Πόσο κόσμο απασχολεί το BBC;

Συζητώντας με μια φίλη τις προάλλες, ήρθε η κουβέντα και στην ΕΡΤ, και στο καυτό θέμα της υπερπληρότητάς της από άποψη προσωπικού. 

"Δεν μπορεί να απασχολεί τόσο κόσμο", σχολίασε εντελώς καλοπροαίρετα. "Εδώ το BBC απασχολεί μόνο 2000, και εξυπηρετεί μια χώρα εξαπλάσια σε πληθυσμό". 

"Πού το ξέρεις;", τη ρώτησα.

"Μα όλοι το λένε". 

"Κι επειδή, το λένε όλοι; Τους πιστεύεις; Δεν θα μπορούσε να είναι προπαγάνδα;"

Εδώ η φίλη στάθηκε σκεφτική. Πήγε λιγάκι ν' υπερασπιστεί την ιδέα ότι δεν μπορεί, για να το λένε όλοι θα είναι και αληθινό, αλλά μετά κοντοστάθηκε και άρχισε να υποχωρεί, ότι μπορεί και να μην είναι έτσι τελικά.

Θυμήθηκα τότε την κάλυψη του πολέμου στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία. Όσο παρακολουθούσα τα γεγονότα στην Αμερική, δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία ότι οι Σέρβοι επρόκειτο για τέρατα και φονιάδες. Όταν την ίδια εποχή βρέθηκα στην Ελλάδα και παρακολουθούσα τον πόλεμο από την Ελληνική τηλεόραση, οι Σέρβοι δεν ήταν παρά τα θύματα.  Ήταν λογικό να πάθω σύγχυση και σοκ ταυτόχρονα, συνειδητοποιώντας πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να πέσει θύμα της προπαγάνδας φορώντας, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, τα δικά της γυαλιά. 

  

Σήμερα με τη διάχυση της πληροφορίας από τα social media και μέσα από πολλές διαφορετικές πηγές το να πέσει κάποιος θύμα είναι πιο δύσκολο. Αλλά για την πλειονότητα του πληθυσμού που δεν έχει πρόσβαση, ή που δεν έχει μάθει να χρησιμοποιεί το internet μ' αυτόν τον τρόπο, της διασταύρωσης, ισχύει ότι και για τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας. Ως αληθινό συνεχίζει να παραμένει αυτό που κατασκευάζει η τηλεόραση και αυτοί που την ορίζουν. Και δυστυχώς, αυτός ο αδαής πληθυσμός είναι  και που καθορίζει το εκλογικό αποτέλεσμα. 

Ας επανέλθουμε στο BBC. Πόσο κόσμο τελικά  απασχολεί;

Την απάντηση τη δίνει επισήμως το ίδιο το BBC σε κάποιον πολίτη, ο οποίος διατυπώνει το ίδιο ερώτημα, κάνοντας χρήση του δικαιώματος που του παρέχει η "Freedom of Information Act 2000" να ρωτάει και να παίρνει υποχρεωτικά απάντηση για ό,τι αφορά ένα δημόσιο οργανισμό από τον ίδιο τον οργανισμό. Στην Ελλάδα τέτοια δυνατότητα, απ' όσο γνωρίζω, δεν υπάρχει. Ο μόνος που μπορεί να θέτει ερωτήσεις είναι ο βουλευτής, αλλά και πάλι ο αριθμός των ερωτήσεων που υποβάλλει δεν μπορεί να υπερβαίνει ένα ορισμένο αριθμό το χρόνο, και φυσικά δεν υπάρχει καμιά υποχρέωση να πάρει απάντηση. Κάποιες ερωτήσεις απαντώνται, οι υπόλοιπες μπαίνουν σε κάποια κληρωτίδα και παίρνεις απάντηση μόνο αν σου "κάτσει". Αυτό δυστυχώς είναι το Ελληνικό Κοινοβούλιο, και απ' όσο πάλι γνωρίζω, δεν έχει περάσει απ' το μυαλό κανενός να υποβάλει κάποια ένσταση. 

Τι απαντά λοιπόν το BBC; 

Το διάγραμμα που ακολουθεί δείχνει την κατανομή των υπαλλήλων πλήρους απασχόλησης ανά μισθολογικό κλιμάκιο, όπως ήταν τον Μάιο του 2011. Ο οριζόντιος άξονας δείχνει τον ετήσιο μισθό σε χιλιάδες λίρες, ενώ ο κάθετος τον αριθμό των υπαλλήλων που παίρνουν ένα συγκεκριμένο μισθό. Το ένθετο απλώς, μεγεθύνει  τα ανώτερα κλιμάκια, από 100,000 λίρες και πάνω.

Από αυτό λοιπόν βγαίνει ότι:

1. Ο  συνολικός αριθμός των υπαλλήλων του BBC πλήρους απασχόλησης είναι  17,263. Φυσικά ο αριθμός αυτός είναι ένα κατώτατο όριο, διότι δεν περιλαμβάνει τους συμβασιούχους ορισμένου χρόνου, και τους part-time.

2. Ο μέσος ετήσιος μισθός ανέρχεται στις £39,694 λίρες.

Ένας sniper στην καρδιά του κράτους

Ο κόσμος που κατά χιλιάδες άρχισε να συρρέει χθες προς το μέγαρο της ΕΡΤ, λίγη ώρα πριν πέσει η αυλαία του τελευταίου της δελτίου ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Δεν θυμάμαι άλλο ανάλογο περιστατικό, αυθόρμητης προσέλευσης τα τελευταία χρόνια, ίσως μόνο κατά κάποιο τρόπο στην περίπτωση της Χαλυβουργικής, αλλά και πάλι τα δύο γεγονότα δεν είναι συγκρίσιμα. Το πλήθος ήταν πράγματι τεράστιο, δεν συζητάω για τους εντός του περιβόλου, που είχε γεμίσει ασφυχτικά, αλλά για όσους είχαν γεμίσει εξ ίσου ασφυκτικά τη Μεσογείων, από το ραδιομέγαρο μέχρι την πλατεία της Αγ. Παρασκευής προς τα δεξιά, και μέχρι εκεί που έβλεπα, προς τα αριστερά. Και, σίγουρα έβλεπα πολύ μακριά. Κόσμος κάθε ηλικίας, νέοι, γέροι, και παιδιά, κυριολεκτικά, κι ας είχαν περάσει τα μεσάνυχτα, όταν τα παιδιά θα έπρεπε να ήταν ήδη στα κρεβάτια τους και να ονειρεύονται. Τι; Αλλά αυτό είναι για άλλη κουβέντα.

Τι έφερε λοιπόν αυτό το πλήθος προς τα κει; Ήταν τόσο το κλείσιμο της  δημόσιας τηλεόρασης που ξεδίπλωσε νοσταλγικές πτυχές και το συγκίνησε; Μπορεί να μέτρησε κι αυτό, αλλά όχι τόσο πολύ, τολμώ να υποθέσω, μιας και όλο τον προηγούμενο καιρό, που πολύ πιο πολύτιμα δημόσια αγαθά συρρικνώνονταν μέχρι εξαέρωσης, όπως σχολεία, νοσοκομεία, περίθαλψη κ.ά., αυτό παρέμενε ασυγκίνητο και αδρανές.

Φαντάζομαι ότι αυτό που μέτρησε ήταν το σοκ. Το σοκ από την αστραπιαία και απροειδοποίητη διάλυση ενός μεγάλου οργανισμού, το σοκ από το μαζικό και ανελέητο πέταμα στη χωματερή της ανεργίας χιλιάδων εργαζομένων, το σοκ από το ύφος, αυταρχικό μέχρι ανατριχίλας, του διατάγματος κατεδάφισης, ύφος, σκληρό, στυγνό, ξερό, αποφασιστικό, φασιστικό. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πόσο ψηλά και για πόσες μέρες στις εφημερίδες βρίσκονται θέματα που σχετίζονται με επικείμενες μαζικές απολύσεις και επικείμενο, (καιρό πριν συμβεί, που μπορεί τελικά και να μην συμβεί), κλείσιμο μεγάλων επιχειρήσεων, αυτοκινητοβιομηχανιών, τραπεζών, κλπ., στο εξωτερικό. Δεν είναι γεγονός που κάποιος συντάκτης μπορεί να ξεπετάξει με μια δυο αράδες στα ψιλά. Μια ορφανή δολοφονία μπορεί, ίσως και δυο και τρεις. Ποτέ όμως, τις μαζικές.

Στην περίπτωση της ΕΡΤ, λοιπόν, αυτό που έβγαλε τον κόσμο από τα σπίτια του, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το σοκ και η παράλυση που προκαλεί στο σβέρκο το άγγισμα της άκρης μιας ψυχρής μεταλλικής κάννης. Χθες ο Σαμαράς δεν ήταν πρωθυπουργός, αλλά sniper. Ο πληρωμένος, ψυχρός δολοφόνος που εγκατεστημένος στη σκεπή πάνω από μια πλατεία, γυρίζει την κάννη κατευθείαν στο πλήθος από κάτω, και πυροβολεί τον οποιονδήποτε μέχρι να μετρήσει τόσες πτώσεις, όσες οι εντολοδόχοι του έχουν ορίσει. Τη μάσκα αυτή του δολοφόνου είδε χθες η Ελλάδα, αυτήν ακριβώς και ο κόσμος όλος, και φρίκιασε. Και όπως, όταν κάποιος που έχει αντικρίσει τη φρίκη στη θέα ενός κατακρεουργημένου πτώματος ή μιας αδιανόητης καταστροφής ανοίγει την πόρτα και πετάγεται πανικόβλητος στο δρόμο, θέλοντας να διώξει την εικόνα και να βρει παρηγοριά σε άλλους ομοιοπαθείς, έτσι ήταν και χθες, μ’ ένα κόσμο που έβλεπε την κάννη ήδη να τον σημαδεύει και δεν άντεχε να νοιώθει μόνος αυτή τη στιγμή.

Αγαπητοί φορολογούμενοι, μην πλανιέστε άλλο. Όσοι ακόμα δεν το αντιληφθήκατε, και είναι φυσικό μετά από τόσους τόνους λάσπης και προπαγάνδας, τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται πλέον στο όνομά σας. Οι χιλιάδες, οι εκατοντάδες χιλιάδες που πετσοκόφτηκαν, φορολογούμενοι ήταν κι αυτοί. Όπως, άλλωστε κι εσείς οι ίδιοι…

Για την ΕΡΤ...

Προβλέπω να έχουμε ένα πολύ θερμό καλοκαίρι, και θα διακινδύνευα ακόμα και μια άλλη πρόβλεψη, πιο τολμηρή, ότι ούτε και η Μέρκελ θα φτάσει στις εκλογές της σώα και αβλαβής. Αυτό που συμβαίνει στην Ευρωζώνη αυτές τις μέρες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως "rebellion in the palace". Όχι από τους  υποτελείς εκτός του παλατιού, αλλά από τους εντός. Δυστυχώς. Ο τρισιπόστατος οργανισμός που εδώ και τρία χρόνια επέβαλε με ατσάλινο τρόπο σαν μια γροθιά την εξουσία του, ανακαλύπτει ξαφνικά ότι έχει προσβληθεί από αυτοάνοσο νόσημα. Δηλαδή αρχίζει και επιτίθεται ενάντια στο ίδιο του το σώμα. Τα πόδια, το ΔΝΤ, επιτίθενται στο κεφάλι, (Βερολίνο) και το κεφάλι επιτίθεται στα πόδια, ενώ τα μέλη, (Κομισιόν) χτυπάνε και χτυπιούνται όπου μπορούνε, στα τυφλά. 

Είναι φανερό ότι έχουν χάσει το μπούσουλα. Τα ερείσματα, το μπετόν-αρμέ της σκληρής γραμμής και των  μονοδρόμων, η θεωρία, οι προγνώσεις, τα μοντέλα, οι καμπύλες της αυταρέσκειας και της αλαζονείας, καταρρέουν με πάταγο. Κανείς πια δεν τα πιστεύει, ούτε καν οι ίδιοι, και προπάντων τ' ομολογούν στα φανερά. Αν το καλοσκεφτείς είναι μεγάλη το αδιέξοδο για να 'ρχεσαι και να ομολογείς ανοιχτά την αποτυχία σου και κυρίως χωρίς να έχεις τίποτε άλλο να προτείνεις, παρά μονάχα αυτό το οποίο μόλις πριν λίγο είχες ομολογήσει ότι απέτυχε.

Δεν υπάρχουν πια ούτε Reinhardt&Rogoff, με τη σιγουριά των 90% τους, να σκεφτείς ότι ο Στρως Καν, μπρος στα όσα συνέβησαν εν τω μεταξύ, αρχίζει να φαίνεται συμπαθής, η Λαγκάρντ τη σκαπούλαρε προς το παρόν απ' τον Ταπί, με τη σκιά όμως της διαπλοκής, λεκέ ανεξίτηλο στην εσάρπα της, ο Ντάισελμπλουμ απαξιωμένος μπούλης, ήδη από την πρώτη του φορά που έτυχε να προεδρεύσει, εκείνη την αποφράδα νύχτα, στο Eurogroup του κυπριακού κουρέματος, απαξιωμένος επίσης και από τη ρεμούλα στο βιογραφικό του για τάχατες ανώτερες σπουδές σε ευπρεπές πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας, ποιος ασχολείται όμως τώρα με τέτοιες αηδίες, αηδίες όμως ξε-αηδίες είναι ενδεικτικές του φυράματος της ευρωπαϊκής συμμορίας, που όσο αντιλαμβάνεται την ανημποριά και το επικείμενο τέλος της, που μακάρι να είναι στην πυρά, τόσο πιο επικίνδυνη, αιμοβόρα και παράλογη, πέρα και έξω από οποιαδήποτε οικονομική ορθολογικότητα, γίνεται.

Ο εγχώριος, ελεεινός αχταρμάς, σαν ξεκούρδιστος παλιάτσος, συνεχίζει να φέρνει αδέξιες τούμπες στον ασύγχρονο σκοπό που τού παίζει το ντέφι της τρόικας. Το ίδιο συμβαίνει και στον υπόλοιπο Νότο, με τους εκεί παλιάτσους, στημένοι κιαυτοί πάνω σε παλούκια, να κάνουν τις δικές τους ασυντόνιστες περιστροφές, σε αναμονή δυο τινών: είτε να αφεθούν να ξεμείνουν από μπαταρία και να πέσουν στη στιγμή, είτε να έρθει η Τρόικα και να τους ξανακουρντίσει, κρατώντας τους σε μια ενδιάμεση κατάσταση μέχρι να έρθει ο Godot ή κάποιος από μηχανής θεός, που μπορεί να είναι και ο Πόλεμος.

Ο Σαμαράς κλείνει την ΕΡΤ με πραξικόπημα και πετάει στα σκουπίδια 2,600 ανθρώπους (2,000 ήταν η ταρίφα, αλλά και 'δω η εθελοδουλία πλειοδοτεί), γιατί απλά, είναι 11 του μηνός, και γιατί η αναφορά του,  που θα είναι στις 30, θα πρέπει να γράφει "mission accomplished". Δεν υπάρχει καμία λογική, κανένα οικονομικό όφελος, εδώ χρωστάμε 309 δις, και του χρόνου θα χρωστάμε 400, παρά μονάχα η απαίτηση του θηρίου για αίμα, ως απόδειξη ότι μπορεί ακόμα να ασκεί κυριαρχία, να τσαλαπατά αξιοπρέπειες και να αποσπά υποτέλεια από κυβερνήσεις και λαούς. Όταν χαθεί ο σκοπός και η λογική μιας απαίτησης, όταν χάνεται το δίκαιο και ξεκοιλιάζεται ο Νόμος, τότε δεν μάς χωρίζει παρά ένα βήμα από την κόλαση του ολοκληρωτισμού.     

Δίχως αμφιβολία, αυτό που ακούμε και βλέπουμε είναι ο επιθανάτιος ρόγχος ενός αιμοβόρου θηρίου στα τελευταία του, που  ψυχορραγεί και γίνεται επικίνδυνο. Αν δεν το τσακίσουμε, ακόμα και αυτές τις τελευταίες στιγμές, μπορεί να κάνει ανυπολόγιστη ζημιά. 

  

Η ιστορία των δυο Internet

ή πώς οι πλούσιοι βλέπουν ένα διαφορετικό ηλεκτρονικό κόσμο απ’ ό,τι οι φτωχοί.

Φανταστείτε ένα Internet, όπου κάποια αόρατα χέρια διαμορφώνουν τις εμπειρίες σας, όπου κάποια τρίτα χέρια προαποφασίζουν τις ειδήσεις, τα προϊόντα, τις τιμές, ακόμα και τους ανθρώπους που συναντάτε. Έναν κόσμο, όπου έχετε την εντύπωση ότι εσείς οι ίδιοι κανονίζετε τις επιλογές σας, ενώ στην πραγματικότητα αυτές περιορίζονται και φιλτράρονται τόσο ώστε να νομίζετε ότι όλα βρίσκονται υπό τον δικό σας έλεγχο.

Τίποτε δεν είναι πιο κοντά στο τι πράγματι συμβαίνει σήμερα. Χάρις στην τεχνολογία που καθιστά ικανό το Google, το Facebook κ.α. να συγκεντρώνουν πληροφορίες για μας και να τις χρησιμοποιούν για να προσαρμόζουν τις εμπειρίες μας στα προσωπικά μας γούστα, συνήθειες και εισοδήματα, το Internet έχει καταλήξει να είναι κάποιος ένας κόσμος για τους πλούσιους και κάποιος άλλος για τους φτωχούς. 

Και ιδού, πώς δουλεύει:

Ας αρχίσουμε από τη διαφήμιση, η οποία και ουσιαστικά κινεί το διαδίκτυο. Εταιρίες ορμώμενες κυρίως από την Silicon Valley, επιδίδονται στον εκμαυλισμό των χρηστών, με το ένα χέρι μοιράζοντας τζάμπα «εφαρμογές», και με το άλλο συγκεντρώνοντας προσωπικά στοιχεία τα οποία και μεταπωλούν. Τον περισσότερο χρόνο της σύντομης ιστορίας του internet τα στοιχεία αυτά στόχευαν κλασσικά στην διαφήμιση προϊόντων, ανάλογα με το σε ποιες ηλεκτρονικές γειτονιές συχνάζαμε.

Συν τω χρόνω, με την πρόοδο της τεχνολογίας, οι εταιρίες μπορούσαν να συλλέγουν περισσότερα στοιχεία, ιδιαίτερα χρήσιμα σε ασφαλιστικές και ιατρικές εταιρίες, χωρίς φυσικά να το παίρνουμε πρέφα. Με κατάλληλη επεξεργασία, μπορούσαν να παίρνουν αποφάσεις για τον κάθε χρήστη ξεχωριστά, κυρίως όμως για το εάν θα υπήρχε εμπορικό ενδιαφέρον ν’ ασχοληθούν μαζί του.

Μερικοί γουστάρουν την εξέλιξη αυτή ως «εξατομίκευση» και πιθανόν να κολακεύονται, θεωρώντας την αθώα και αστεία, στην πραγματικότητα όμως αυτό που συμβαίνει είναι πολύ πιο σημαντικό και με μεγάλο αντίκτυπο.

Η νομοθεσία στην Αμερική απαγορεύει στις εταιρίες να πουλούν τα προϊόντα τους σε διαφορετικές τιμές, ανάλογα με τις ιδιότητες του καταναλωτή. Ενώ στο πραγματικό εμπόριο, μπορεί να εμφανίζονται νομοταγείς, στο ηλεκτρονικό ξεσαλώνουν. Το χειρότερο που μπορεί να σού συμβεί είναι να σε αγνοήσουν παντελώς, αν θεωρήσουν ότι είσαι είτε μπατίρης, είτε σπάγκος. Για παράδειγμα, δεν θα σου προσφέρουν ποτέ δάνειο, και συνεπώς, ποτέ δεν θα πάρεις πρέφα ότι τέτοια  πράγματα γίνονται σε άλλους. 

Εδώ και μια δεκαετία, οι σελίδες ηλεκτρονικού εμπορίου αλλάζουν συστηματικά τις τιμές βασισμένες σε πληροφορίες, όπως το ποιες σελίδες επισκέπτεσαι, πόση ώρα μένεις σ’ αυτές, ποια ώρα της ημέρας κάνεις τις τσάρκες σου, από πού μπαίνεις και πού προσγειώνεσαι. Η Google μάλιστα μόλις τον περασμένο Σεπτέμβρη κατοχύρωσε πατέντα για την αποτελεσματικότερη ανάλυση των προσωπικών πληροφοριών προς την κατεύθυνση της βέλτιστης τιμολόγησης. Για παράδειγμα, αν καταλάβει ότι ένας χρήστης ψοφάει για κάποιο βιβλίο, θα του το χρεώσει σε υψηλότερη τιμή, ενώ αντίθετα, μπορεί να κάνει και σκόντο αν υποψιαστεί ότι δεν τον πολυενδιαφέρει. Και το κυριότερο, ο χρήστης ποτέ δεν θα ψυλλιαστεί ότι η αυξομείωση της τιμής ενός προϊόντος προέρχεται όχι από την αυξομείωση της ζήτησης, αλλά από τα δικά του και μόνο ίχνη. Κι ούτε θα μάθει, πόσο το αγόρασε ο διπλανός του.

Παρόμοια αόρατα τείχη υψώνονται και στις πολιτικές μας ζωές, καθ΄ ότι το internet, σύμφωνα με την ανάλυση του προφίλ μας, μάς παρουσιάζει ένα κόσμο, τον οποίο το ίδιο έχει αποφασίσει ότι μας ενδιαφέρει. Το αποτέλεσμα είναι να μας σπρώχνει σε κοινότητες ομοίων, οι οποίες επιβεβαιώνουν και ενισχύουν αυτό που ήδη πιστεύουμε. 

Η εξάπλωση λοιπόν της εξατομίκευσης δεν έχει και μεγάλη πλάκα τελικά. Προωθεί το διαχωρισμό και την απομόνωση.

Υ.Γ1. Το άρθρο είναι από το Scientific American


Υ.Γ2. Πάνω στην ώρα, στις 26 Φεβρουαρίου θ' ασχοληθεί με τη GOOGLE και η Κομισιόν, σχετικά με τη χρήση των προσωπικών δεδομένων: Will Google face punishment?

"...τη συμμορία των ληστών..."

Σε άρθρο του στη χθεσινή γερμανική εφημερίδα Tageszeitung, (αγγλική μετάφραση εδώ), ο αυστριακός συγγραφέας Robert Misik, αναφερόμενος στον κιτρινισμό στον οποίον έχουν υποπέσει τα γερμανικά φύλλα, ακόμα και τα θεωρούμενα σοβαρά, και στην υποστήριξη που μέσω του κιτρινισμού τους παρέχουν στην κ. Μέρκελ, με το να καλλιεργούν το σωβινιστικό μότο: "εμείς οι Γερμανοί, εναντίον όλων των άλλων που μάς θέλουν για τα λεφτά μας", άφησε και λίγο χώρο για ν' ασχοληθεί με μάς.

Συγκεκριμένα, σχολιάζοντας τον τρόπο που τα γερμανικά πρωτοσέλιδα ασχολήθηκαν με το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών της 17ης Ιουνίου, με την ανακούφιση φυσικά να ξεχειλίζει από παντού, για τα "χειρότερα που αποφεύχθησαν", γράφει γεμάτος οργή: 

"Τα χειρότερα; Προφανώς, αυτά θα ήταν μια νίκη για τον αριστερό ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος απομακρύνθηκε με την εκλογική νίκη των συντηρητικών, δηλαδή, τη συμμορία των ληστών που έφεραν τη χώρα σ' αυτό το κατάντημα...".

Και να σκεφτείς ότι γιαυτή τη συμμορία των ληστών πανηγύριζε όλη η υφήλιος. Αλλά, έρχονται αποκρατικοποιήσεις, οπότε δικαιολογημένα...

Rebellion in the Palace

Είπαμε ότι η κρίση θα σηκώσει φουρτούνες και θα ταράξει τα νερά σε θάλασσες και σε πελάγη. Από τον, όλοι εναντίον όλων, πόλεμο, φαίνεται ότι δεν θα ξεφύγουν ούτε και οι πατροπαράδοτες καλές σχέσεις και χαριεντισμοί της πρώτης γραμμής πολιτικών στελεχών με τα αντίστοιχα πρώτης γραμμής στελέχη των καναλιών και ερτζιανών.

Αν έχουμε μείνει με την πρόσφατη εικόνα του εγκάρδιου τετ-α-τετ του γεύματος Πρετεντέρη - Παπακωνσταντίνου, όπου ήταν ξεκάθαρο για το ποιος έδινε γραμμή σε ποιον, καιρός είναι να αρχίσουμε να αναθεωρούμε την παγιωμένη αυτή εντύπωση.

Για όσους παρακολούθησαν χθες τις ειδήσεις στο Mega, θα εντυπωσιάστηκαν με τον τρόπο που ο Ρέππας ύψωσε τον τόνο της φωνής του στην ιερά τριάδα Πρετεντέρη-Τρέμη-Καψή, οι οποίοι φροντίζουν να κρέμονται επιπλέον και σαν εικονίσματα πάνω από τα κεφάλια των εκάστοτε συνομιλητών τους, έτσι για να προκαλούν φαίνεται το δέος σε μας τους τηλεθεατές και να σκιαζόμαστε. Ο Ρέππας ήταν πολύ αγανακτισμένος, κυρίως με την εμμονή της παναγίας Όλγας, στο να αποσπάσει δέσμευση του τελευταίου σώνει και καλά για απολύσεις, και όλοι όσοι βρίσκονταν με ανοιχτές τις οθόνες στη συγκεκριμένη συχνότητα ήταν εντελώς σίγουροι πώς μέσα στο στόμα του θα συνωστίζονταν ανόσιες και τρισκατάρατες λέξεις, όπως ας πούμε «τσόκαρο» ή «καριόλα».

Σήμερα το πρωί στον «Flash», είχαμε τον πληθωρικό, αμόλυντο και υποδειγματικό πολίτη Λάλα, -που παρά το δημόσιο τράβηγμα της κουρτίνας που τού έκανε κάποιο καιρό πριν ο Λάκης, σε κάποιο επεισόδιο του σικουέλ «Αλ-Τσαντίρι», εμείς συνεχίζουμε να τον θεωρούμε αξιότιμο-, ο Λάλας λοιπόν, παρακούνησε το δάχτυλο στον πολίτη Λυκουρέντζο, απαιτώντας από αυτόν, με εμμονή παρόμοια σε ένταση με αυτή τής Όλγας, να αποκηρύξει στο εδώ και τώρα τις καυτές δηλώσεις του συντρόφου Καμμένου, πράγμα που έκανε τον Αρκάδα πολιτικό να του επιτεθεί βιαίως, στο στυλ «ποιος είσαι συ ρε μαλάκα, που κάνεις τον εισαγγελέα και με θέτεις στην κρίση του κοινού;», ή «αν συμφωνούσα μαζί σου θα ήμουν σπουδαίος, ενώ τώρα που έχω άλλη άποψη, με δικάζεις και με ρίχνεις στα λιοντάρια;», και να του κλείσει κατάμουτρα το τηλέφωνο.

Μετά απ’ αυτό, και όση ώρα ο Λάλας έπαιρνε σε κάποια γωνιά του στούντιο το υπογλώσσιο, ο ηχολήπτης του μάς πέταξε κάτι ωραίες ροκιές, και έτσι περάσαμε πολύ ωραία και σήμερα το πρωί.

Ο «Δρόμος της Αριστεράς» εκτάκτως Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου

ANAKOINΩΣΗ

Σεβόμενη το χαρακτήρα της εφημερίδας και την κρισιμότητα της συγκυρίας η Συντακτική Επιτροπή του Δρόμου αποφάσισε να μην συνταχθεί ούτε με τους «πειρατές», ούτε με τους απεργοσπάστες. Όπως είναι ήδη γνωστό, τα σωματεία των εργαζομένων στα ΜΜΕ, εκτός από τη συμμετοχή στην 24ωρη γενική απεργία της Τετάρτης 15 Δεκέμβρη έχουν εξαγγείλει και 48ωρη απεργία για την Παρασκευή 17 και το Σάββατο 18 Δεκεμβρίου.

Οι διαπλεκόμενοι μεγαλοεκδότες ετοιμάζονται, σπάζοντας την απεργία, να κυκλοφορήσουν την Παρασκευή τα κυριακάτικα φύλλα για να πουλήσουν την πραμάτεια τους (dvd και λοιπές προσφορές), πακετάροντάς τη σε κυριολεκτικά μπαγιάτικη ενημέρωση.

Αν και η απεργία δεν αφορά το «Δρόμο της Αριστεράς», ο οποίος ούτε επιχείρηση είναι, ούτε στο κέρδος αποβλέπει, αποφασίσαμε ως ελάχιστη αλληλεγγύη στους εργαζόμενους που αγωνίζονται και πιστοί στις αρχές μας για το ποιους υπηρετεί η εφημερίδα, ο «Δρόμος» να κυκλοφορήσει τη Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου και όχι την Παρασκευή -μια μέρα, δηλαδή, πριν την κανονική κυκλοφορία του, όπως κάνουν οι μεγαλοεκδότες και -δυστυχώς- όχι μόνο.

To ΠΡΙΝ κυκλοφορεί εκτάκτως την Παρασκευή. Δείτε ΕΔΩ:

Όταν η ποιότητα της προπαγάνδας πέφτει...

Τώρα που αρχίζει και χειμωνιάζει και με τους τουρίστες να έχουν πια γυρίσει στις φωλιές τους, δεν μπορούμε πλέον να ισχυριζόμαστε ότι τους διώχνουμε με τις κινητοποιήσεις μας στους δρόμους, τα λιμάνια και τ’ αεροδρόμια. Θα πήγαινε πολύ. Ακόμα και η χειρότερη προπαγάνδα οφείλει να παίρνει υπ’ όψιν της μια στάλα πραγματικότητας, όσο κι αν στο τέλος την φέρνει μέσα-έξω.

Ο προπαγανδιστικός όμως λόγος είναι πρωτίστως εφευρετικός, σιγά το πράγμα δηλαδή, αφού δεν βρίσκονται και πολλά εμπόδια να του αντισταθούν, μιας και μπορεί πάντα να τα αλλοιώνει και να τα φέρνει στα μέτρα του. Έτσι οι φθινοπωρινές και οι μετέπειτα κινητοποιήσεις μπορεί να είναι εμφανώς παράλογο να λεχθεί ότι διώχνουν τους τουρίστες, αλλά κάλλιστα μπορεί να ειπωθεί ότι αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό!

Φυσικά, αυτό που οι εφευρέτες-προπαγανδιστές εκλαμβάνουν σαν «εξωτερικό», είναι μάλλον ένας άλλος κόσμος, αυτός που μένει σε μέγαρα και σε επαύλεις, κινείται με ελικόπτερα και lear jets, συχνάζει σε φουαγιέ πολυτελών ξενοδοχείων και σε αίθουσες χρηματιστηρίων, και όχι αυτός ο οποίος κατεβαίνει στους δρόμους και διαδηλώνει, γιατί κι αυτουνού του κόψανε τους μισθούς και τις συντάξεις, γιατί κι αυτουνού του άρπαξαν οι τράπεζες το σπίτι, γιατί κι αυτού του πετσόκοψαν τα φάρμακα και το επίδομα ανεργίας.

Μάλλον χαρά του δίνουμε αυτού του κόσμου του «εξωτερικού» με τις φωνές μας και τις φασαρίες μας, ένα καλό παράδειγμα, μια ανάσα και μια ελπίδα. Είναι πιθανόν, αυτό να βλέπουν οι προπαγανδιστές και να λυσσάνε. Με την έλλειψη όμως ψυχραιμίας παύει και το προπαγανδιστικό προϊόν να είναι ποιοτικό, δηλαδή ευθύβολο, εύστοχο και διακριτικά παραπλανητικό.

Κύριοι επικοινωνιολόγοι, (αυτός είναι ο πολιτικά ορθός όρος), μάς προσβάλλετε όταν μάς ταΐζετε με φτηνά επιχειρήματα. Μυαλό έχετε, βρείτε κάτι καλύτερο, κι ανεβάστε γρήγορα την ποιότητα!

Δελτία και δελτία...

Όλοι συμφωνούμε ότι τα κανάλια πια είναι είτε εξοργιστικά, είτε βαρετά. Άσε πια που οι μισοί φέρουμε μόνιμη εξάρθρωση ώμου από τις απανωτές μούντζες που εκτοξεύσαμε στο γυαλί και δεν είναι για το καλό μας να συνεχίζουμε να αγνοούμε τις υποδείξεις των ορθοπεδικών περί αποχής.

Αλλά το συνήθειο, συνήθειο. Προχθές ξεπέζεψα, μετά από καιρό, στο Star, στο εντελώς παρεξηγημένο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, κανάλι. Παρά μια διαδεδομένη αντίληψη, δεν είναι το περιεχόμενο του δελτίου που είναι όλα τα λεφτά, αλλά ο παρουσιαστής του, ο Αιμίλιος Λιάτσος.

Η άμεμπτη εμφάνισή του, η σφιχτοδεμένη του γραβάτα, ο επαγγελματισμός, η θρησκευτική προσήλωση και η σοβαρότητα με την οποία εκφωνεί τις ειδήσεις, που ο αρχισυντάκτης με προσοχή επιλέγει, δίνουν την εντύπωση δελτίου το οποίο απευθύνεται σε ένα επιλεγμένο κοινό, ανυπόμονο να συντονιστεί σε ανταποκρίσεις τουλάχιστον από Λευκό Οίκο, Κρεμλίνο και Ηλύσια πεδία, και όχι από τη Μύκονο ή την παραλιακή, σε κοινό που ζει και αναπνέει για τις αναλύσεις από τις τελευταίες αποφάσεις της συνόδου κορυφής των G8, άντε και των G20, και όχι για τις περιγραφές των δραστηριοτήτων του Club των G69 και της συνόδου των βιζιτούδων.

Όταν δεν αντέχεις Πρετεντέρη, Καψή, Όλγα, Μπάμπη, Σία, George και λοιπούς, το σχολείο του Αιμίλιου είναι μια όαση χαράς και ανεμελιάς. Αλλά και πληροφόρησης. Τι έμαθα λοιπόν;

Να, ότι κυνηγώντας οι του ΣΔΟΕ τους φοροφυγάδες στην Μύκονο, βρέθηκαν μπροστά, λέει ο Αιμίλιος, σε δυο λαβράκια βιζιτούδες, από την αλλοδαπή, σαν τα κρύα τα νερά ήταν οι κοπέλες, με πρόσωπο κόλαση και σώματα φωτιά, αλλά, γιαυτό ακριβώς τον χαίρομαι τον Αιμίλιο, το χείλι του δεν έκανε ούτε ένα σπασμό στην είδηση, κι ούτε το βλέφαρο πετάρισε καθόλου, τα οποία κορίτσια έπαιρναν χιλιάρικο τη φορά, και κάθισε και υπολόγισε ο αθεόφοβος πόσα έβγαζαν τη μέρα, άσε μη σας λέω, ήτανε πολλά, αλλά το χρήμα δεν μπορούσαν να το βρούνε πουθενά, διότι το κατέθεταν σε διάσπαρτους πολλούς λογαριασμούς ανά τας ευρώπας, διαχειριστής των οποίων, όπως μάς πληροφόρησε ήταν ένας παγκοσμίου φήμης μαστροπός απ’ την Τσεχία, που, κι εδώ ήταν η μεγάλη είδηση, δεν λεγότανε Τσακάλι όπως θα ήταν φυσικό, αλλά ...Μόνικα!

Βρε, βρε χαλάσανε κι οι νταβατζήδες, σκέφτηκα με θλίψη.

Ποιοι Στηρίζουν τον Πρωθυπουργό;

Πριν από λίγες μέρες έγραφα για τη διαφενόμενη τούμπα των καναλιών, MEGA και κυρίως SKAI σχετικά με τη στήριξη της κυβέρνησης και των επιλογών της, αυτών δηλαδή της λιτότητας, της περικοπής των μισθών, (με αντίκρυσμα τη μείωση της καταναλωτικής δύναμης και τη βύθιση της αγοράς), της περικοπής των δημοσίων δαπανών και ειδικά των δημοσίων επενδύσεων και της αύξησης της φορολογίας.

Σήμερα χάρηκα όταν διάβασα στο Ποντίκι (26/8) μια παρόμοια διαπίστωση για το ΜΕGA, ενώ το αρχικό μου συμπέρασμα ενδυναμώθηκε αρκετά ακούγοντας προσεκτικά την ίδια μέρα και το νυχτερινό δελτίο του SKAI με το καθιερωμένο σχόλιο του έγκυρου Μπάμπη. Παίρνοντας θάρρος λοιπόν, θα ήθελα να υποστηρίξω περισσότερο την άποψή μου, σχετικά με το γιατί τα κανάλια δεν έχουν κανένα πλέον λόγο να συνεχίζουν να κάνουν τεμενάδες στους Γιώργηδες, Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου.

Βλέποντας τη μετοχική σύνθεση των μεγαλύτερων καναλιών της χώρας εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι οι τράπεζες έχουν πολύ μικρό μερίδιο σ' αυτά, σε σχέση, για παράδειγμα, με τους εφοπλιστές, Βαρδινογιάννη, Αλαφούζο και Κυριακού. Δηλαδή, φέρονται να κατέχουν κάτι ψιλολοϊδια στο ΜEGA και κάποια άλλα τόσα, μέσω του Κοντομηνά, στον ALPHA μετά την πώλησή του στο RTL.

Αντίθετα οι μεγαλοεκδότες με πρώτους και καλύτερους τους Μπόμπολα και Ψυχάρη, φέρονται να είναι πολύ δυσαρεστημένοι με τον ΓΑΠ όχι μόνο επειδή τους αντιμετωπίζει ως απλούς επιχειρηματίες και δε συνομιλεί μαζί τους, (εμ τι περίμεναν κι αυτοί, χωρίς ούτε ένα διδακτορικό από το Harvard να έχουν να επιδείξουν), αλλά και διότι αποφάσισε, χωρίς καμία διαβούλευση (!), να επιβάλει φόρο 20% επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων. Ο φόρος αυτός ανεστάλη προς το παρόν, αλλά η κατάσταση παραμένει τεταμένη και αβέβαιη.

Από την άλλη μεριά οι δραστικές περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις και τα έργα, φαίνεται ότι δεν αρέσουν καθόλου στον κ. Μπόμπολα ο οποίος αναπολεί τις ένδοξες μέρες Σουφλιά και δακρύζει.

Ο Γιώργος, (δεν χρειάζεται να έχεις και πολύ μυαλό), είναι άνθρωπος των τραπεζών και του πολυεθνικού κεφαλαίου. Άλλωστε το δήλωσαν ορθά κοφτά οι FT σε πρόσφατο άρθρο τους. Επίσης τραπεζίτες και μάλιστα ξένοι ήταν αυτοί που τον χειροκροτούσαν θερμά σε κάποια σύνοδο στη Βιέννη πριν από κάποιους λίγους μήνες. Ο άνθρωπος δεν έχει και μεγάλη σχέση με το ντόπιο επιχειρηματικό κατεστημένο, και όπως μυρίζομαι δεν θέλει ούτε και να έχει. Οι βλέψεις του πάνε πολύ μακρύτερα και έτσι επηρμένος που είναι, δεν θα συμβιβαζόταν με τίποτε λιγότερο από μια θέση ΓΓ του ΟΗΕ ή κάποιου άλλου μεγάλου διεθνούς οργανισμού.

Το δήλωσε άλλωστε και ο ίδιος ότι δεν θα υπολογίσει κανένα πολιτικό κόστος, μεθερμηνευόμενο ότι θα κάνει ό,τι του υπαγορεύσουν οι ξένοι τραπεζίτες, και ότι δεν πρόκειται να κολλήσει σε καμιά θέση εξουσίας, ντόπια φυσικά και παρακατιανή, ας είναι ακόμα κι αυτή του πρωθυπουργού. Το όραμα που έχει για τον εαυτό του απλώνεται πολύ πιο μακριά από τα σύνορα της μικρής και άχαρης χώρας μας.

Η απέχθειά του δε προς το ελληνικό δυναμικό είναι πλέον εμφανής, με τις καραβιές των αλλοδαπών συμβούλων που κάθε λίγο και λιγάκι μάς κουβαλάει απ' το εξωτερικό. Μάλιστα πρόσφατα το θέμα της πρόσληψης ξένων συμβούλων από το υπουργείο Οικονομικών χωρίς διαγωνιστική διαδικασία προκάλεσε και την αντίδραση των μελών του Χρηματιστηρίου Αθηνών (ΣΜΕΧΑ), δηλαδή εταιρειών παροχής επενδυτικών υπηρεσιών που έχουν άδεια γιαυτή ακριβώς τη δουλειά.

Κάνοντας σούμα λοιπόν όλα τα προηγούμενα, διακρίνω μια προϊούσα διεύρυνση των αποστάσεων ανάμεσα στον πρωθυπουργό και τους παράγοντες του δημόσιου βίου, οι οποίοι για να συνεχίζουν να τον στηρίζουν θα πρέπει να ψάχνουν ολοένα και πιο πολύ τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να το κάνουν.

Η τούμπα(;) των καναλιών

Νομίζω ότι ο καθένας πια αντιλαμβάνεται ότι η παρούσα κυβέρνηση, αλλά και κάθε κυβέρνηση οφείλουν την παραμονή τους στην εξουσία κατά κύριο λόγο στα Μ.Μ.Ε. και συγκεκριμένα στα δυο τρία κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας. Έτσι και οι κεραίες αναμετάδοσης Υμηττού και Πάρνηθας σιωπήσουν για καμιά βδομάδα, χρόνος που θεωρείται από τους επιστήμονες αρκετός για να ξεκαθαρίσει το μυαλό του μέσου τηλεθεατή από τις αράχνες, τού είδους ταραντούλα που το έχουν αποικίσει, η κυβέρνηση θ' αρχίσει να μην αισθάνεται και πολύ καλά στα πόδια της.

Η σιώπηση των προαναφερθέντων καναλιών αποτελεί έναν από τους τρόπους που συντελούν στην εκδήλωση της νόσου "κυβερνητική αστάθεια". Το ίδιο μπορεί να συμβεί κι όταν τα δυο τρία αυτά κανάλια αρχίσουν να παίζουν σε έναν κάποιον άλλο σκοπό, διαφορετικό από τον προηγούμενο. Δηλαδή, να το γυρίσουν από το τσάμικο στον καλαματιανό.

Αυτές τις μέρες, έχω την αμυδρή εντύπωση πως αυτό ακριβώς συμβαίνει, λιγότερο στο Mega, περισσότερο στον Skai. Αφ΄ενός το καυστικό σχόλιο της Ακριβοπούλου για τις μακριές διακοπές του πρωθυπουργού, αφ' ετέρου το, εμφανούς δυσαρέσκειας, σχόλιο του έτερου γκουρού Παπαδημητρίου, περί αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής, ασφυξίας της αγοράς κλπ.

Τα κανάλια, σαν εμπορικές επιχειρήσεις έχουν συνάμα κι ένα όριο ανοχής ως προς το πόσο κόντρα θα πάνε στο κοινό αίσθημα. Από ένα σημείο και μετά δεν το 'χουν σε τίποτε να κάνουνε την τούμπα.

Λέτε να γίνει πιο γρήγορα απ' ότι περιμέναμε; Για να δούμε...

Τα Σκουπίδια του ΣΚΑΙ

Αυτή τη στιγμή, πρώτο θέμα στις ειδήσεις του ΣΚΑΙ:

Η κ. Κ. Ακριβοπούλου, τής, σύμφωνα με την ¨Ε¨, ανεπαίσθητης αριστερής χροιάς, όψιμη αναλύτρια του δελτίου των 8, και στο πόδι του Mέγα Αναλυτή Πάσχου, αναρωτιόταν πριν από λίγο γιατί άραγε τα ΜΑΤ δεν την πέφτουν στους τραμπούκους του ΠΑΜΕ και της ΠΝΟ, που αποκλείουν τα λιμάνια, επιφυλλάσοντάς τους με τον τρόπο αυτό ιδιαίτερη και προνομιακή μεταχείριση, ενώ το κάνουν για ψύλλου πήδημα όταν για παράδειγμα κάποιοι άλλοι κλείνουν μια χωματερή.

Έλα ντε!

Κι εγώ αναρωτιέμαι γιατί αυτό το σκουπίδι δεν έχει ακόμα βρει τη θέση του σε καμιά από τις πολλές χωματερές της Αττικής.

Αναταραχή με τους Μισθούς στην ΕΡΤ

Δεν μου κάνουν τόσο εντύπωση οι προκλητικές υπερ-αμοιβές των κρατικοδίαιτων δημοσιογράφων, που βγήκαν στη φόρα το τελευταίο 24ωρο και κάνουν το γύρο των blogs. Οι αμοιβές Λυριτζή-Οικονόμου όπως και άλλων είχαν σκάσει μύτη από καιρό, κάπως διστακτικά στην αρχή, είναι αλήθεια. Ισχυρό το ταμπού, του να μη ρωτάς απ’ ευθείας και να μη συζητάς ανοιχτά για το μισθό το δικό σου, και το μισθό των γνωστών σου. Όχι πλέον!

Το ίδιο, δεν μου κάνουν εντύπωση και οι αμοιβές των λιμενεργατών. Και οι αμοιβές των διοικητών των ΔΕΚΟ. Το ίδιο και παρα-ίδιο και οι αμοιβές των βουλευτών, των γιατρών, των δικαστών.

Κάνοντας τη σούμα λοιπόν όλων των προηγούμενων, αυτό που μου κάνει ιδιαίτερα μεγάλη εντύπωση είναι το ΣΠΑΣΙΜΟ του προαιώνιου ταμπού και η ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ των αποκαλύψεων, που απ’ ότι φαίνεται θα πάρει αμπάριζα και άλλα στρώματα, προικισμένα μέχρι πρότινος με φεουδαρχικά προνόμια. Και ίσως δεν σταματήσει μόνο εδώ.

Τι γίνεται λοιπόν; Σε άλλες πιο άγριες και πρωτόγονες εποχές, αυτό κάλλιστα θα μπορούσε να ονομαστεί έκρηξη Λαϊκής Οργής και θα έπαιρνε πιο βίαιες μορφές.

Όχι, ότι τώρα δεν μπορεί να πάρει, αν συνεχιστεί η περιφρόνηση, η αδικία, ο εμπαιγμός και η προσπάθεια συγκάλυψης μέσα από μεταμοντέρνα σοφίσματα του τύπου «Ευαίσθητα Προσωπικά Δεδομένα». Ο Γερουλάνος πιάστηκε στον ύπνο και μόνο χρόνο να κερδίσει προσπαθεί. Αυτό του ήρθε πρόχειρο, αυτό ξεστόμισε, με μόνο σκοπό να ξεστρατίσει την κουβέντα. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η ουσία δεν αλλάζει.

Τα πράγματα δεν είναι πια τα ίδια. Τέρμα οι δικαιολογίες, τέρμα οι δισταγμοί, τέρμα το κλείσιμο του ματιού, τέρμα οι καλοί τρόποι, τέρμα η ανοχή. Αν χρειαστεί μέχρι και να σφαχτούμε μπορούμε μεταξύ μας ! Άλλωστε, αυτό που λέγεται κοινωνία προσπάθησαν πολύ και πολλοί να το διαλύσουν. Και το κατάφεραν. Κάποιος όμως πρέπει κάποτε να εισπράξει και τον λογαριασμό.

ΥΓ. Για τους μισθούς στην ΕΡΤ δείτε για παράδειγμα ΕΔΩ.

Γιατί Διαβάζουμε Εφημερίδα;

Επ’ ευκαιρία του κλεισίματος του Ελεύθερου Τύπου και του επικείμενου κλεισίματος και άλλων εφημερίδων λόγω μεγάλης πτώσης του αριθμού των αναγνωστών γενικώς, στο ερώτημα «γιατί ο κόσμος δεν διαβάζει πια εφημερίδες;», θα πρόβαλα σαν απάντηση το αντίθετο ερώτημα, «γιατί ο κόσμος συνεχίζει να διαβάζει εφημερίδες;».

Στο βαθμό που οι περισσότεροι μπορούν να έχουν ανά πάσα στιγμή πρόσβαση σε ό,τι πιο φρέσκο αφορά την είδηση, σε οποιαδήποτε ηλεκτρονική εφημερίδα, ενημερωτικό ιστό ή επίσημο πρακτορείο ειδήσεων, σε οποιαδήποτε γλώσσα και για οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, πρόσβαση σε οποιοδήποτε ανάλυση ή άρθρο γνώμης γραμμένο από τον εγκυρότερο δημοσιογράφο έως τον πλέον σεβαστό καθηγητή πανεπιστημίου, μέσα από ημεδαπά ή δορυφορικά κανάλια και το internet, δεν είναι λογικό ν’ αναρωτηθούμε γιατί υπάρχει ακόμα κόσμος (και είναι πολύς), που συνεχίζει ν’ αγοράζει εφημερίδες, κι όταν μάλιστα αυτός ο κόσμος σαν σύνθεση δεν είναι και πολύ διαφορετικός απ’ αυτόν που είναι εξοικειωμένος με τα ηλεκτρονικά μέσα;

Το ερώτημα γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό, όταν στη σημερινή εποχή κανείς δεν πρόκειται να ισχυριστεί ότι οι εφημερίδες, σαν αντικείμενο από σκέτο χαρτί, επιτελούν κάποιο χρήσιμο σκοπό, όπως το να τυλίγουν ψάρια, να καθαρίζουν τζάμια ή να υποκαθιστούν το χαρτί τουαλέτας, αντικαθιστώντας την πάλαι ποτέ φυσική και αυθόρμητη ανακύκλωση με την εμβόλιμη και θεσμοθετημένη.

Τις εφημερίδες, θα έλεγα, συνεχίζουμε να τις αγοράζουμε από συνήθεια κι από νοσταλγία. Για όσους ακόμα καπνίζουν, ένα πακέτο τσιγάρα απ’ το περίπτερο δεν νοείται χωρίς τη συνοδεία εφημερίδας, έτσι ώστε οι κυκλοφορίες τους και μόνον να αποτελούν έναν προσεγγιστικό δείκτη του αριθμητικού μεγέθους των καπνιστών. Έτσι ώστε, μια πρόχειρη εξήγηση της πτώσης των εφημερίδων να μπορεί ν’ αποδοθεί στην ελάττωση του αριθμούν των καπνιστών στη χώρα μας, αλλά και παγκοσμίως.

Οι εφημερίδες θα υπάρχουν γιατί υπάρχουν τα πρωινά της Κυριακής. Κυρίως τα χειμωνιάτικα. Μια βόλτα ως το περίπτερο, ένα δυο φλιτζάνια καφές στο τραπέζι, μια, δυο, τρεις εφημερίδες σκορποχώρι στο πάτωμα και τασάκια που στενάζουν, το καθένα τους κι από μια μικρή ευτυχία που όλες όμως μαζί συνθέτουν τον μεγάλο παράδεισο της μέρας.

Οι εφημερίδες θα υφίστανται γιατί υπάρχουν τα καφενεία, τα καφέ, οι καφετέριες και τα πάρκα. Γιατί ο καφές δεν είναι παρά μισός και άνοστος χωρίς το έτερό του ήμισυ, την εφημερίδα. Γιατί καφές ξεροσφύρι δεν πάει. Γιατί η εφημερίδα για να διαβαστεί θέλει τον καφέ να διαστείλει τις κόρες και να θέσει την εγκεφαλική ουσία σε κίνηση.

Οι εφημερίδες θα υπάρχουν, γιατί πάντα υπάρχουν οι άτυχοι που κάποιοι άκαρδοι τους στήσανε στο ραντεβού, έτσι για να τσουλάνε το χρόνο και να καλύπτουν την ντροπή και την αμηχανία τους.

Οι εφημερίδες θα υπάρχουν όσο βρίσκονται περίπτερα στην κάθε γωνιά και όσο αυτά συνεχίζουν να μένουν ανοιχτά ολημερίς και κάποια οληνυχτίς.

Οι εφημερίδες θα υπάρχουν για να συντροφεύουν την ξάπλα του απομεσήμερου και να εξασφαλίζουν την απαραίτητη συγκέντρωση την ώρα της τουαλέτας.

Επιπλέον, τις εφημερίδες τις ξεφορτώνεσαι τόσο εύκολα, όσο εύκολα και τις αποκτάς. Για την τιμή τους προσφέρουν πολλά, τον κόσμο ολόκληρο δηλαδή, σε μερικά επιτόπια ξεφυλλίσματα.

Η εφημερίδα σε αντίθεση με το internet αποτελεί ένα κλειστό και περιεκτικό σύστημα, το οποίο περιδιαβαίνοντάς το, σε περίπατο μιας ώρας ας πούμε, σού αφήνει μιαν αίσθηση επάρκειας και πληρότητας, του στυλ ότι ό,τι ήταν σημαντικό να μαθευτεί, μαθεύτηκε. To internet, απ’ την άλλη μεριά, ίδιο με απύθμενο πηγάδι, δεν σου παρέχει ποτέ τον εφησυχασμό ότι αυτό που έμαθες ήταν όλο κι όλο αυτό που έπρεπε να μάθεις, αλλά θα σε αφήνει πάντα μ' ένα αίσθημα λειψό, σχετικά με το αν το άλλο, που όσο κι αν έψαξες και δεν τα κατάφερες ποτέ να βρεις και να μάθεις, ήταν εν τέλει και το πιο σημαντικό που σού διέφυγε.

Οι εφημερίδες είναι τα σταυρόλεξα που λύσαμε μόνοι ή με παρέα, τα καραβάκια που φτιάξαμε για τα παιδιά, όταν μας έπαιρναν στα ταξίδια το κεφάλι, τα βρεμένα χαρτιά που μάς ξεστένευαν τα καινούργια μας παπούτσια, και οι ατέλειωτες ώρες που περάσαμε κάνοντας χαρτοκοπτική στις χιλιοδιπλωμένες τους σελίδες.

Με μια εφημερίδα στη βρεμένη μας πλάτη γλιτώναμε το κρύωμα και τις κρυάδες όταν μάς έπιανε στα ξαφνικά η μπόρα του καλοκαιριού. Με μια εφημερίδα στο τζάμι μπλοκάραμε τον ήλιο που μας κάρφωνε στο κούτελο, όταν οι κουρτίνες παρά ήταν λεπτές για να τού αντισταθούν. Μια παλιά εφημερίδα ξεκίναγε την ιεροτελεστία του ανάμματος του τζακιού το χειμώνα, μια εφημερίδα, καλύτερη κι από βεντάλια, έκανε υποφερτή την κάψα, το καλοκαίρι.

Πολύ αργότερα, με τις εφημερίδες φτιάξαμε τις δισκοθήκες μας, κλασσική μουσική με τα κουπόνια της «Καθημερινής», Όπερες από το «Βήμα», και αγαπήσαμε την Ιστορία με τα περίφημα «Ιστορικά» της «Ελευθεροτυπίας». Και παλιές ταινίες είδαμε, αποσυρμένες πια από τις αίθουσες και τα video clubs, και καλά βιβλία διαβάσαμε, και άτλαντες και λευκώματα στολίσανε τα τραπέζια και τις βιβλιοθήκες μας και δόξα τω θεώ ήταν πολλές οι φορές που μάς τάισαν καλή τροφή.

Κρίμα λοιπόν, και διπλοκρίμα, όταν αναλογίζεται κανείς πόσα ωραία πράγματα χάνονται όταν μια εφημερίδα κλείνει !

Ηθικά Διλήμματα στη Μετάδοση των Ειδήσεων

Το να μεταδίδεις/αναμεταδίδεις ψευδείς ειδήσεις θεωρείται ηθικά επιλήψιμο και σε περίπτωση που οι ειδήσεις αυτές προξενούν ή ενδέχεται να προξενήσουν βλάβη σε κάποιον ονομαστικά ή σε κάποιο κοινωνικό σύνολο είναι δυνατόν να επισύρουν και την ποινική δίωξη αυτών που τις μεταδίδουν.

Τι γίνεται όμως με ειδήσεις οι οποίες είναι μεν αληθείς ως έχουν, αλλά η αλήθεια που κομίζουν είναι μόνον η μισή; Δηλαδή, όταν αποκρύπτεται το άλλο μισό κομμάτι, το οποίο, είτε μπορεί να αναιρεί το προηγούμενο, είτε να προσθέτει μιαν άλλη διάσταση στην αλήθεια που εξυποννοείται και εν τέλει να την θέτει υπό αμφισβήτηση;

Στην περίπτωση αυτή, εφ’ όσον η απόκρυψη της άλλης μισής αλήθειας δεν έχει άμεσες επιπτώσεις η ευθύνη είναι μόνον ηθικής φύσεως.

Στο δημόσιο βίο όσες «αλήθειες» εκστομίζονται είναι εσκεμμένα κατά πλειονότητα «μισές».

Οι σκέψεις αυτές μού προέκυψαν από την προηγούμενη ανάρτηση περί Big-Pharma, την οποία και θα χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα για να θέσω ένα γενικότερο ερώτημα. Συγκεκριμένα, αμφότερα τα δημοσιεύματα, απ’ όπου άντλησα το περισσότερο πληροφοριακό υλικό, αναφέρονταν στην απόφαση της GSK να άρει τους περιορισμούς χρήσης κάποιων πατεντών της, δηλαδή και τα δυο μετέφεραν ακέραια το γεγονός ως είδηση, αλλά, ενώ το δεύτερο παρέθετε το σκεπτικό της απόφασης αυτής, που σαφώς υπέκρυπτε ιδιοτέλεια και προσπορισμό κέρδους, το πρώτο δημοσίευμα το αποσιωπούσε, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η απόφαση της εταιρίας οδηγείτο από αφιλοκερδή και φιλάνθρωπα αισθήματα.

Το ερώτημά μου είναι το εξής: όταν κάποιος εκφωνεί ή μεταδίδει μια είδηση μέσα από δημόσια κανάλια, πόσο ήσυχος με τη συνείδησή του πρέπει να αισθάνεται, αν μένει μόνο στην είδηση αυτή καθ’ αυτήν και όχι στο σκεπτικό που κρύβεται πίσω από την είδηση, παρ όλο που η αποσιώπηση του σκεπτικού δεν θα αναιρεί το ίδιο το γεγονός καθ΄αυτό;

Ολίγα περί των Δελτίων των 8.

Οι λόγοι που η τηλεόραση, κρατική και ιδιωτική μας κάνουν πολλές φορές να εξαγριωνόμαστε είναι πολλοί. Ο καθένας μας έχει και τον δικό του και δεν θα δώσω άδικο σε κανέναν, όποιες αιτίες και να προβάλλει.

Τα δελτία ειδήσεων ειδικά, λαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος από τη συνολική δυσαρέσκεια, εξ αιτίας του τρόπου που παρουσιάζουν τις ειδήσεις, εξ αιτίας του τρόπου που επιλέγουν αυτά τα οποία συνιστούν είδηση και εξ αιτίας της ανεπάρκειας ή της έξωθεν κακής μαρτυρίας αυτών που τις εκφωνούν και τις σχολιάζουν.

Μου κάνει τρομερή εντύπωση, πως όλα τα γεγονότα, (τα 10, 15, όσα είναι τέλος πάντων), που επιλέγονται να παρουσιαστούν στα δελτία ειδήσεων της βραδινής ζώνης είναι εντελώς πανομοιότυπα, σε όποιο κανάλι και να σταθείς. Αυτό, ως ένα βαθμό, θα μπορούσε να δικαιολογηθεί, μιας και κάθε μέρα συμβαίνουν γεγονότα, που είναι όντως σημαντικά και τα οποία δεν θα ήταν δυνατόν να αποσιωπηθούν, αλλά παράλληλα, η ίδια απελπιστική ομοιομορφία απλώνεται και σε γεγονότα δευτερευούσης και τριτευούσης σημασίας, όπως, για παράδειγμα, το μικρό ελεφαντάκι που έχασε τη μαμά του, πράγμα που σε κάνει πολλές φορές να αναρωτιέσαι αν υπάρχει ένα υπερκείμενο κεντρικό γραφείο διαχείρισης πληροφοριών, που αποφασίζει τι συνιστά είδηση και τι όχι, και το οποίο εκ των πραγμάτων καταλήγει να στραγγαλίζει κάθε περίπτωση αυτενέργειας και αυτόνομης επιλογής. Η ανυπαρξία, προφανώς, ενός τέτοιου κεντρικού σχεδιασμού, κάνει το πρόβλημα ακόμα πιο περίπλοκο, καθώς δεν μπορώ να φανταστώ την αιτία που θα δικαιολογούσε αυτή την τόσο επίμονη ομοιομορφία.

Το μόνο δελτίο ειδήσεων, που «τολμά» και ξεφεύγει, φλερτάροντας επικίνδυνα με το σουρεαλισμό, είναι το εναλλακτικό δελτίο του Star. Η ακραία όμως, αυτή εκδοχή του διαφορετικού, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να επικυρώνει τα υπόλοιπα straight δελτία, που εξ αιτίας αυτής της κραυγαλέας αντίθεσης εμφανίζονται ως οι περίοπτοι θεματοφύλακες του ορθού.

Για την ετεροβαρή παρουσίαση των γεγονότων που συμβαίνουν στην ενδοχώρα και τον υπόλοιπο εξωτερικό κόσμο, έχουν γραφτεί πολλά, όπως και πολλοί εμίλησαν περί απομονωτισμού, κοντοφθαλμίας, εγχώριας κοπρολαγνείας, και ασφυκτικού αυτο-εναγκαλισμού.

Τα δελτία, εδώ και καιρό έχουν πάρει τη θέση ψυχαγωγικής εκπομπής, καθώς αποτελούν μια βραδινή εκδοχή των ανάλογων πρωινών και μεσημεριανών εκπομπών, όπου διάφοροι επαΐοντες και μη, μπαινοβγαίνουν για να καταθέσουν τον πόνο τους, να ψυχαναλυθούν και να ψυχαναλύσουν, να κλάψουν, να αναθεματίσουν, να αναγνωριστούν, να προβληθούν, ή ακόμα πιο πιθανό, να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους. Η ανάγκη να βολευτούν σε στενά χρονικά πλαίσια, όλοι αυτοί οι περιπλανώμενοι επισκέπτες, οι δήθεν διαφωτιστές, όπως και ο ολοένα διογκούμενος εσμός τηλεαστέρων δημοσιογράφων, που η μοίρα τάφερε να στερούνται προσωρινώς, αυτόνομου και ιδιωτικού καπετανάτου, έχουν συντελέσει στην σημαντική χρονική τους επιμήκυνσή. Επειδή, ψυχαγωγική εκπομπή χωρίς συναίσθημα δεν είναι δυνατόν να σταθεί, ρεπόρτερς και παρουσιαστές κάθε βράδυ επιδίδονται σε ένα σκληρό αγώνα επίδειξης του δραματικού τους ταλέντου.

Η παρουσίαση των ειδήσεων, χρόνια τώρα, από τα ίδια και τα ίδια ανακυκλούμενα πρόσωπα, τα οποία, λόγω της χρόνιας πλέον έκθεσής τους στο κουρμπέτι και της αναντίρρητης συμμετοχής τους στο αλισβερίσι των συγκροτημάτων και των συμφερόντων, έχουν χάσει την αξιοπιστία τους, έχουν συντελέσει ώστε οι ειδήσεις να μην αναγιγνώσκονται απ’ ευθείας από τους τηλεθεατές, σύμφωνα με αυτό που αποκαλύπτεται, αλλά εμμέσως, από αυτό που βρίσκεται πίσω από τις γραμμές και το οποίο αποκρύπτεται. Στη διαιώνιση της αναξιοπιστίας δε, συμβάλλουν τα μέγιστα και αυτοί οι οποίοι διοχετεύουν τις ειδήσεις στα δελτία. Έτσι, τόσο οι παρουσιαστές όσο και οι τηλεθεατές επιδίδονται κάθε βράδυ σε αγώνες αποκρυπτογράφησης και εικασιών, μειώνοντας έτσι, τον κύκλο εργασίας των καφετζούδων.

Αυτό όμως που με πειράζει κάθε βράδυ πιο πολύ, όχι μόνο στα δελτία, αλλά και στα διάφορα πάνελ που στήνονται μετά, για να χωρέσουν αυτούς που δεν χώρεσαν την προηγούμενη ώρα, είναι η ασυδοσία των συμμετεχόντων να εκστομίζουν αβίαστα ό,τι θέλουν, χωρίς να υπάρχει ούτε ένας συγκροτημένος συντονιστής με τα απαιτούμενα κότσια να τους αποστομώσει, να απαιτήσει απ’ αυτούς, με κατάλληλες ερωτήσεις, τουλάχιστον λογική συνέπεια και αληθοφάνεια στα λεγόμενά τους, να εκμαιεύσει ένα συμπέρασμα, μια καθαρή πρόταση, μια ολοκληρωμένη άποψη, διαιωνίζοντας έτσι την ίδια ασάφεια, θολούρα, μεγαλοστομία, κενότητα, αποσπασματικότητα και υπεκφυγή που υπάρχει και σε όλο το φάσμα του κοινωνικού και πολιτικού βίου.

Το αποτέλεσμα είναι τόσο η ενημέρωση όσο και οι μετέπειτα "αναλύσεις" να έχουν χάσει πια το νόημά τους. Απορώ, γιατί καθόμαστε ακόμα και τους βλέπουμε και τους νομιμοποιούμε.

Ψευδοεπιστημονικά Γλιστρήματα στην ΕΤ3

Στη σημερινή συγκυρία όλο και λιγοστεύουν τα νέα παιδιά που θέλουν ν’ ασχοληθούν με τις καθαρές επιστήμες και ν’ ακολουθήσουν τον δύσκολο, αλλά και συναρπαστικό κόσμο της έρευνας. Οι λόγοι είναι πολλοί, κυρίως όμως οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για μια τέτοια δουλειά έρχονται σε σύγκρουση με την κυρίαρχη νοοτροπία του εύκολου, του γρήγορου, του αεριτζίδικου και του κερδοφόρου. Η ερευνητική διαδικασία ούτε εύκολη είναι, ούτε άμεση, ούτε αεριτζίδικη, (αυτό μερικώς παίζεται), ούτε κερδοφόρα, (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στην περίπτωση δηλαδή, που σου κάτσει η πατέντα).

Η εξοικείωση των ανθρώπων με την μεθοδολογία και τα προβλήματα της επιστήμης, η πληροφόρησή τους για τις προόδους της σε διάφορους τομείς, αλλά και η διάχυση της κατακτημένης γνώσης για την λειτουργία του κόσμου επιτυγχάνονται μέσω της εκλαΐκευσής σε περιοδικά, βιβλία, τηλεοπτικές εκπομπές και διαλέξεις. Αναλογικά με τον όγκο των πληροφοριών που διακινούνται σε άλλου είδους θέματα παγκοσμίως, η καθαρή επιστήμη λαμβάνει ένα απειροελάχιστο μερτικό.

Στην Ελλάδα, το τοπίο είναι περισσότερο απογοητευτικό μιας και στους μοναδικούς διακινητές της περιλαμβάνονται ένα μόνο εκλαϊκευτικό περιοδικό σε μηνιαία βάση, κάποιες σκόρπιες διαλέξεις στο Βρετανικό Ινστιτούτο (Καφέ της Επιστήμης), κάποιες σποραδικές στο Ευγενίδειο Ίδρυμα, και σαν μόνη εξαίρεση, το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, το οποίο εδώ και χρόνια διοργανώνει τακτικούς κύκλους διαλέξεων για το κοινό σε εβδομαδιαία βάση πάνω σε θέματα αιχμής.

Επίσης, υπάρχουν οι εκπομπές της εκπαιδευτικής τηλεόρασης, που παίζουν κάτι απίθανες ώρες, καθώς επίσης, (παρ’ ολίγο να το ξέχναγα), και η εγχώριας παραγωγής εκπομπή της ΕΤ3 «Το Σύμπαν που αγάπησα».

Γι αυτήν ακριβώς, θα πω δυο, τρία περισσότερα πράγματα Η εν λόγω, λοιπόν, εκπομπή παρουσιάζεται εδώ και χρόνια από τους αστροφυσικούς Δανέζη-Θεοδοσίου, Επίκουρο καθηγητή του Παν Αθηνών ο πρώτος, Αναπληρωτής, ο δεύτερος και είναι η μοναδική επιστημονικού περιεχομένου. Για να συνεχίζεται δε επί τόσα χρόνια, θα πρέπει να απολαμβάνει μια σχετική δημοφιλία, η οποία σε ένα μεγάλο βαθμό οφείλεται και στα θέματα περί Σύμπαντος που παρουσιάζει, από τα πλέον πιασιάρικα και απ’ τα καλύτερα δολώματα για το απαίδευτο κοινό. Μαύρες τρύπες, άσπροι νάνοι, η φαντασία δεν θέλει και πολύ ν’ αρπάξει φωτιά.

Σε λίγες γραμμές, με την πρόσβαση που έχουν στο πλατύ κοινό, οι εν λόγω κύριοι έχουν αναδειχτεί στους κατ’ εξοχήν διαμεσολαβητές της επιστημονικής γνώσης προς τα έξω, πράγμα που δεν θα ήταν επιλήψιμο, αν αυτό που διαμεσολαβείτο εκπλήρωνε και τους όρους του επιστημονικού. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, πολλές φορές σε διάφορες παρουσιάσεις τους, έπιασα το λόγο τους να μετεωρίζεται επικίνδυνα προς αντιεπιστημονικές θεωρήσεις και να περνάει μ’ ευχέρεια τα σύνορα ανάμεσα στην επιστήμη και τη ψευδοεπιστήμη, καθώς και σ’ αυτό που έχει κατοχυρωθεί ως paranormal. Τα γλιστρήματα δε, σ’ ένα πεδίο έτσι κι αλλιώς δυσκολοδιάβατο, γίνονται τόσο ανεπαίσθητα, που είναι δύσκολο για κάποιον εκτός του χώρου ν’ αντιληφθεί τί γίνεται κάθε φορά.

Τα ίδια και χειρότερα συνέβησαν και χθες, Κυριακή 5/10, στις οχτώμιση το βράδυ, στην ΕΤ3, όπου το θέμα της εκπομπής ήταν η ύπαρξη νοημοσύνης και αισθήσεων στα φυτά, θέμα που απαντάται μόνο σε ιστοσελίδες σχετικές με το paranormal. Μια περιήγηση στο διαδίκτυο θα σας πείσει. Το τι έλεγαν δεν περιγράφεται Ότι για παράδειγμα, τα φυτά μπορούν ν’ αναγνωρίζουν εγκληματίες, ότι ανταποκρίνονται στην αγάπη, ότι τα φυτά γνωρίζουν ποιος τα αγαπάει και ποιος όχι, επίσης, ότι προαισθάνονται τις προθέσεις αυτών που τα πλησιάζουν, ότι η «ενέργεια» (;) των ανθρώπων μεταδίδεται με ηλεκτρικά (;) σήματα στα φυτά, τα οποία την αποκωδικοποιούν και άλλα τόσα, που θα ήταν, αν μη τι άλλο διασκεδαστικά, αν δεν εκστομίζονταν από θεσμικούς εκπροσώπους της έγκυρης γνώσης και της επιστήμης.

Εν πάση περιπτώσει, το κραυγαλέον του θέματος με απαλλάσσει από την υποχρέωση να προσκομίσω αποδείξεις προκειμένου να σας πείσω για την ανοησία του. Δεν υπάρχει ίχνος λογικής που να στοιχειοθετεί τέτοιου είδους αναζητήσεις, μιας και τα φυτά στερούνται τόσον εγκεφάλου όσο και νευρικού συστήματος.

Καλά, δεν υπάρχει εκεί πάνω στην ΕΤ3 κάποιος που να μπορεί στοιχειωδώς να κρίνει το περιεχόμενο αυτών των εκπομπών; Και δεν χρειάζονται τρία διδακτορικά από Harvard και πέντε από Cambridge για να διακρίνει κάποιος το προφανές. Μήπως ήρθε η ώρα για το αχτύπητο δίδυμο να μετακομίσει κατά Χαρδεβέλλα μεριά;