Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Το λαμπρό σχέδιο του κ. Γιουνκέρ



Όταν τόσοι σπουδαίοι και μεγαλοσχήμονες πελάτες, όπως Deutsche Telekom, Deutsche Bank, Hochtief, HSBC, Citigroup κλπ, συνωστίζονται στην ποδιά σου για ν’ αγοράσουν την πραμάτεια σου, δεν μπορείς παρά να είσαι υπερήφανος για την ποιότητα του εμπορεύματος που εκποιείς, και συνάμα να νοιώθεις ανώτερος για αυτά που δημιούργησες, συγκριτικά με άλλους λαούς, ας πούμε στην τύχη της Μπουρκίνα Φάσο, που όσο κι αν ψάξουν ούτε «ασημικά» θα βρουν, ούτε ποτέ τους θα καταφέρουν να προσελκύσουν όλη αυτή την «καλοσύνη».


Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και ολόκληρος Γιουνκέρ μπήκε στον κόπο να ρίξει τη μούρη του και να μάς τείνει χείρα βοηθείας, αναλαμβάνοντας να στήσει για χάρη μας υψηλοτάτων προδιαγραφών Ευρωπαϊκό οργανισμό, εξοπλισμένο με την creme de la creme των ειδικών, και επιφορτισμένο με την κοπιώδη εργασία της πώλησης με τις καλύτερες, αναμφίβολα, τιμές, των πιο αξιόλογων περιουσιακών στοιχείων της πατρίδας μας. Όπως επίσης και να βάλει φρένο στις κακόβουλες διαδόσεις των αγγλοσαξόνων, που μέσα από το διαβολικό τους όργανο τους Financial Times θέλουν την αξία της πατρίδας μας να μην υπερβαίνει κάποια 16 ψωρο-δις. Οι συκοφάντες!


Έκανε μάλιστα και ενδελεχή βιβλιογραφική έρευνα και κατέληξε ότι καλύτερο μοντέλο οργάνωσης από την εταιρία Treuhandanstalt, δεν ήταν δυνατόν να βρεθεί. Ε, για να το πει ο Γιουνκέρ, έτσι πρέπει να ‘ναι.


Ακόμα δεν είχαν προλάβει να ξεμεθύσουν οι γερμανοί, ένθεν και ένθεν του τείχους, από την αναπάντεχη επανένωση, και το πρόγραμμα fast track ενσωμάτωσης της πρώην πλέον ανατολικής Γερμανίας στις αγορές ήταν ήδη έτοιμο. Κι επειδή «αγορές» χωρίς προηγούμενη ιδιωτικοποίηση δεν γίνεται, την 1 Ιουλίου του 1990 γεννήθηκε η εταιρία Treuhand, που παρεμπιπτόντως σημαίνει εμπιστοσύνη, στην κατοχή τής οποίας περιήλθαν όλα τα περιουσιακά στοιχεία της εξ ανατολών αδελφής, τουτέστιν δάση, γαίες, εταιρίες, βιομηχανίες, βιομηχανικός εξοπλισμός, κτήρια, όχι μόνο των εργοστασίων, αλλά και εξοχικές κατοικίες, παιδικοί σταθμοί κλπ, συνολικής αξίας 600 δις μάρκων, δηλαδή περίπου 300 δις ευρώ, με στόχο, όσον αφορά στις επιχειρήσεις την αξιολόγηση της ανταγωνιστικότητας και βιωσιμότητάς τους, και τη γρήγορη πώληση, όσων κρίνονταν ότι περνούσαν τα αντίστοιχα stress-tests, (οι υπόλοιπες διαλύονταν και κατέληγαν σε κάποια χωματερή), σε ενδιαφερόμενους σοβαρούς, πάνω απ’ όλα, επενδυτές, οι οποίοι σύμφωνα με ένα, όπως πάντα, αλάνθαστο σχέδιο θα έφερναν δουλειές, θα κρατούσαν τον κόσμο στα μέρη του, θα ανέβαζαν το βιοτικό επίπεδο ώστε ν’ αγοράζει plasma ΤV και καγιέν, και εν πάση περιπτώσει όλα τα καλούδια του δυτικού παραδείσου, για να μην μακρηγορώ.



Η Τreuhand από το 1990 που ιδρύθηκε, μέχρι το 1994 που έκλεισε, μέσα σε τέσσερα δηλαδή χρόνια κατάφερε να ιδιωτικοποιήσει γύρω στις 14,500 ανατολικογερμανικές εταιρίες και να κλείσει γύρω στις 3,500. Φυσικά μέσα σ’ ένα τέτοιο κλίμα απαξίωσης δεν ήταν λίγα τα περιουσιακά στοιχεία που εκποιήθηκαν αντί πινακίου φακής, με το αιτιολογικό ότι οι επενδυτές θα έριχναν το πολύτιμο κεφάλαιο στο μετά, αφού θα τις αγόραζαν. Κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, με το τέλος του μεγαλύτερου παζαριού, που είδε ποτέ η ανθρωπότης, η Treuhand να βρεθεί με το ταμείο ελλειμματικό κατά 300 δις μάρκα, δηλαδή 150 δις ευρώ, γεγονός που πιστοποιεί και το μέγεθος του ξεπουλήματος.


Όχι αδίκως λοιπόν οι ανατολικογερμανοί έμειναν με την πίκρα στο στόμα, όχι μόνο για το ξεπούλημα, όχι μόνο για την αποσάθρωση της βιομηχανίας τους, ας μην ξεχνάμε ότι η πρώην Αν. Γερμανία ήταν το 10ο στη σειρά βιομηχανικό κράτος στον κόσμο, αλλά κυρίως για τη μαζική εξαπάτηση. H Treuhand στην τελική σούμα κατέστρεψε πολλά περισσότερα απ’ ότι δημιούργησε, εξαέρωσε τρεις στις τέσσερις θέσεις εργασίας στη βιομηχανία, οι οποίες δεν αναπληρώθηκαν ούτε και αργότερα όταν εισέβαλε το ελαφρύ ιππικό των εταιριών παροχής υπηρεσιών, απέλυσε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, έφτασε την ανεργία στη δεκαετία του 1990 στο 21%, σε σύγκριση με το 9% του εθνικού μέσου όρου και εξανάγκασε πολλούς ανατολικογερμανούς να εγκαταλείψουν τις εστίες τους προς άγραν εργασίας αλλού. Η πλημμυρίδα δε δυτικών προϊόντων μετέτρεψε ένα πρότερο θετικό ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών σε αρνητικό, γεγονός που έχωσε ακόμα πιο βαθιά στο χώμα όσες βιομηχανίες είχαν ακόμα απομείνει όρθιες από τη λεηλασία. Για το πώς δε ένα κοινό νόμισμα, εν προκειμένω το ευρώ, οδήγησε μια άλλη χώρα, πιο νότια, από πλεονάσματα σε εμπορικό έλλειμμα, το γνωρίζουμε ήδη από πρώτο χέρι και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε.


Οι περιοχές της πρώην ανατολικής Γερμανίας ακόμα και σήμερα, μετά είκοσι χρόνια ακόμα δεν λένε να συνέλθουν. Αν εξαιρέσει κανείς τις μεγάλες πόλεις, όπως Λειψία, Δρέσδη και Βερολίνο, στο υπόλοιπο κομμάτι, αυτό που είναι παρόν είναι το κενό, η εγκατάλειψη, και η έλλειψη κατοίκων. Η ανεργία συνεχίζει να παραμένει σε διπλάσιο ποσοστό απ’ ότι στη Δύση, και ο πληθυσμός συνεχίζει να αιμορραγεί είτε από ελάττωση του ποσοστού των γεννήσεων, είτε από τη συνεχιζόμενη μετανάστευση. Έτσι είναι, όταν μια χώρα πεθαίνει, καμιά γυναίκα δεν μπορεί να πιάσει παιδί…


Παρ’ όλα αυτά το μέλλον της πρώην Αν. Γερμανίας προοιωνίζεται λαμπρό. Με την πτώση του ρυθμού γεννήσεων, με τη μετανάστευση, και με τις πρόωρες εξόδους σε τόπους χλοερούς, ελαττώνεται ταυτόχρονα και το διαθέσιμο εργατικό δυναμικό, όπως και ο ρυθμός αναπλήρωσης αυτού, έτσι ώστε σε κάποια χρόνια η ανεργία να έχει σχεδόν εξαλειθφεί. Και όσο πιο γρήγορα μειώνεται ο ενεργός πληθυσμός, τόσο περισσότερο μειώνεται και το ποσοστό ανεργίας. Δε θέλει πολύ μυαλό. Και ο κ. Γιουνκέρ, απ’ ότι φαίνεται, έχει πολύ. Πάρα πολύ…


6 σχόλια:

Polykarpos είπε...

Τη βάψαμε αν δεν πέσει το σάπιο σύστημα

Ανώνυμος είπε...

Πως προκύπτει ότι οι Γερμανοί μετανάστευσαν λόγω "φτώχειας" και ανεργίας και όχι λόγω της μεταφοράς επιχειρηματικών (κυρίως στο τομέα των κατασκευών) δραστηριοτήτων σε άλλες χώρες ? Δώσε καμιά πηγή cynical για να μπορούμε να απαντήσουμε σε όσους αμφισβητήσουν το άρθρο.

GS

Θανασης Ξ. είπε...

Μπράβο CYNICAL ! Δουλειά ουσιαστική και κυρίως ΕΥΣΤΟΧΗ...

cynical είπε...

GS διαλυθηκε το μεγαλυτερο κομματι της παραγωγικης βασης. Οπου και να κοιταξεις στο google αυτο θα βρεις.

dimitris t είπε...

GS, δεν υπάρχει διαφορά σ’ αυτό που λες, όταν φεύγει η παραγωγή από μια χώρα τότε έρχεται η φτώχεια.

Ανώνυμος είπε...

σωστα απο τις δεκο δεν θα κερδισουμε λεφτα

αλλα τουλαχιστον θα σταματησει να μπαζει απο παντου