλλά εγώ δεν την πολύ-πιστεύω, γιατί η θεία Χρυσούλα, ήτανε παλιά στην ΚΝΕ, και τα βλέπει όλα στραβά και μαύρα. Άσε, που ολημερίς κι ολοβραδίς, ανάμεσα στα γαμοσταυρίδια, κάθεται και σιγομουρμουράει το «Είναι όλα μαύρα, Είναι όλα μαύρα».  

̶  Κωστάκη, οι γονείς σου δεν είναι καλά πληροφορημένοι. Ειδικά η θεία η Χρυσούλα. Το ΤΑΙΠΕΔ έχει πάρει τους καλύτερους, και τους άριστους, οι οποίοι και θα κάνουν το επίσης άριστο και καλύτερο. 

̶  Μπούρδες, κυρία, λέει ο μπαμπάς μου, που τα ξέρει όλα. Το ΤΑΙΠΕΔ, έχει πάρει κάτι σκερβελέδες με παράνομες συμβάσεις, που τους μπουκώνει με κάτι εκατομμύρια, ενώ σκορπίζει τις τάχαμ’ δήθεν μελέτες, που, παρεμπιπτόντως, έχουν γίνει από δυο και τρεις φορές στο παρελθόν, με απευθείας αναθέσεις πολλών εκατομμυρίων σε εταιρίες συμβούλων, που δεν έχουν περάσει ούτε από ελεγκτικό συνέδριο, ούτε έχουν δώσει τίποτα εγγυητικές. Σόδομα και Γόμαρα, το ΤΑΙΠΕΔ, λέει ο μπαμπάς. Μπουρδέλο, λέει η μαμά, σιγοντάροντας, όπως πάντα, τον μπαμπά, η οποία μαμά γνωρίζει (εκ του μακρόθεν) την κ. Πλασκοβίτη από την Planet, η οποία απ’ τη στιγμή που τσέπωσε τα 100,000 εκατομμύρια, (λόγω συζύγου), από την Εθνική, για την εκκαθάριση 20 ακινήτων, όταν βλέπει τη μαμά στο κομμωτήριο κάνει ότι δεν γνωρίζει. Πόσο με αηδιάζουν αυτές οι χαμηλοκώλες ψηλομύτες! 

̶  Κωστάκη, μην αρχίζεις να λαϊκίζεις σε παρακαλώ! Τα δουλεύουν τα χρήματα που παίρνουν, οι άνθρωποι. Δεν πάνε στο βρόντο. Όσο πιο πολλά πληρώνονται, τόσο πιο ακριβά θα πουλήσουν τα κοσμήματα των γιαγιάδων σου. Υπομονή, και θα δεις!

̶  Μα κυρία, ξέρετε τι ταρίφες βάλανε γι αυτά τα κοσμήματα; Τις είδε ο μπαμπάς μου κι έφριξε! Άκου λέει, τη ΔΕΣΦΑ να τη βγάλουν στο σφυρί για 300 εκατ.; Ξέρετε κυρία ότι η ΔΕΣΦΑ είναι εξ ορισμού κερδοφόρα με 8%; Ξέρετε ότι μόνο το 2011 είχε κέρδη 125 εκατ;

Τη ΔΕΠΑ για 250 εκατ.;

Τα ΕΛΠΕ για 700 εκατ.; Μόνο το νέο διυλιστήριο είναι επένδυση 2 δις! 

Τα ΕΛΤΑ για 80 εκατ.; Ξέρετε πόσο πάει η ακίνητη περιουσία των ΕΛΤΑ, κυρία; 130 εκατ. που κάθονται ζεστά, ζεστά!

Τον ΟΠΑΠ για 500 εκατ.; Θεούλη μου, μόνο για φέτος, ο ΟΠΑΠ είχε κέρδη 700 εκατ.!

Την ΕΥΔΑΠ στα 200, την ΕΥΑΘ στα 80, και πάει λέγοντας. Άμα τα αθροίσεις όλα αυτά,  και  μερικά άλλα, κυρία, βγάζουν δε βγάζουν 4.7 δις.  

Κι ύστερα μου λέτε να τους έχω εμπιστοσύνη. 

Ντροπή, κυρία, Ντροπή!