Κριτική της Πολιτικής ή των Πολιτικών; Περίπτωση Θεόδωρος Πάγκαλος

Πόσο ανεξάρτητη είναι η άσκηση της πολιτικής από τα πρόσωπα που την ασκούν, όπως και από τους τρόπους που μετέρχονται για να την ασκήσουν; Είναι οι παράμετροι αυτές τόσο αμελητέες ώστε να παραμένουν στο απυρόβλητο και η κριτική να εστιάζεται αυστηρά μόνο στο είδος των πολιτικών και μόνον αυτών, με την έννοια ότι τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται ενώ οι πολιτικές που παραμένουν, μπορούν να ασκούνται και μέσω των όποιων αντικαταστατών τους;

Η άποψή μου είναι πως όχι. Οι πολιτικές ασκούνται όχι αφ’ εαυτών, από ένα ουδέτερο, και απρόσωπο εξωκοινωνικό πεδίο, αλλά μέσω συγκεκριμένων προσώπων-φορέων τα οποία και αφήνουν το δικό τους στίγμα στον τρόπο που τις χειρίζονται και τις εφαρμόζουν, τις επιβάλλουν, αλλά και κοιτούν να τις «πουλήσουν» στις μάζες.

Είναι αφελές να νομίζει κανείς ότι οι πολικές επιλογές της εξουσίας επιβάλλονται μόνον δια της πειθούς και δια της ορθότητάς τους και αφού δοκιμαστούν στην αρένα του δημοσίου διαλόγου. Η πραγματικότητα είναι ότι οι πολιτικές επιβάλλονται μέσα από πολύ καλά μελετημένες στρατηγικές marketing, οι οποίες και αναλαμβάνουν να τις παρουσιάζουν με τέτοιο τρόπο ώστε να εκμαιεύουν τη συναίνεση των μαζών είτε με παρελκυστικές μεθόδους, είτε με εκβιαστικά διλήμματα, είτε με θεατρινίστικα μαϊμουτζουλούκια, είτε με ψευτιές, είτε με τρομοκρατία, είτε με συκοφαντίες, και φυσικά με την επιστράτευση καταλλήλων προσώπων που έχουν κριθεί ότι έχουν τα εχέγγυα για να το κάνουν. Διότι, όπως και να το κάνουμε δεν έχουν όλοι την κατάλληλη στόφα για να «πουλήσουν» την πραμάτεια του κόμματός τους με αήθεις, και ανήθικους τρόπους, που φτάνουν κι ως τον ωμό τραμπουκισμό. Κι εδώ η κριτική οφείλει να παίρνει θέση όχι αόριστα ενάντια στις πολιτικές, αλλά και ενάντια στα πρόσωπα που αναλαμβάνουν να τις προωθήσουν.

Αν ο ΓΑΠ προσπαθεί να πουλήσει το μνημόνιο κάνοντας το καλό και ευαίσθητο παιδί που συμπάσχει, εγνωσμένη τακτική που στοχεύει στην καρδιά του θυμικού, με την επακόλουθη ακινητοποίηση των εγκεφαλικών λειτουργιών, ο Πάγκαλος κάνει το ίδιο, στοχεύοντας προς άλλη κατεύθυνση και με άλλο στιλ.

Η εργολαβία που του έχει ανατεθεί είναι η απ’ ευθείας συκοφάντηση των πολιτικών του αντιπάλων, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι όλη η αντιδρώσα αριστερά. Γιατί αυτός και όχι κάποιος άλλος; Πρώτον, διότι μπορεί να παρουσιάζεται σαν ο εκ των ένδον γνώστης, μιας και στα νεανικά του χρόνια θήτευσε στις τάξεις της, και δεύτερον διότι με τα χρόνια καλλιέργησε την εντύπωση του αδέσμευτου και ανεξάρτητου πολιτικού, αυτού που κοινώς δεν μασάει τα λόγια του και λέει αλήθειες. Χρησιμοποιώντας γλώσσα χοντρή, ανεπιτήδευτη και λαϊκή, και μένοντας εκτός σκανδάλων καραμπινάτης διαφθοράς, κατορθώνει να χτίσει ένα προφίλ αξιοπιστίας το οποίο όμως παρά τις υπερβολές, τις γραφικότητες και τις αντιφάσεις του κατορθώνει να γίνεται οικείο και αποδεκτό, έως και σημείο αναφοράς.

Κοντολογίς, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τις πιο βρώμικες δουλειές. Κι απ’ αυτές έκανε αρκετές στη ζωή του. Τα Ίμια και ο Οτσαλάν είναι οι παλαιότερες, ενώ η μέχρι νεύρωσης εμμονή του στη συκοφάντηση του ΚΚΕ είναι η πιο πρόσφατη. Ο Πάγκαλος δεν είναι αθώος, και ακριβώς εδώ έγκειται η επικινδυνότητά του. Είναι σαν τον λύκο που φοράει προβιά, είναι ο μασκαράς που με τις χοντράδες και τις παρλαπίπες του δουλεύει υπόγεια και διεμβολίζει.

Ο Πάγκαλος δεν είναι ένας οποιοσδήποτε πολιτικός που απλώς κηρύττει αυτά που πιστεύει, που δρα αφ' ευατού. Ο Πάγκαλος δρα ύπουλα με σχέδιο και βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Για το λόγο αυτό, ο Πάγκαλος πρέπει να απομονωθεί και να μπει στο στόχαστρο ανηλεούς ξεγυμνώματος και κριτικής.

Στο κείμενο που ακολουθεί ο Νίκος Ξυδάκης κάνει ένα πολύ αναλυτικό και πάντα επίκαιρο σχόλιο πάνω στο φαινόμενο Πάγκαλος, ήδη από το 2003.

Θόδωρος Πάγκαλος

«Κάτι συμβαίνει με την χημεία του εγκεφάλου του…» Ετσι εξηγεί κάθε φορά τις γνωστές εκρήξεις του Θόδωρου Παγκαλου παλαιός του φίλος και εμπειρότατος πολιτικός συντάκτης. Περίπου έτσι αντιμετωπίζει τις εκρήξεις του και η κοινή γνώμη: σαν χημικό παράδοξο, που όμως με την πάροδο του χρόνου, είναι πλέον μια αναμενόμενη γραφικότητα. Η χημεία είναι ασύμβατη με την πολιτική.

Ο Θόδωρος Πάγκαλος έχει την ικανότητα να λέει δημοσίως και ενυπόγραφα ό,τι περιφέρεται στα καφενεία σαν φήμη. Προσδίδει στη φήμη το κύρος του δημόσιου άνδρα, του πολιτικού που έχει εσωτερική πληροφόρηση, κι έτσι η φήμη γίνεται πολιτικό γεγονός. Ο ΘΠ, ευφυής ων και κυρίως διαθέτοντας αίσθηση του πραγματικού, εκφράζει μεγαλόφωνα αυτό που οι πολλοί είτε ψιθυρίζουν είτε δεν μπορούν να το πουν πειστικά. Αυτός έχει τον τρόπο και τα μέσα να το πει δυνατά, μέσω των φιλικών του εφημερίδων (πάντα των ίδιων). Και έχει πει κατα καιρούς διάφορες κοινότοπες «μικρές αλήθειες»: Ο Κλίντον είναι ψεύτης• η Γερμανία είναι γίγαντας με μυαλό μικρού παιδιού• ο Αβραμόπουλος είναι ο κύριος Τίποτε, ένα «μπλέιζερ που μιλάει»• τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ανήκουν στην πλουτοκρατία και τζογάρουν στο Χρηματιστήριο…

Δεν είναι όλες αυτές οι αλήθειες καινούργιες, μα ούτε και εντελώς αληθινές. Είναι κατά συνθήκην αλήθειες. Εύστοχες όμως: ικανοποιούν το κοινό αίσθημα, τρέφουν μαζί και εκτονώνουν τον βουβό θυμό του πλήθους που νιώθει ανήμπορο να αντιδράσει στις προφανείς αυθαιρεσίες της εξουσίας ή στις δυνάμεις που το ξεπερνούν.

Ο κόσμος διασκεδάζει με τις εκρήξεις ειλικρίνειας, ελεγχόμενης ή μη, του ΘΠ, επιβεβαιώνει όσα υποψιάζεται για τους νεόκοπους σοσιαλιστές των κοτέρων και του χρηματιστηριακού τζόγου, νιώθει ότι ο Πάγκαλος «τους τα είπε πάλι». Κι ύστερα επιστρέφει στις δουλειές του. Καθώς ξανασκύβει στην καθημερινότητα και έως ότου συμβεί η επόμενη παγκάλειος έκρηξη, αυτός ο «μέσος πολίτης» αντιλαμβάνεται ότι και οι εκρήξεις είναι μέρος ενός παιχνιδιού εντυπώσεων• μάλλον, είναι το γαϊτανάκι της εξουσίας. Οποιος μένει εκτός παιχνιδιού εξουσίας, διαμαρτύρεται, καθείς με τον τρόπο του. Ο τρόπος του Πάγκαλου είναι ο πιο θορυβώδης, ο πιο εντυπωσιακός, ίσως και ο πιο νόστιμος, διότι αποκαλύπτει χαραμάδες, φανερώνει μικρές αλήθειες και υπαινίσσεται μεγάλα ψέματα. Αλλά, εξακολουθεί να είναι μια ακόμη πιρουέτα, όσο δεξιοτεχνική, σε ένα έργο που παίζεται μακριά από τον «μέσο πολίτη», αυτόν που μειδιά ή καγχάζει όταν «τους τα λέει» ο πληθωρικός πολτικός. Διότι ο περίφημος «μέσος» αφού καγχάσει, αναλογίζεται πικρούτσικα: Κι αυτός ίδιος είναι…

Ναι, ο ΘΠ παρά το ιδιαίτερο χρώμα του, παρά τους διάσημους μεντιο-λεονταρισμούς του, είναι άνθρωπος της εξουσίας: ζει με αυτήν, ζει γι’ αυτήν, αναπνέει μ’ αυτήν. Και φωνασκεί μόνο όταν απειλείται αυτή η σχέση ζωής• όταν απειλείται η θέση του, όταν ο αντίπαλος είναι ημιθανής ή υπερβολικά ορμητικός, όταν ξαναμοιράζονται χαρτιά, και βέβαια όταν έχει μείνει εκτός νυμφώνος…

Λεονταρισμοί εκ του ασφαλούς; Ας το πούμε αλλιώς: Η ωμή, καυστική, ειρωνική γλώσσα του ΘΠ περιέχει μόνο κριτική για τους άλλους, και μόνο όταν νιώθει ο ίδιος στριμωγμένος. Δεν περιέχει ποτέ αυτοκριτική. Μιλά για τη διαφθορά, την ανικανότητα ή τους ανεπάγγελτους της πολιτικής σαν να μην συμμετέχει ο ίδιος πουθενά, σαν να μην είναι μέρος αυτού του σκηνικού, σαν να είναι απλός παρατηρητής, χωρίς συνευθύνη. Σαν να μην…

Ως προς τούτο είναι ίδιος με τους δύο πρωθυπουργούς με τους οποίους συνεργάστηκε και τους οποίους «άδειασε» ή επέκρινε: Μοιάζει με τον Ανδρέα Παπανδρέου, που άφησε μετέωρο το υπουργικό συμβούλιο λέγοντας το αμίμητο «εγώ απλώς προήδρευσα». Ο ΘΠ είναι προσωπική επιλογή του Α. Παπανδρέου, ο οποίος έκανε υπουργό έναν απόγονο μεγάλης οικογενείας και στέλεχος της Αριστεράς, κόντρα στο κομματικό κατεστημένο του ΠΑΣΟΚ. Ο Πάγκαλος με τη σειρά του, όταν ο ηγέτης εβάλλετο για τη βίλα της Εκάλης, τον άδειασε αποκαλώντας τον «δωρολήπτη»…

Μοιάζει και με τον Κώστα Σημίτη, ο οποίος σε στιγμές κρίσης αποφεύγει να εμφανιστεί για να αναλάβει την ευθύνη και να επωμιστεί το κόστος, ενώ ποτέ δεν έχει προβεί σε οποιαδήποτε αυτοκριτική. Ο πρωθυπουργός εμφανίζεται σαν ο ηγέτης των επιτυχιών μόνο, ποτέ σαν μέτοχος αποτυχιών ή ατυχιών. Ο Θ. Πάγκαλος μέμφεται τον πρωθυπουργό για ό,τι και ο ίδιος δεν κάνει: εμφανίζεται υπεράνω κριτικής, εκτός συνευθύνης, εκτός του πλαισίου που τρέφει «νεονάκηδες» και «ανεπάγγελτους». Σαν να μην μετέχει σε κυβερνήσεις ως κορυφαίος υπουργός, σαν να μην είναι στην ηγεσία του κόμματος επί πολλά χρόνια. Σαν να μην…

Ως προς τούτο, ο ΘΠ είναι απολύτως προβλέψιμος. Είναι απρόβλεπτος μόνο όταν οι λεκτικές εκρήξεις του είναι εντελώς άστοχες και παίρνουν διαστάσεις ιστορικής γκάφας. Δεν μπορεί ο υπουργός Εξωτερικών να λοιδωρεί τη Γερμανία ή τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, σαν να μιλά σε καφενείο, κι ύστερα να ανασκευάζει σαν καφενείο ― έως ότου επανέλθει με την επόμενη έκπληξη. Ολα αυτά ίσως ήταν χαριτωμένα, αν δεν προέρχονταν από το στόμα του υπουργού Εξωτερικών. Ετσι ειπωμένα όμως είναι κακόγουστο καλαμπούρι προς λαϊκή κατανάλωση. Και ειπώθηκαν ακριβώς για να αρέσουν στο λαό… Ο ΘΠ θέλει να αρέσει στον λαό, ξέρει τι αρέσει να ακούει ο λαός και τα λέει: Μιλά ως οιονεί αδέσμευτος Ελληνάρας σε περήφανους Ελληναράδες, αυτός ένας επαγγελματίας του συγκεκριμένου και του εφικτού…

Με τον ίδιο ναρκισιστικό, ελλαναράδικο τρόπο εξήγησε και την αποπομπή του από το ΥΠΕΞ: τον έφαγαν οι Αμερικανοί… Το ίδιο υπαινίχθηκε και ο Κώστας Λαλιώτης για την καρατόμησή του από την ηγεσία του κόμματος, το ίδιο επικαλούνται εκατομμύρια συνέλληνες για κάθε αναποδιά του καθ’ ημέραν βίου: φταίει ο ξένος δάκτυλος… Εξ ου και οι «μικρές αλήθειες» του ΘΠ γίνονται δεκτές με ευθυμία ή και ενθουσιασμό από το πανελλήνιο, το αναλόγως ναρκισσιστικό και κυνικό, μα ουδέποτε το πείθουν, ακριβώς επειδή το ακροατήριο ξέρει… Κάνει τα ίδια κόλπα.

Υπό αυτή την οπτική, η σχέση του Πάγκαλου με το ακροατήριό του είναι σχέση συνενοχής και συγκατάβασης. Ο ΘΠ, από «μέσα», λέει αυτά που θέλει να ακούσει το κοινό, «απ’ έξω». Λέει αυτά που του ζητούν. Κάποιων τα νεύρα κλονίζονται, όσοι «λούζονται» θυμώνουν, το κοινό στην πλατεία ξεφαντώνει, ο οργίλος υπουργός αποπέμπεται προσώρας από το προσκήνιο, και το σύστημα προχωρεί αράγιστο. Λίγο αργότερα ο καταπραϋνθείς ανακάμπτει στη σκηνή, μόλις στερεωθεί βάλλει κατά άλλων, υποχωρεί και πάλι, το έργο συνεχίζεται και ο λαύρος ΘΠ έχει πάντα τα ρέστα του: Εγώ τους τα ‘πα.

Εως ότου πάλι η εξουσία η προσφιλής τον ξανακαλέσει στα μετερίζια με ένα νεύμα, με την Υπόσχεση, τη μία και μοναδική: ένα ρόλο στο έργο. Οπως τώρα, παραμονές εκλογών, που ο οξύθυμος πρώην, προκειμένου να αναπνεύσει και πάλι το οξυγόνο της εξουσίας, θυμήθηκε ότι ανεπάγγελτοι υπάρχουν και εκτός ΠΑΣΟΚ και επετέθη στον Κώστα Καραμανλή.

Ο ΘΠ αναμφίβολα είναι προικισμένος άνθρωπος. Δεν είναι απλώς ευφυής, διαθέτει χαρακτηριστικά που δεν συναντώνται εύκολα στους σημερινούς Ελληνες πολιτικούς: είναι καλλιεργημένος, κοσμοπολίτης, με χιούμορ, με αίσθηση του πραγματικού, βρίσκεται σε επαφή με τη ζωή, δεν είναι άφιλος, αντιλαμβάνεται τα ιστορικά μεγέθη. Είναι ένας διανοούμενος homme d’etat, είδος υπό εξαφάνιση στην εγχώρια πανίδα. Αυτά τα χαρακτηριστικά του τον οδηγούν να συλλαμβάνει όψεις του δημόσιου βίου παρακμιακές, εξοργιστικές ή απλώς φαιδρές, και να τις προβάλλει σε ένα βαθύτερο ιστορικό φόντο• διαβλέπει το φαιδρό και το επαίσχυντο σε ό,τι επιπλέει σαν αυτονόητο• ενίοτε επιχειρεί να ραγίσει την τερατώδη συγκατάβαση των μικροπρονομιούχων και συμφεροντούχων που τσιμεντάρει τα πάντα. Σφάλλει όμως: δεν βλέπει (ή καμώνεται πώς δεν βλέπει) ότι και ο ίδιος αποτελεί μέρος αυτής της δαιμονικής συγκατάβασης ισχυρών και φτωχοδιάβολων, πλουτοκρατών και φουκαράδων. Ο κωμωδός σατιρίζει και καυτηριάζει, μα δεν είναι μέρος του παλατιού. Ο Θόδωρος Πάγκαλος είναι, κι ας μιλάει σαν να μην…

Ως εκ τούτου στον δημόσιο βίο εκτός από ευφυής και πραγματιστής εμφανίζεται και νάρκισσος και αλαζών και αμετροεπής, σαν να χάνει την επαφή με τη θέση του και την πραγματικότητα, εγωτιστής, έρμαιο ενός έμφυτου λαϊκισμού που τον οδηγεί στην γραφικότητα. Συδαυλίζει μια μάταιη φωτιά: τις «μικρές αλήθειες», που χαϊδεύουν τα αυτιά του πλήθους χωρίς ν’ απειλούν κανένα κατεστημένο, και όντας «μικρές» σκεπάζουν και τις εσαεί ανέπαφες μεγάλες. Σαν να μην…

περιοδικό “Κ”, Καθημερινή 23.11.2003

Εμπαινε Γιώργο, έμπαινε...

Υπηρέτες ή Εχθροί του Λαού;

Μ’ όσα κοσμητικά επίθετα και να χαρακτηρίσεις τη φάρα που συνέταξε το ασφαλιστικό νομοσχέδιο και μ’ όσα άλλα το αληταριό που το ψήφισε, πάλι λίγα θα είναι. Δεν είναι μόνο ότι παίρνουν θέση απέναντι σε όλη την κοινωνία, και στα ίδια τα παιδιά τους ακόμα, αλλά ότι το κάνουν με γνώμονα την πιο ποταπή ιδιοτέλεια.

Αν η φάρα των εμπνευστών και συντακτών του νομοσχεδίου έχει μια κάποια δικαιολογία, μιας και ουδέποτε είχε την ελάχιστη σχέση με την ελληνική κοινωνία, παρά μόνο μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέπτες των συμφερόντων των δικών τους και των δημοσίων σχέσεων τα οποία και προσδοκούν να εξαργυρώσουν, η άλλη, η φάρα των 159 βουλευτών, η ψωμολυσσασμένη για ψήφους, τις οποίες πολύ γρήγορα θα βγει στη ζητιανιά ν’ αναζητήσει, φαινομενικά δεν μπορεί να προβάλει κανένα πρόσχημα για τη συνενοχή της. Κι όμως υπάρχει. Και αυτό είναι η σωτηρία της δικής τους αποκλειστικά σύνταξης, μέσω της προσδοκίας μιας δεύτερης επανεκλογής για μια δεύτερη τετραετία.

Μπορεί με τη στάση τους αυτή να βάζουν σε ρίσκο την ψήφο εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων τους, την οποία ευελπιστούν να ανακτήσουν με διάφορα καραγκιοζλίκια αντλημένα από το πλούσιο ρεπερτόριο της μέχρι τούδε ιστορίας των πολιτικών πρακτικών, από την άλλη όμως γλιτώνουν την σίγουρη αποπομπή τους απ’ το μαντρί, (βλ. λίστα), σε περίπτωση άρνησης υποταγής στα κελεύσματα του Μεγάλου Τσομπάνη.

Μπορείτε να ρίξετε την ψήφο σας σε όποιο κόμμα θέλετε στις επόμενες εκλογές, άλλωστε κανένα δεν πρόκειται, από δω και πέρα, να έχει στιβαρή λαϊκή νομιμοποίηση, αλλά αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να μην την δώσετε σ’ αυτούς τους 159 που καταδικάζοντας μια ολόκληρη κοινωνία και για πολλές γενιές που θα ‘ρθουν, φρόντισαν πάνω απ’ όλα να σώσουν το δικό τους ευτελές τομάρι εις βάρος των υπολοίπων, μπαίνοντας στη λίστα όχι των υπηρετών του λαού, αλλά των δολίων εχθρών του. Δεν θα υπάρξει καμιά καλύτερη τιμωρία από το να αποτύχουν να εξασφαλίσουν την παχυλή βουλευτική τους σύνταξη, η οποία είναι και το ισχυρότερο κίνητρο για να εμπλακούν στην πολιτική, αν υποθέσουμε ότι είναι κατ’ ελάχιστον έντιμοι και ηθικοί.

Και κάτι τελευταίο. Υπάρχει στ’ αλήθεια κανείς που προσδοκά να εξασφαλίσει σύνταξη; Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι οι βαριές εισφορές που πληρώνει κάθε μήνα κάποτε θα του γυρίσουν πίσω; Όχι. Και ο λόγος είναι απλός, μιας και τα νούμερα δεν βγαίνουν.

Εξηγούμαι: καλώς εχόντων των πραγμάτων, κάποιος θα μπορεί να βγει στη σύνταξη μετά από 40 χρόνια συνεχούς δουλειάς και στα 65. Δηλαδή, θα πρέπει να αρχίσει να εργάζεται κανονικά από τα 25 του. 18 χρονών αποφοιτά από το Λύκειο, θέλει 4 χρόνια στην καλύτερη περίπτωση να ερμοτελειώσει κάποιες σπουδές, 1 χρόνο στρατός, και άντε 1 χρόνος αέρας για την περίπτωση που ενδιάμεσα του τύχει καμιά αναποδιά. Έτσι φτάνουμε στη σημαδιακή ηλικία των 25. Πόση είναι όμως η ανεργία στις ηλικίες αυτές; 25% με 30%. Δηλαδή στην καλύτερη των περιπτώσεων μόνο ένας στους τέσσερις θα είναι ο τυχερός που θα μπορεί να εκπληρώσει το πλάνο των ακατονόμαστων.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι ένα τέταρτο της κοινωνίας καταδικάζεται από τώρα και με συνοπτικές διαδικασίες ώστε να μην μπορεί να συνταξιοδοτηθεί κανονικά.

Και ακόμα καθόμαστε και τους κοιτάμε!

Η Ζωή μου με τις Κατσαρίδες

Καλώς τηνα, βρε, βρε πού ήσουν κρυμμένο εσύ τόσο καιρό;

Την είδα που προχωρούσε δισταχτικά, στην άκρη του κρεβατιού. Σηκώθηκα και πήγα να την καλωσορίσω. Δισταχτική κι εγώ, μην ξαφνικά ορμήσει και με φάει το θεριό, αλλά και μήπως την τρομάξω και τη χάσω μέσα σε καμιά χαραμάδα. Κι άντε να την ξετρυπώνεις μετά. Μπα... Ρούπι δεν κούνησε. Μάλλον λίγο έκανε στην άκρη να μ’ αποφύγει, με κοίταξε, την κοίταξα, και συνέχισε κούτσα-κούτσα το δρόμο που είχε αποφασίσει να πάρει από τα πριν. Παράξενη στ’ αλήθεια συμπεριφορά για τη φυλή της, συνήθως μόλις αντιληφθούνε κάτι ξένο να κινείται δίπλα τους, τεντώνουν τις κεραίες, πατάνε γκάζι, ανεβάζουνε στροφές και μην τον είδατε τον Παναγή, ή μάλλον την Τερέζα.

Στρουμπουλή, στρουμπουλή και καλοθρεμμένη, σίγουρα θα είχε έρθει από αλλού, γιατί σ’ αυτό το σπίτι ούτε ψίχουλο δεν περισσεύει. Είχε όμως κάποιο πρόβλημα στην πλάτη, από κάπου φαίνεται θα είχε βάλει ζόρι να περάσει, η χοντρή, και το ένα της φτερό έχασκε απ’ το πλάι λυτό.

Πλάσμα του θεού, είναι κι αυτό, σκέφτηκα, ας το να ζήσει. Τι ζητάει κι αυτό το ζωντανό; Λίγη συντροφιά κι ένα φαγάκι. Συντροφιά ναι, όση θέλει. Αλλά φαγάκι, κομμάτι δύσκολο να βρεθεί. Ικανοποιημένη που άφησα τα αισθήματα ανθρωπισμού ή μάλλον κατσαριδισμού ν’ αναδυθούν, κάθισα στο κρεβάτι και συνέχισα το διάβασμα.

Δεν πέρασε ώρα κι ακούω ένα υπόκωφο ντούπου-ντούπου εκεί κοντά. Βρε, καλώστηνα κι εσύ! Νάσου κουνιστή κουνιστή και μια άλλη παχουλή κατσαρίδα, που φαίνεται είχε ανησυχήσει και είχε βγει στη γύρα ψάχνοντας για το ταίρι της. Δεν έδωσα συνέχεια στο περιστατικό, άλλωστε είναι κρίμα απ’ το θεό να τα βάζεις με ερωτευμένα πλάσματα κι έτσι έδωσα και σ’ αυτή μια ευκαιρία για να ζήσει έναν έρωτα μεγάλο. Εγώ, το βιβλίο, και δυο κατσαρίδες, τετράπαχες σαν αγελάδες στο ίδιο δωμάτιο, φτιάχναμε μια περίεργη ατμόσφαιρα.

Όλο όμως έριχνα κι από μια λοξή ματιά, μπας και αποθρασυνθούν και τους έρθει να σαλτάρουν για περισσότερη θαλπωρή στο κρεβάτι, γιατί είχανε βλέπετε και φτερά· η δεύτερη δε, τετράγερα και καλογυαλισμένα. Κυνηγιόντουσαν απ’ εδώ κι από κει, μυρίζανε, ψάχνανε, αλλά επεκτατικές βλέψεις δεν φαινόταν να έχουν.

Μπορεί όλοι μας να είχαμε κατά καιρούς συμβατικά pets, όπως γατιά, σκυλιά, παπιά, κουνέλια και χελώνες, αλλά οι κατσαρίδες, όσο και να μην θέλαμε να τ’ ομολογήσουμε, αποτελούσαν μια μόνιμη σταθερά των σπιτιών. Με το ξανθό γένος των μικρόσωμων κατσαρίδων εγώ προσωπικά είχα με τα χρόνια εξοικειωθεί. Κάπως, όπως και με τις μύγες. Που και που ξεντέριαζα καμιά, όταν την πρόφταινα στη γωνιά, μπας και πετύχω κάποια αποσυμφόρηση, αλλά άντε να τα βάλεις με τις αναπαραγωγικές ικανότητες του είδους. Μια ξεπάστρευες, εκατό ξεφύτρωναν απ’ την κοιλιά της. Έτσι είχα αποφασίσει να παραιτηθώ και να αποδεχτώ τη συμβίωση. Είχα μάλιστα τόσο πολύ εξοικειωθεί, που δεν με πείραζε καθόλου να χώνω το χέρι μου κατά καιρούς και ν’ αδειάζω τον κότσο της κυρίας Ριρής της γειτόνισσας από τις κατσαρίδες που τον είχανε κάνει στέκι.

Ποιο το πρόβλημα άλλωστε; Τα σκυλιά και τα γατιά, τα παπιά και οι χελώνες θέλουνε φροντίδα καθημερινή, ενώ οι κατσαρίδες, ούτε λουρί χρειαζόντουσαν για να τις βγάζεις βόλτα τα πρωινά, ούτε μπάνιο θέλανε, ούτε ντάντεμα, ούτε γιατρό, μόνες τους πλένονταν, μόνες τους ξεγένναγαν, μόνες τους ταΐζονταν. Το ιδανικό pet!

Το πρόβλημα όμως ήταν με το άλλο γένος, αυτό των κατσαρίδων με σώμα ελέφαντα και φτερά πτερόσαυρου. Εδώ πια είχαμε μια θεμελιακή μετάλλαξη και αναβάθμιση του είδους. Δεν ήταν απλό πράγμα να κάνεις πια μιά με το νύχι για να τις ξεφορτωθείς, ούτε ήταν εύκολο να συνηθίσεις τον ανατριχιαστικό ήχο που έκανε το σώμα όταν έσκαγε με πάταγο κάτω από την παντόφλα που έπεφτε με δύναμη. Τι να κάνεις όμως. Σ’ αυτή τη ζωή όλα συνηθίζονται. Στις αρχές, μικρή και άπειρη, έτρεχα έντρομη και χτύπαγα τα κουδούνια στα διπλανά διαμερίσματα, ψάχνοντας τον ατρόμητο δολοφόνο που θα με απάλλασσε. Κάποιες φορές τον πετύχαινα, άλλες όμως, όταν η ώρα ήταν τέτοια που δεν μού πήγαινε να ξεσηκώνω τον κόσμο με τα σώβρακα και να τον στέλνω νυχτιάτικα στη μάχη, μάζευα με προσοχή τα μπογαλάκια μου και την έκανα για το ξενοδοχείο. Μια, δυο τρεις, δεν ήταν να το κάνω και σύστημα. Έπρεπε να μάθω να αντιμετωπίζω κι αυτό το πρόβλημα, μόνη μου. Αχ, αυτή η ενηλικίωση!

Αγόρασα ό,τι εγχειρίδιο υπήρχε στην αγορά, για να εξοικειωθώ, όπως «Οι φίλες μας οι κατσαρίδες», παραμύθια όπως «Ρούλα, Ρούλα η μικρή και ορφανή κατσαριδούλα», ξαναδιάβασα τη «Μεταμόρφωση» του Κάφκα, γέμισα τον τοίχο με εμψυχωτικά stickers όπως «Ι love katsarides» ή «Μια κατσαρίδα την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα», επισκέφτηκα σεμινάρια αυτοβοήθειας με τίτλο «Πώς να μάθετε να ζείτε με τις κατσαρίδες», πλήρωσα σε ψυχολόγους για να μάθω τι λέει ο Λακάν για το φόβο μπροστά στην κατσαρίδα, πήγα σε σχολή και παρακολούθησα μαθήματα ανώδυνης εξόντωσης κατσαρίδων, με βιολογικό μάλιστα τρόπο, και χωρίς χημικά και τα ρέστα, έκανα πρακτική εξάσκηση σε υπόγεια νοσοκομείων και κουζίνες εστιατορίων και με τον καιρό αφού μάζεψα ένα σωρό διπλώματα και βεβαιώσεις σπουδών κατσαριδολογίας, αισθάνθηκα πανέτοιμη να αντιμετωπίσω και αυτή την πλευρά της ζωής.

Οι κατσαρίδες στο δωμάτιο, συνέχισαν να παίζουν και να κάνουν θόρυβο, τόσο που δεν μπορούσα πια να συγκεντρωθώ και να διαβάσω. Είχαν μαζευτεί και άλλες πολλές, από τα διπλανά δωμάτια, είχε μαυρίσει το πάτωμα από το πλήθος. Κατά πως φαίνεται έκαναν πάρτι και ήταν όλες στο τσακίρ κέφι. Μερικές δε, μάλλον απ’ το πολύ πιοτό, είχαν ξεπεράσει τις αναστολές και το σύμφωνο συμβίωσης που είχαμε από κοινού υπογράψει και είχαν βάλει πλώρη για το κρεβάτι. Δώσε θάρρος στο χωριάτη, να σ’ ανέβει στο κρεβάτι!, μονολόγησα. Σαν φρουρός ακοίμητος στο κάστρο της Ωριάς είχα πιάσει θέση στο χείλος του κρεβατιού και με μοναδικό όπλο μια οδοντογλυφίδα πάσχιζα απεγνωσμένα να τις αποκρούσω.

Στην αρχή προσπάθησα να τις συνετίσω και να διαπραγματευτώ μαζί τους, τις έπιασα με το καλό, προσπάθησα να εξηγήσω τα δικαιώματά μου, τους έφερα το Σύνταγμα του σπιτιού, που και οι ίδιες είχαν αποδεχτεί και ψηφίσει, τις έπιασα μετά με το άγριο, αλλά πού. Αυτές το χαβά τους. Συνέχισαν να προκαλούν και ν’ αυθαδιάζουν. Να με αγνοούν και να σκαρφαλώνουν, να πατούν στα σεντόνια μου, στις κουβέρτες μου, να χορεύουν και να χέζουν προκλητικά στα βιβλία μου.

Δεν άντεξα άλλο, ένας εσμός ελεεινών κατσαρίδων να θέλει να κάνει κουμάντο στο κρεβάτι μου! Πήγα στο ντουλάπι και έφερα το μπουκάλι με το πετρέλαιο. Τις ράντισα μια μια, σταγόνα, σταγόνα. Τις έβλεπα να γυρνούν ανάποδα, να ξύνουν τις πλάτες τους στο στρώμα, να κουνάνε τα πόδια στον αέρα και να χαχανίζουν, οι γελοίες. Μ’ ένα σπίρτο, δεν υπήρχε πια τίποτα που να τις θυμίζει. Λαμπάδιασαν, τσιτσίρισε για λίγο το τροφαντό τους κρέας, και μετά καπνός.

Μ’ ένα δεύτερο σπίρτο λαμπάδιασε και το σύμφωνο συμβίωσης, και όσα χαρτιά είχαμε όλα αυτά τα χρόνια υπογράψει. Δεν θα χρειαζόταν πια. Δυο μπουκάλια bygone ήταν αρκετά για να σβήσουν κάθε ίχνος τους τόσο στο παρόν, όσο και στα χρόνια που μου έμελλε να ζήσω. Από δω και πέρα, οι κατσαρίδες ήταν εχθρός. Καμιά ανοχή, καμιά φιλία, κανένα κανάκεμα. Bygone και ξερό ψωμί!

Η τρύπια κουβέρτα του ευρώ

Το θέμα παραμονής ή όχι της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, έρχεται μοιραία τον τελευταίο καιρό συνέχεια στο προσκήνιο από ομάδες αναλυτών όπου η καθεμιά με τα επιχειρήματα, τα σενάρια, και τους υπολογισμούς της προσπαθεί να ανιχνεύσει το άγνωστο τοπίο της κρίσης και του ξεπεράσματός της. Όσο καλά επεξεργασμένα και να είναι τα σενάρια, καταληκτικό συμπέρασμα υπό μορφή αξιώματος υπέρ της μιας ή της άλλης λύσης είναι αδύνατον να υπάρξει. Και δικαιολογημένα, μιας και έτσι είναι το μέλλον: απρόβλεπτο και δύσκολο να το διαβάσεις με σιγουριά απ’ το παρόν.

Για τον περισσότερο όμως κόσμο η υιοθέτηση της μιας ή της άλλης θέσης γίνεται με όρους πιο πολύ ψυχολογικούς, παρά με όρους γραφημάτων, πινάκων και αναλύσεων. Καλώς ή κακώς ενώ η φυγή απ’ τη δραχμή έγινε εν μέσω τυμπανοκρουσιών, πυροτεχνημάτων και αλαλαγμών, μιας και το νέο νόμισμα προοιωνίζετο μέλλον λαμπρό και είσοδο στα μαρμαρένια αλώνια, η πιθανότητα εγκατάλειψής του, συνοδεύεται από τα ακριβώς αντίστροφα συναισθήματα. Αισθήματα αποτυχίας, ήττας, παρακμής, φόβου, ανησυχίας, απελπισίας, αποκλεισμού. Μάζεμα πάλι, στο φτωχό παλιό μαντρί, πίσω στο καβούκι, με κατεβασμένα τα μούτρα, διωγμένοι, ατιμασμένοι, δαχτυλοδειχτούμενοι αλλά και εκτεθειμένοι στις μπόρες ενός δικού μας νομίσματος, μιας δικιά μας οικονομίας.

Λίγο πολύ έτσι, και ίσως πιο θεατρικά, θα περιέγραφε την κατάσταση κάποιος που θα μπορούσε να αφουγκραστεί καλύτερα τον κόσμο, παρά το πλήθος των μαρτυριών, ακόμα και από αξιοσέβαστους αξιωματούχους της ευρωζώνης ότι το ευρώ δεν μάς έκανε τελικά και πολύ μεγάλο καλό, παρά μονάχα στους ήδη πλούσιους λαούς και δη στους τραπεζίτες. Δεν θα μπω τώρα σε οικονομικές αναλύσεις για το πώς συνέβη αυτό, κυκλοφορούν ήδη πολλές και καλές, παρά θα κοιτάξω να ανακινήσω λιγάκι το θέμα τού κατά πόσον το ευρώ, με ορίζοντα πάντα το παρόν και την κατάληξη των χρόνων της ευδαιμονίας, ήταν ωφέλιμο για μας τη δεκαετία που πέρασε, έτσι ώστε να ξέρουμε τι περίπου θα χάσουμε αν το αποχαιρετίσουμε ή αν μάς αποχαιρετίσει το ίδιο για πάντα.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι το ευρώ μπορεί να το νοιώθαμε σαν μια κουβερτούλα που μας σκέπαζε και μας εξασφάλιζε θαλπωρή, αλλά πολλές άλλες χώρες στην Ευρώπη, οι περισσότερες δηλαδή, που δεν ήταν σκεπασμένες με την ίδια κουβέρτα δεν είδαμε ν’ αρρωσταίνουν από πνευμονία. Μάλλον στη σημερινή κατάσταση, το ότι δεν είχαν κουβέρτα ήταν που τις άφησε περισσότερο εύρωστες και υγιείς.

Το να αποδείξει κάποιος το μέγεθος της ζημιάς ή της ωφέλειας που προέκυψε από τα χρόνια συμβίωσης με το ευρώ, φαντάζομαι ότι θα πρέπει να διαθέτει αρκετά στοιχεία, όπως τη χρονική εξέλιξη ενός αριθμού μακροοικονομικών δεικτών για κάμποσα χρόνια από την προ-ευρώ στη μετά-ευρώ εποχή. Αν πράγματι το ευρώ είχε κάποια βραχυπρόθεσμη επίδραση, θα βλέπαμε τότε, οι καμπύλες των μεγεθών αυτών να αλλάζουν κλίση για τα χρόνια μετά το 2000. Και ανάλογα με την κλίση (μεταβολή), θα μπορούσαμε να αποτιμήσουμε και το βαθμό καλοσύνης ή βλάβης που επέφερε το ευρώ στην οικονομία μας. Εκ του αποτελέσματος βέβαια βλέπουμε ότι έβλαψε. Αλλά επειδή δεν γνωρίζουμε τη βλάβη που θα προέκυπτε αν μέναμε στη δραχμή, δυστυχώς δεν μπορούμε να ψηφίσουμε με τρόπο αδιαμφισβήτητο υπέρ του ενός ή του άλλου νομίσματος.

Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο νου να εξετάσεις είναι η μεταβολή του ατομικού εισοδήματος από την προ-, στη μετά-ευρώ εποχή, (GDP/capita). Ευτυχώς, ως προς αυτό δεν δυσκολεύτηκα και πολύ. Τα νούμερα, που ξεσήκωσα από τον ιστότοπο του ΟΟΣΑ και τα οποία καλύπτουν την περίοδο 1970-2008, παρουσιάζονται στο παρακάτω γράφημα.

Fig.1

Πράγματι, δεν πίστευα στα μάτια μου όταν είδα ότι η συνάρτηση μεταβολής του εισοδήματος αύξανε κατά πολύ την κλίση της ακριβώς στο σωτήριο έτος 2000, πράγμα που σημαίνει ότι από την πρώτη κιόλας μέρα του ευρώ τα εισοδήματα άρχισαν να τραβάνε την ανηφόρα. Αν προεκτείνουμε την σχεδόν ευθεία της προ-ευρώ εποχής, μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα του πώς θα ήταν τα εισοδήματα σήμερα (2008), αν είχαμε παραμείνει στη δραχμή και αν είχαμε ακολουθήσει το ίδιο βιολί ανάπτυξης από το 1970 και εντεύθεν. Από το γράφημα παρατηρούμε ότι η αύξηση του εισοδήματος λόγω ευρώ ήταν κατά περίπου 33% το 2008, όσο περίπου ο σωρευτικός ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας μας από το 2000 και μετά. Το ενδιαφέρον είναι ότι το εισόδημα που κερδήθηκε μέσα σε μια δεκαετία ΧΑΘΗΚΕ ανεπιστρεπτί μέσα σε μια και μόνο χρονιά, φέτος. Για τους μισθωτούς, ένα 14% από τους 2 μισθούς που καρατομήθηκαν, και ένα 15% από το κούρεμα των επιδομάτων. Άρα μπορούμε να μιλάμε για μια δεκαετία της χαμένης, και επίπλαστης ευημερίας του ευρώ.

Ο άλλος δείκτης στον οποίο κατέφυγα είναι το δημόσιο έλλειμμα. Η χρονική του εξέλιξη από το 1960 μέχρι σήμερα, παράλληλα με την εξέλιξη που είχε στο σύνολο των χωρών του ΟΟΣΑ φαίνεται στο επόμενο γράφημα.

Fig. 2

Παρατηρούμε α) την απότομη άνοδο των ελλειμμάτων από το 1980 και μετά, γεγονός που έχει επισημανθεί και αναλυθεί από πολλούς οικονομολόγους, ενώ β) από το 1990 και μέχρι το 2000, τη σταδιακή υποχώρησή τους στα ίδια περίπου επίπεδα με την προ 1980 περίοδο. Το ευρώ, από το 2000 και μετά δεν κατορθώνει να σταθεροποιήσει το έλλειμμα, το οποίο διογκώνεται και πάλι μέχρι το 2004, ξανασυμμαζεύεται την μετέπειτα περίοδο για να ξανα-εκτιναχτεί την τελευταία διετία.

Το πολύ ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι από το 2000 και μετά το ελληνικό έλλειμμα, ακολουθεί τις ίδιες ακριβώς διακυμάνσεις με το έλλειμμα των χωρών του ΟΟΣΑ, αν και σε μεγαλύτερα κατ’ απόλυτο τιμή επίπεδα, γεγονός που με βάζει στον πειρασμό να συμπεράνω ότι το ελληνικό έλλειμμα δεν οφείλεται σε κάποια ελληνική ιδιαιτερότητα, αλλά σε πέραν της χώρας δομικούς μηχανισμούς.

Ένα τελευταίο δείκτη που εξέτασα, λόγω της σημασίας του, είναι το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών. Η εξέλιξή του φαίνεται στο επόμενο γράφημα, τρίτο κατά σειρά και αναπαρίσταται από την μαύρη χοντρή γραμμή. Όλες οι υπόλοιπες δείχνουν την εξέλιξη των συστατικών του ποσοτήτων. Το ζουμί της εικόνας είναι η απότομη βουτιά που παίρνει το έλλειμμα από το 2000 και μετά, γεγονός που αντανακλά την καρδιά της ζημιάς που επέφερε το ευρώ στην ελληνική οικονομία.

Fig. 3

Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλους δείκτες, αλλά επειδή δεν σκοπεύω να κάνω διατριβή, θα σταματήσω εδώ, αφήνοντας τα υπόλοιπα, όπως και τα τελικά συμπεράσματα σε κάποια άλλη ανάρτηση. Πάντως, απ΄όσα έχω παραθέσει μέχρι τώρα, η κουβέρτα του ευρώ δεν μου φαίνεται να ήταν και πολύ σόι.

Για την ανατροπή του μνημονίου ρε γαμώτο!

Το αντιλαμβάνομαι ότι πολύς κόσμος βγάζει μπιμπίκια στο άκουσμα και μόνο του ΚΚΕ. Και δεν είναι μόνο ο Πάγκαλος, τον οποίον στο κάτω κάτω μπορείς να δεις και σαν το γραφικό γεροντάκι που με τα χρόνια κατάντησε στραβόξυλο, όπως συμβαίνει φυσιολογικά με πολλούς ανθρώπους της ηλικίας του. Πολλοί γέροντες, για λόγους καθαρά βιολογικούς, όπως απόθεση αθηρωματικής πλάκας στις εγκεφαλικές συνάψεις, αποκτούν εμμονές. Ο ένας παππούς μου για παράδειγμα, είχε κόλλημα με τον Μπαλτατζή, ο άλλος, με τον Παπανδρέου τον Α!, και κατά περίπτωση άλλοι παππούδες είχαν κολλήσει είτε στη μικρασιατική, είτε στη χούντα, ακόμα και στον Κολοκοτρώνη, οι πιο προχωρημένοι.

Πέρα όμως από τον Πάγκαλο είναι και πολλοί πολλοί άλλοι, που δηλώνουν αλλεργικοί. Και δεν τους αδικώ. Ο προκλητικός αυτισμός του ΚΚΕ σπάει κόκαλα, το ίδιο και ο σεχταρισμός και η περιχαράκωσή του, η υπεροψία και η επιδεικτική απομόνωσή του, όχι μόνο η ιδεολογική, αλλά ακόμα πιο έντονα, η φυσική, όταν την μείξη με τον άλλον τη θεωρεί εκ προοιμίου επιμολυντική για το ίδιο, όταν δεν σε αποδέχεται παρά μόνο γυμνό, με τα ρούχα και τον εαυτό αφημένα έξω από την τάφρο, και μετά από παραμονή στον καθαρτήριο προθάλαμο του Περισσού για σωματική και εγκεφαλική απολύμανση.

Το ΚΚΕ κάνει πορείες τις μέρες που δεν κάνουν οι υπόλοιποι άλλοι, αλλά ακόμα και όταν οι μέρες συμπίπτουν, αλλάζει τις ώρες, αλλάζει τις τοποθεσίες, αλλάζει τις διαδρομές. Στις γειτονιές, στις τόσες πρωτοβουλίες που δημιουργούνται, και όπου συνυπάρχει κόσμος από όλο το φάσμα της αριστεράς και όχι μόνο, πάλι το ΚΚΕ απέχει επιδεικτικά. Καταβάλει δε τόση μεγάλη προσπάθεια να μην έρθει σε επαφή με κάποιον από το υπόλοιπο «μολυσμένο» σώμα της κοινωνίας, που αν τα κόμματα επιτρεπόταν να επισκέπτονται ψυχίατρο, θα το κατέτασσα στους ψυχωτικούς.

Δεν ξέρω γιατί το κάνει. Ο πρώτος και κύριος λόγος που κάποιος απομονώνεται είναι ο φόβος, ο φόβος και η ανασφάλεια για τα κότσια του, για τις ιδέες του, για τις δυνάμεις του. Η αμφιβολία για την εικόνα του, για το αν θα μπορεί να καταλαβαίνει τους άλλους και να τον καταλαβαίνουν, τον ίδιο. Ο φόβος της απόρριψης γιαυτό που είναι. Ο φόβος να αντιμετωπίσει την κοινωνία όπως αυτή είναι, ο φόβος να σταθεί με ειλικρίνεια απέναντι σ’ αυτή, ο φόβος ότι δεν θα καταφέρει τελικά να την αποκωδικοποιήσει, να την καταλάβει, να την προσεταιριστεί. Κάθε έφηβος λογικά φοβάται το άνοιγμα και περιχαρακώνεται μέσα σε μια δική του γλώσσα, μέσα στους δικούς του κώδικες. Το ΚΚΕ, όμως δεν είναι έφηβος. Αλλά, και οι γέροι φοβούνται. Περιχαρακώνονται και αυτοί στη δική τους γλώσσα που φέρνουν απ’ το παρελθόν και μην μπορώντας να προσαρμοστούν, αποτραβιούνται και αμύνονται είτε με αφορισμούς, είτε με την υπερπροβολή της δικής τους ηθικής και των δικών τους βιωμάτων.

Κι όμως το ΚΚΕ εκφράζει δυνητικά ένα πολύ μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, ειδικά τώρα, απ’ ότι το ίδιο νομίζει. Θα μπορούσε να στεγάσει πολύ περισσότερους στις γραμμές του, αν αντί να προσποιείται τον Χριστό, υιοθετώντας το αλαζονικό «όστις θέλει πίσω μου ελθείν», κάνει ένα βήμα μπρος και βάλει λίγο νερό στο κρασί του. Να στήσει δηλαδή αυτί και να ακούσει και άλλες φωνές.

Σήμερα, γίνεται κατανοητό ότι η Αριστερά με τα ποικίλα μαγαζάκια της δεξιά και αριστερά, δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της κατάστασης. Από πολλές μεριές αρθρώνεται το αίτημα για Ενότητα. Ενότητα όμως χωρίς το ΚΚΕ δεν είναι δυνατόν να υπάρξει. Το ίδιο όμως, και το ΚΚΕ δεν μπορεί να υπάρξει από μόνο του. Και δειλά δειλά, διάφορες πλευρές από την «άλλη» αριστερά τού απλώνουν το χέρι. Είτε υπερασπιζόμενοι ανοιχτά τις ακτιβιστικές του ενέργειες (πανό στην Ακρόπολη), είτε παίρνοντας θέση υπέρ των ναυτεργατών και της απεργίας τους, είτε αντιπαρατιθέμενοι με τα ΜΜΕ και τα συκοφαντικά κατά του ΚΚΕ δημοσιεύματα.

Επιπλέον, δεκάδες προσωπικότητες της κοινωνικής, πνευματικής και πολιτικής Αριστεράς, και από τον χώρο του ΚΚΕ, όπως οι Γ. Χουρμουζιάδης, Θ. Αγγελόπουλος και Δ. Τσακνής, υπογράφουν έκκληση για κοινή δράση όλων των κομμάτων και οργανώσεων του αριστερού χώρου με στόχο τη διαμόρφωση του ευρύτερου δυνατού λαϊκού ρεύματος ανατροπής του μνημονίου. Προς τούτο, αύριο Τρίτη, 6 Ιουλίου, στις 12 το μεσημέρι και στην αίθουσα της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ)- Ακαδημίας 20, σκοπεύουν να παρουσιάσουν σε συνέντευξη τύπου τους στόχους αυτής της πρωτοβουλίας.

Όσο και ν΄ αρνείται πεισματικά το ΚΚΕ ν' ανταποκριθεί στα καλέσματα, η κοινωνία θα συνεχίσει να το καλεί, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα το κάνει...

Το Μποϋκοτάζ του Μποϋκοτάζ

Σε ποιο τόπο άραγε θα ταίριαζαν καλύτερα τα βιβλικά ρητά «οδούς αντί οδόντος;», και «οφθαλμόν αντί οφθαλμού;». Μα, χωρίς δεύτερη σκέψη στον νόμιμο και πιστό ανά τους αιώνες θεματοφύλακα των γραφών, στον απ’ απευθείας απόγονο των προφητών και των ιουδαίων βασιλέων, δηλαδή, (τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια), στο Ισραήλ. Το Ισραήλ έδειξε πολλές φορές στην πρόσφατη ιστορία του πώς απαντά σε αυτούς που του αντιπαρατίθενται. Άμεσα, βίαια και εκδικητικά, και με πολλαπλάσια σε όγκο δύναμη πυρός, εντελώς αναντίστοιχη αυτής που αρχικά δέχεται. Αυτά είναι γνωστά και η τακτική του έχει στηλιτευτεί σκληρά από κάθε σώφρονα άνθρωπο, ενώ από τις κυβερνήσεις μόνο χλιαρά, κι αυτό για τα μάτια του κόσμου, που λένε.

Πέρα από τα πενιχρά πολεμικά μέσα που έχουν για ν’ αντισταθούν όσοι σε καθημερινή βάση υφίστανται την αλαζονεία και την κτηνωδία του, η διεθνής κοινότητα,. με ακόμα πενιχρότερα μέσα, μιας και δεν είναι πολεμικά, προσπαθεί είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο να δείξει την δική της απέχθεια και τα δικά του όρια. Είτε οργανώνοντας αποστολές, ναυτικές ή μη, για το σπάσιμο του αποκλεισμού παλαιστινιακών περιοχών, είτε οργανώνοντας μαζικά μποϋκοτάζ προϊόντων εταιριών ισραηλινών συμφερόντων.

Το Ισραήλ, στις μεν πρόσφατες προσπάθειες σπασίματος του αποκλεισμού της Γάζας, είδαμε όλοι πως αντέδρασε, στις δε προσπάθειες μποϋκοτάζ είναι η πρώτη φορά που αντιδρά με εξ ίσου βίαιο και απόλυτο τρόπο. Συγκεκριμένα η Κνεσσέτ, το ισραηλινό κοινοβούλιο εξετάζει να περάσει νόμο με τον οποίο θα ποινικοποιεί τις πράξεις μποϋκοτάζ απέναντι σε κάθε πολίτη, οργανισμό ή εταιρία του Ισραήλ. Με λίγα λόγια, απαντάει στο μποϋκοτάζ με μποϋκοτάζ. Αν τελικά περάσει, όσοι το τολμούν θα έχουν να πληρώνουν τσουχτερά πρόστιμα. Αυτό φυσικά για τους ντόπιους, που δεν αποτελεί έκπληξη ότι υπάρχουν και τέτοιοι που εναντιώνονται στις ισραηλινές τακτικές. Για τους ξένους, (άτομα, οργανισμοί, επιχειρήσεις ή κράτη), τα οποία προκαλούν ή υποστηρίζουν τα μποϋκοτάζ οι ποινές θα είναι απαγόρευση εισόδου, για τουλάχιστον δέκα χρόνια, όπως επίσης και ανάλογη απαγόρευση των προϊόντων τους.

Για να φτάσουν όμως στο σημείο αυτό οι ισραηλινοί πολιτικοί αρχηγοί, μάλλον οι απανταχού μποϋκότερς κάνουν καλά η δουλειά τους. .Πέρα απ΄ οτιδήποτε άλλο, έχουν πετύχει η Ε.Ε. να απαιτεί από τους εισαγωγείς, να αναγράφουν επάνω στα ισραηλινά προϊόντα, κυρίως εσπεριδοειδή, τον τόπο προέλευσή τους, αν δηλαδή προέρχονται από το Ισραήλ, την Παλαιστίνη ή τα κατεχόμενα εδάφη. Οι ισραηλινές επιχειρήσεις αρχίζουν να νοιώθουν το τσίμπημα, που μάλλον πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από απλή τσιμπιά. Ο μεγαλύτερος όμως πονοκέφαλος προκαλείται από το μποϋκοτάζ που επιβάλουν οι ίδιοι Παλαιστίνιοι στις ισραηλινές επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες στη Δυτική Όχθη και οι οποίες διαθέτουν το 30% της παραγωγής τους σ’ αυτούς. Πολλές απ’ αυτές έχουν αναγκαστεί είτε να μειώσουν τους ρυθμούς τους, είτε να εγκαταλείψουν τους εποικισμούς.

Ο άλλος στόχος του νόμου βεβαίως, είναι οι διάφορες ΜΚΟ που δρουν στο έδαφος του Ισραήλ. Μιας και αυτές φαίνεται να του γίνονται βραχνάς, με το νέο νόμο ελπίζει να βρει τα προσχήματα για να τις ξαποστέλνει. Καθόλου δύσκολο. Αν και εδώ που τα λέμε, και χωρίς τα δημοκρατικά προσχήματα, μια χαρά τα καταφέρνει. Κι εμείς εδώ που τα χάσαμε, δεν πορευόμαστε εξ ίσου καλά;

Η Νομοθέτις

Φίλοι μου αγαπημένοι,

Ξέρω ότι αναρωτιόσασταν πού να είχα πάει τόσο καιρό, μάλιστα κάποιοι πιο αγαπητοί είχαν στ’ αλήθεια ανησυχήσει. Η απάντηση είναι πολύ απλή: Είχα κατασκηνώσει στη βιβλιοθήκη της Νομικής, και νομοθετούσα.

Δεν ξέρω αν πήρατε και σεις την πρόσκληση, αλλά αυτή που πήρα εγώ από τον Γιώργο (ex-Γιωργάκης) δεν μού άφηνε κανένα περιθώριο. Απαιτούσε εδώ και τώρα να τα αφήσω όλα σύξυλα, τα πιάτα στίβα στο νεροχύτη, τη μπουγάδα στη μέση και το φαγητό μισοψημένο στην κατσαρόλα, και να σπεύσω ν’ ασχοληθώ με τις νομοθετικές εκκρεμότητες του κράτους.

Αναρωτήθηκα πού με βρήκε, αλλά μάλλον θα ήταν από το στίγμα που είχα αφήσει τις εποχές που τριγυρνούσα ξέμαλλη, από όπεν-γκαβ σε όπεν-γκαβ και κατέθετα τα οράματά μου για τη Νέα Διακυβέρνηση. Πολλά απ’ αυτά έπιασαν τόπο ευτυχώς, όπως και τόσων άλλων ανησυχούντων πολιτών, που είχαν κάνει τη διαβούλευση δεύτερη φύση τους. Χαλάλι τα ξενύχτια, χαλάλι η εγκεφαλική υπερεργασία, χαλάλι ο χρόνος που ξοδεύτηκε, χαλάλι ο ιδρώτας που χύθηκε, χίλιες και μία προτάσεις ήρθαν κι έδεσαν, χίλιες και δύο αγωνίες ήρθαν και συνέκλιναν και έδωσαν όλη αυτή την πληθώρα των ευεργετικών νομοθετημάτων που μέλλονται ν’ απαλύνουν τη ζωή τη δική μας και των βλαστών μας.

Χαλάλι, όλα Όταν ο λαός συμβουλεύει με το απόσταγμα της σοφίας του, και όταν η κυβέρνηση σκύβει με στοργή και αφουγκράζεται το σφυγμό του λαού της, τότε γίνονται στ’ αλήθεια μεγάλα θαύματα!

Δεν ξέρω γιατί ο Γιώργος (ex-Γιωργάκης) απευθύνθηκε σε μένα, την ταπεινή blogger, και όχι στη βουλή, η οποία, απ’ όσο ξέρω, είναι και η καθ’ ύλην αρμόδια. Η μια πιθανότητα είναι να μην της έχει εμπιστοσύνη, ως προς τις ικανότητές της δηλαδή, και η άλλη, να μην υφίσταται καν. Οπότε, πώς να ζητήσεις κάτι εκ του μη υπάρχοντος; Άλλο λόγο δε βλέπω. Δεν μπορώ καν να σκεφτώ γιατί να έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε μένα απ’ ότι στην Παναρίτη, ή στον Γερουλάνο, ή στην Τζάκρη. Ούτε περνάει καμιά βέβηλη σκέψη ότι θέλει τάχατες να μ΄ εξαγοράσει μ’ αυτό το κομμάτι εξουσίας που μου προσφέρεται στο πιάτο. Μα είναι τόσο απρόσμενα μεγάλο αυτό το κομμάτι, που ευθαρσώς τ’ ομολογώ, ότι εμένα θα μπορούσε να μ’ εξαγοράσει και με ένα πολύ μικρότερο. Τα ‘χω ξαναδεί τόσα μπερικέτια;

Τώρα λοιπόν, που είμαι συγκεντρωμένη και συλλογίζομαι και γράφω, με δεκάδες κιτάπια ανοιγμένα μπροστά μου, και με το χρέος να μου βαραίνει την πλάτη, θα μπορούσα να σας κάνω τη χάρη και να δεχτώ κάποιες προτάσεις σας για τους Νόμους του Μέλλοντος που ετούτη εδώ τη στιγμή γεννώ κοιλοπονώντας. Μόνο, θα σας παρακαλούσα να μην είναι του τύπου «Θάλασσα στα Τρίκαλα», «Παραλία στο Σύνταγμα», ή «Τετράγωνα κουλούρια» και με συγχύσετε... Αν μη τι άλλο θα ήταν ασέβεια στην προσπάθεια της κυβέρνησης να ολοκληρώσει το αντιεξουσιαστικό της έργο.

Y.Γ. Για όσους δεν πρόφτασαν να ενημερωθούν, ο πρωθυπουργός είπε χθες:

“Καλώ και τους bloggers να βοηθήσουν και να συμβάλουν δημιουργικά, όπως βέβαια και τα συμβατικά Μέσα Ενημέρωσης, να συμμετάσχουν ενεργά στην επισήμανση, στην ανάδειξη των αρνητικών, που θα αποκαλυφθούν και θα αποκαλύπτονται, αλλά και στη δημιουργία προτάσεων, που μπορεί να αποτελέσουν ακόμη και προτάσεις νόμου”.

Πότε μια Απεργία είναι "Παράνομη";

Με τη απεργία διαρκείας των ναυτεργατών, την κήρυξή της ως παράνομη από τα δικαστήρια, και την, παρ’ όλη την απαγόρευσή της, συνέχισή της, μοιραία γεννιούνται ουσιαστικά ερωτήματα, πρώτα πρώτα για τη φύση της απεργίας, για το πότε κηρύσσεται παράνομη ή καταχρηστική, και για το ρόλο της δικαιοσύνης.

Αν σταθούμε στο γράμμα του νόμου μόνο, και όχι στην ερμηνεία του, η οποία είναι εν πολλοίς αυθαίρετη και στις πλείστες των περιπτώσεων, υπαγορευμένη από τα εργοδοτικά συμφέροντα, καθ’ ότι 9 στις 10 απεργίες κηρύσσονται παράνομες και καταχρηστικές, πράγμα που δεν είναι καθόλου τυχαίο, βλέπουμε ότι μια απεργία είναι παράνομη, (Κ. Μπέης):

1. όταν δεν έχει κηρυχθεί από το αρμόδιο συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων,
2. όταν έχει άλλους στόχους από τη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών συμφερόντων των εργαζομένων (Σ 23 § 2 και 32 § 1 ν. 330/1976).
3. όταν τα δύο μέρη βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις μέσω διαιτησίας.

Συγκεκριμένα, η άσκηση του δικαιώματος προσφυγής σε απεργία, μπορεί ν’ ανασταλεί για διάστημα 45 ημερών όταν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις με την εργοδοσία και μπει σε κίνηση η αναγκαστική διοικητική διαιτησία, και για διάστημα 60 ημερών, σε περίπτωση που η διαδικασία συνεχιστεί στο δευτερόβαθμο διοικητικό διαιτητικό όργανο, (18 § 2 ν. 3239/1955, βλ. και άρθρα 6 και 7 ν.δ. 186/1969).

4. Αν η άσκηση του δικαιώματος της απεργίας γίνεται καταχρηστικά. Πραγματικά το άρθρο 25 § 3 του Συντάγματος απαγορεύει την καταχρηστική άσκηση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Στο πλαίσιο αυτό και το άρθρο 33 § 1 ν. 330 απαγορεύει την καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος της απεργίας.

Το Σύνταγμα όμως, δεν εξηγεί πότε η άσκηση ενός ατομικού ή κοινωνικού δικαιώματος είναι καταχρηστική. Εξάλλου ο ν. 330, μόνο ενδεικτικά αναφέρει δυο περιπτώσεις καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος της απεργίας.

Το άρθρο 33 § 2 ν. 330 ορίζει ότι «καταχρηστικήν άσκησιν του δικαιώματος της απεργίας συνιστά ιδία η πραγματοποίησις ταύτης άνευ προηγουμένης προειδοποιήσεως του εργοδότου ή του επαγγελματικού σωματείου αυτού, προς άμεσον διεξαγωγήν διαπραγματεύσεων, επί σκοπώ εξετάσεως των αιτημάτων και διευθετήσεως της ανακυψάσης διαφοράς ή κατ' άρνησιν της προσφοράς αυτών προς έναρξιν διαπραγματεύσεων».

Μια απεργία μπορεί να χαρακτηριστεί, ως καταχρηστική, και στην περίπτωση που τα αιτήματα των εργαζομένων έχουν μικρότερη χρηματική αξία από τη ζημιά που θα υποστεί η εθνική οικονομία από την απεργία τους. Στη δικαστική όμως πρακτική η ερμηνεία αυτή συνήθως αμφισβητείται.

Ειδικά για την καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος της απεργίας παρατηρήθηκε ότι δεν μπορεί να χρησιμέψει ως μέτρο η στάθμιση της αξίας, από τη μια μεριά, της ζημιάς που θα υποστεί η εθνική οικονομία από την απεργία και, από την άλλη, της ωφέλειας που προσδοκούν να αποκομίσουν οι απεργοί. Και τούτο, γιατί πάντα θα μπορούν να βρεθούν περισσότερα επιχειρήματα για την προτεραιότητα του αγαθού της εθνικής οικονομίας. Και με αυτό τον τρόπο θα εκμηδενίζεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεργιακό δικαίωμα των εργαζομένων...

Διαβάζοντας τα προηγούμενα, θα ήθελα πολύ να έριχνα μια ματιά στις δικαστικές αποφάσεις και να διάβαζα το σκεπτικό με το οποίο, στο σύνολό τους σχεδόν, κηρύσσουν τις απεργίες παράνομες. Δεν έχει άδικο λοιπόν, που κάποιος συνδικαλιστής δήλωνε πρόσφατα με αγανάκτηση ότι «αν απεργούσαμε μόνο νόμιμα, δεν θ’ απεργούσαμε ποτέ...».

Γι αυτό και η επίκληση της νομιμότητας και η απαίτηση άμεσης εφαρμογής των δικαστικών αποφάσεων, ακόμα και με τη συνδρομή των ΜΑΤ, στην περίπτωση της πρόσφατης απεργίας των ναυτεργατών, ειδικά από τους επικοινωνιακούς διαύλους του Αλαφούζου, που όλως τυχαίως είναι και εφοπλιστής, μπάζει πολλά νερά.

Ποιος Φοβάται τις Εκλογές;

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη. Αν βάλουμε στη θέση του Γιάννη τον Γιώργο, τότε στη θέση του θεριού, μπαίνει μοιραία η Αριστερά. Δεν το λέω εγώ, η παροιμία το λέει.

Ο λόγος είναι οι φημολογούμενες εκλογές. Και όταν οι φήμες διαψεύδονται, σημαίνει πως κάτι ψήνεται. Λογικό. Αν υπολογίσουμε τις, σε καθημερινή πια βάση, απεργίες των επί μέρους επαγγελματικών οργανώσεων, και σε περισσότερο από καθημερινή, τις γενικές απεργίες, τότε ναι, αντιδράσεις υφίστανται και οι οποίες, λογικά σκεπτόμενοι, περιμένουμε να κλιμακωθούν και να διευρυνθούν μέσα στο χρόνο που διανύουμε και στον επόμενο.

Από την άλλη, η βιομηχανία ενοχοποιήσεων, και η προπαγάνδα περί μονόδρομου, φαίνεται να έχουν φάει τα ψωμιά τους. Μέχρι να εφευρεθεί κάποια άλλη με κάποιο χρόνο ζωής, το μπαλόνι θα φουσκώνει και θα φουσκώνει.

Οι εκλογές είναι ένα καλό όπλο, σαν κι αυτό που είχε βγάλει γυμνό ο ΓΑΠ στο τραπέζι με τους διαπραγματευτές της Ε.Ε. Πολύ πιστολάς μάς προέκυψε και δεν τού φαινόταν. Με το όπλο λοιπόν των εκλογών παρά πόδα προσπαθεί και πάλι να εκβιάσει.

"Αν δεν καθίσετε φρόνημα λοιπόν, θα πάω σε εκλογές". Και χέζεται η Αριστερά. Διότι σου λέει, αν πάμε το φθινόπωρο σε εκλογές, ποιος έχει τη μεγαλύτερη πιθανότητα να τις κερδίσει; Σωστά, το σκέφτεται. Το ΠαΣοΚ προφανώς. Αλλά, χέζεται και η κυβέρνηση. Διότι σου λέει, θα τις κερδίσω, αλλά με τι ποσοστό, με ποια πλειοψηφία, και με πόσους βουλευτές; Όσο και να μετράει τα κουκιά, αδύναμα τα βλέπει και δεν τής βγαίνουν. Οι επόμενες λοιπόν εκλογές, δίνοντας προβάδισμα στο κυβερνόν κόμμα, με μικρό όμως ποσοστό, μιας και οι δημοσκοπήσεις, όπως και η cynical διαβλέπουν μεγάλη αποχή, δεν σημαίνει ότι θα δώσουν και σταθερή κυβέρνηση. Η αναμπουμπούλα θα συνεχιστεί, λόγω πραγματικών πλέον δυσμενών οικονομικών συνθηκών, και η απονομιμοποίηση τής, για δεύτερη φορά εκλεγμένης, κυβέρνησης, θα φωλιάζει στις συνειδήσεις μας.

Επομένως δεν έχει κανένα λόγο να εκβιάζει η κυβέρνηση με εκλογές. Κατά τον ίδιο τρόπο, και η Αριστερά, δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται και να μετράει και να ξαναμετράει αν τής βγαίνει το φύλλο. Οι συνθήκες για την πλειονότητα του ελληνικού λαού παρά είναι δυσμενείς, για να συνεχίσει να καταπίνει κι άλλα κατασταλτικά χάπια και να αποκοιμιέται με τις δήθεν νομιμότητες. Εδώ μιλάνε τα ένστικτα επιβίωσης, που δεν είναι παίξε γέλασε. Είτε με το ΠαΣοΚ ξανά, είτε με όποιον άλλον, ο κουρνιαχτός δεν θα καταλαγιάσει.

Ας το έχουν αυτό υπ’ όψιν τους εκεί πέρα στο ΠαΣοΚ, που παρά παίζουν τελευταία με τα όπλα. Κι ας το έχει υπ' όψιν της και η Αριστερά, που έχει χάσει τα αυγά και τα καλάθια.

Αριστερά και ΟΝΕ

Αν και κοινοτοπία πια, θα επαναλάβω ότι η Αριστερά είναι διασπασμένη σε πολλά μικρά κομμάτια τα οποία δεν φαίνεται να συνεννοούνται μεταξύ τους, τόσο για την προέλευση της κρίσης, όσο και για τον τρόπο εξόδου από αυτή, έχοντας σαν αποτέλεσμα, την αδυναμία σύγκλισης σε ένα συγκεκριμένο αίτημα, το οποίο όλοι μας θα θέλαμε να καταστεί σημαία κα λάβαρο κάτω από το οποίο και θα ενώνονταν οι φωνές του ξεσηκωμένου και αγρίως πληττόμενου εργαζόμενου κόσμου.

Απ’ όσο μπορώ να κρίνω, αν αφήσουμε στην άκρη τις μικροδιαφορές, τους τακτικισμούς και τις ηγετικές βλέψεις παραγόντων και παραγοντίσκων, οι οποίες ως ένα σημείο μπορεί να δρουν αποτρεπτικά και διασπαστικά, η μεγάλη διαχωριστική γραμμή που καθιστά τη σύγκλιση σε ένα έστω minimum σύμφωνο τακτικής εξόδου από την κρίση και της μετέπειτα πορείας, ένα δύσκολο εγχείρημα, δεν είναι εκεί, αλλά στην ίδια τη στάση που τηρείται απέναντι στο concept Ευρώπη. Εν ολίγοις, το εμπόδιο βρίσκεται στη διαφορά εκτιμήσεων σχετικά με το ειδικό βάρος της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της ΟΝΕ στο σημερινό αποτέλεσμα. Αν για ένα μέρος της αριστεράς η έξοδος από την ΟΝΕ αποτελεί αδιαπραγμάτευτο όρο ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας, ενώ για ένα άλλο όχι, όπως καταλαβαίνετε η πολυπόθητη σύγκλιση του κόσμου της Αριστεράς προσκρούει σε ένα μεγάλο και αντικειμενικό εμπόδιο.

Ενώ κάποιοι χώροι έχουν λάβει σαφή θέση εκτός ΟΝΕ, με έξοδο δηλαδή από το ευρώ, προτείνοντας είτε κούρεμα και αναδιαπραγμάτευση, είτε παντελή άρνηση του χρέους, ο Συνασπισμός για παράδειγμα παραμένει στην αναδιαπραγμάτευση μεν, εντός ΟΝΕ δε. Το ΚΚΕ, από την άλλη, ενώ κατάφερε επιτέλους να ξεστομίσει με τρόπο που δεν χωρά παρερμηνείες ότι το χρέος, το δημόσιο δεν πρόκειται να το αναγνωρίσει, εν τούτοις για τη στάση του σε σχέση με την ΟΝΕ, κρατά ακόμα τα κιτάπια του κλειστά. Είναι απορίας άξιο, ότι ενώ σε πρότερους καιρούς δεν άφηνε καμιά αμφιβολία για τον αντι-ευρωπαισμό του, στην παρούσα συγκυρία, το σύνθημα «Έξω από την Ευρώπη των μονοπωλίων», για παράδειγμα, φαίνεται να έχει μυστηριωδώς θαφτεί.

Αμφότερες οι προσεγγίσεις, εντός-εκτός ΟΝΕ, έχουν τα καλά και τα κακά τους, τα επιχειρήματα και τ’ αντεπιχειρήματά τους, και ενώ οι διαξιφισμοί σε ένα περιορισμένο, είναι αλήθεια, δημόσιο διάλογο δίνουν και παίρνουν, οι ηγεσίες συνεχίζουν να παραμένουν εκτός, και το μέλλον να διαγράφεται αρκετά δυσοίωνο.

Φυσικά, οι καιροί δεν ευνοούν, ο πάσα εις πολιτικός σχηματισμός να θεωρεί ότι μπορεί να δρα αφ’ υψηλού κι αφ’ εαυτού και να χαράζει γραμμές εκτός και ερήμην της κοινωνίας. Αυτά τα δυο, το μάθαμε πλέον, οφείλουν να βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση και αλληλεπίδραση. Και ως προς αυτό, τα κόμματα της αριστεράς εμφανίζονται αρκετά αμήχανα. Αφ’ ενός συνεχίζουν να διατηρούν μια απόσταση ασφαλείας από το κίνημα, αφ΄ ετέρου και το κίνημα το ίδιο, όπως πάει να συγκροτηθεί είτε στις διαδηλώσεις, είτε αυθόρμητα στις γειτονιές, εμφανίζεται να κρατάει μια ακόμα μεγαλύτερη απόσταση. Μα έτσι, δουλειά δεν γίνεται. Σε συνθήκες αμοιβαίας καχυποψίας κάποιος πρέπει να αναλάβει δράση για να διαλυθεί. Και το ποιοι πρέπει να είναι αυτοί δεν χρειάζεται να το επαναλάβουμε.

Αν οι πολιτικοί σχηματισμοί έχουν μια άλφα άποψη για τις δομικές παραμέτρους της κρίσης και το δρόμο ξεπεράσματος αυτής, η κοινή γνώμη, όπως αποτυπώνεται στις ποικίλες δημοσκοπήσεις και στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις, έχει ακόμα περισσότερες. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι, παρά την πλύση εγκεφάλου που υφίστανται από τα ΜΜΕ, πολύ ελάχιστοι πια πιστεύουν ότι τα μέτρα συνιστούν λυσιτελές πρόγραμμα εξόδου και ότι ακόμα πιο λίγοι επιθυμούν την εφαρμογή τους. Αυτό είναι πλέον σαφές.

Από την άλλη μεριά όμως, εφ’ όσον δεν υπάρχει αρκετή διασαφήνιση για το ποιες είναι οι πολιτικές προεκτάσεις και συνδηλώσεις τεχνικών όρων όπως «αναδιαπραγμάτευση», και «αναδιάρθρωση» του χρέους, «παύση» και «στάση» πληρωμών, έως και άρνηση αυτών, είναι λογικό να επικρατεί σύγχυση και οι κατά καιρούς δημοσκοπήσεις να μην αποτυπώνουν το ακριβές κλίμα. Δηλαδή, πόσο ασφαλή συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε σχετικά με την συγκατάθεση του κόσμου στην παύση πληρωμών, από μόνο το δημοσκοπικό εύρημα της VPRC, (Μάιος 2010), όπου το 55% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι για την κρίση φταίει το ευρώ; Αν, για παράδειγμα και εντελώς υποθετικά, ετίθετο σαν αίτημα από την αριστερά, το «Έξω από την ΟΝΕ», θα ήταν πάλι το 55% αυτοί που θα ήταν διατεθειμένοι να το ασπαστούν; Όχι, φυσικά, γιατί όταν το ερώτημα περί εξόδου τίθεται ευθέως, μόνο το 25% του δείγματος απαντάει θετικά.

Το ότι η κοινή γνώμη είναι αρκετά συγκεχυμένη φαίνεται από τις απαντήσεις και σε περαιτέρω ερωτήματα, όπως στο περί αναδιαπραγμάτευσης του χρέους με ένα (55%) να απαντάει θετικά, και στο περί στάσης πληρωμών προς τους διεθνείς δανειστές, με ένα (32%). Πόσο όμως είναι γνωστό ότι υπάρχουν ειδών ειδών αναδιαπραγματεύσεις και ότι στη μια περίπτωση μπορεί και να γλιτώσουμε, ενώ στην άλλη. να την πατήσουμε χειρότερα κι από τώρα; Πόσο γνωστό είναι ότι στάση πληρωμών εντός ΟΝΕ δεν έχει καν νόημα;

Αυτό που θεωρώ επιτακτικό αυτή τη στιγμή είναι η Αριστερά ν’ αφήσει τα γραφεία της, και τον ρητορικό, ασαφή, αόριστο και ξύλινο λόγο της και να εξαπολύσει σε γειτονιές και πόλεις μια ολομέτωπη πληροφοριακή επίθεση. Με σοβαρότητα, με επεξεργασμένες απόψεις, με νούμερα και με στοιχεία, με ειλικρίνεια και με ευθύτητα. Τέρμα οι παπαριές και οι προχειρότητες. Να μιλήσει με τον κόσμο, και να τον ακούσει. Να πάρει και να δώσει, να συντονίσει και να τον καλύψει όταν χρειαστεί.

Και τέλος, πόσο δύσκολο είναι τέλος πάντων, εκπρόσωποι απ’ όλες τις τάσεις, συνιστώσες, και κόμματα του χώρου να βρεθούνε από κοινού και να συζητήσουν πάνω σε ένα minimum πρόγραμμα σύγκλισης; Κι αν δεν τα βρουν για την ΟΝΕ, ας κατεβούνε ένα σκαλί παρακάτω και ας συμφωνήσουν σε κάτι πιο άμεσο. Θα είναι μια καλή αρχή. Έστω και την τελευταία στιγμή κάτι από την υπόληψή τους μπορεί να σωθεί!

Δημοκρατία – Μαϊμού

Το χωριό Ποτέμκιν έμεινε στην Ιστορία σαν η επιτομή της large scale οργανωμένης εξαπάτησης. Ο στρατηγός Ποτέμκιν θέλοντας να προστατεύσει την Τσαρίνα Αικατερίνη από κρίση ευαισθησίας στο αντίκρισμα της ανθρώπινης γύμνιας και αθλιότητας στις νότιες επαρχίες της τσαρικής Ρωσίας, οπωσδήποτε όμως και το κεφάλι του, έστησε ένα ολόκληρο χωριό-σκηνικό, σαφώς υψηλοτέρων προδιαγραφών από τα υφιστάμενα, ένθεν και ένθεν του δρόμου απ’ όπου θα περνούσε. Δεν έχει σημασία αν η αναπαράσταση ήταν ρεαλιστική και αψεγάδιαστη, σημασία έχει ότι όλοι συμφώνησαν ότι ήταν τέτοια, ότι ήταν δηλαδή πραγματικότητα και όχι καραγκιόζ μπερντές.

Η παραπλανητική παρουσίαση της πραγματικότητας είναι μια συνηθισμένη πρακτική, η οποία ακολουθείται τόσο σε ατομικό επίπεδο με το μακιγιάζ και τα Wonder Bra σουτιέν, όσο και ευρύτερα με τις παπαρολογίες και τις δημοσκοπήσεις για παράδειγμα. Αλλά και πάλι το εύρος εφαρμογής της παραμένει περιορισμένο, στις δυτικές τουλάχιστον δημοκρατίες. Και τούτο όχι λόγω φιλανθρωπίας ή ανάδυσης ενοχικών συνδρόμων, όσο λόγω τής σε ικανοποιητικό βαθμό λειτουργίας της αντιπληροφόρησης, των δημοκρατικών αντανακλαστικών των πολιτών, αλλά και των θεσμών.

Προσπαθώ όσο γίνεται να μην καταπίνω τις λέξεις αμάσητες, γι αυτό και αποφεύγω να εκτίθεμαι στα τηλεοπτικά λύματα, για το λόγο ότι δεν προλαβαίνω να τα υποβάλω σε βιολογικό καθαρισμό και αντ' αυτών στρέφομαι στο γραπτό λόγο, ο οποίος δίνει όλο το χρόνο να τον επεξεργαστείς και να τον αποδομήσεις. Συνήθως αποφεύγω να πάρω τοις μετρητοίς φράσεις-κραυγές, φράσεις-πυροτεχνήματα overloaded με νοήματα, τα οποία μετά βίας αντιστοιχούν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή αυτού που ονομάζουμε πραγματικότητα. Έτσι μετά δυσκολίας θα έπαιρνα κατά γράμμα τις αντιστοιχίσεις της σημερινής κατάστασης με τη χούντα του 1967, ή με τη γερμανική εισβολή του 1941. Ταυτίσεις όμως, που δικαιολογούνται πλήρως στα πλαίσια της πηγαίας έκφρασης της αγανάκτησης των πληττόμενων στρωμάτων απέναντι στους κυβερνήτες μας, ντόπιους και ξένους.

Απ’ όλα όμως τα προηγούμενα, τη διατύπωση ότι «η δημοκρατία σε θεσμικό επίπεδο έχει καταλυθεί» θα την έπαιρνα τοις μετρητοίς. Αν το κοινοβούλιο και ο Πρόεδρος, το στεφάνι και η κορώνα της Δημοκρατίας, αδυνατούν να εκπληρώσουν τα συστατικά σημεία του ρόλου τους, τότε ΝΑΙ η Δημοκρατία στην Ελλάδα έχει όντως καταλυθεί.

Το κοινοβούλιο ψηφίζει ένα σχέδιο νόμου που του έχει επιβληθεί απ’ έξω, και μάλιστα γραμμένο στ αγγλικά, γλώσσα που ελάχιστοι εκεί μέσα μπορούν και καταλαβαίνουν, πέρα από το επίπεδο του «I am a jerk». Άρα το κοινοβούλιο δεν υφίσταται, παρά μόνο σαν κοινοβούλιο Ποτέμκιν.

Ο υπουργός Εργασίας συντάσσει θεμελιώδη Νόμο τον οποίο δεν φέρνει καν στη βουλή, ίσως επειδή ορθώς θεωρεί ότι η βουλή δεν υφίσταται ουσιαστικά, αλλά τον πηγαίνει για έγκριση και υπογραφή σε ένα Πρόεδρο, ο οποίος δεν μπορεί παρά, δεσμευμένος από το Σύνταγμα, να τον υπογράψει. Δηλαδή σε ένα Πρόεδρο, ο οποίος είναι και αυτός Πρόεδρος-Ποτέμκιν, δηλαδή, επί το λαϊκότερο Πρόεδρος «Μαϊμού».

Αν ο Πρόεδρος αρνηθεί να υπογράψει, τότε αυτό θα εκληφθεί ως συνταγματική εκτροπή, που θα επισύρει μεγάλες κατά το νόμο ποινές. Από τα συμφραζόμενα λοιπόν προκύπτει ότι και το Σύνταγμα είναι Ποτέμκιν, δηλαδή κι αυτό «Μαϊμού».

Αν επιφυλάσσουμε για τον εαυτό μας ρόλο ανώτερο των μαϊμούδων που μάς κατσικώθηκαν, ας κάνουμε τουλάχιστον το ελάχιστο:

Να στείλουμε επιστολές προς τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας στη διεύθυνση

http://www.presidency.gr/contact.htm (αυτόματο e-mail),

ή

pressoffice@presidency.gr

ζητώντας του να μην εκδώσει τα Προεδρικά Διατάγματα για την εφαρμογή του Προδοτικού νόμου ν.3845/06-05-2010 με το ΔΝΤ, μέχρι να κριθεί η μήνυση για Εσχάτη Προδοσία από τη Δικαιοσύνη.

ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΝΤ ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΞΙΟΤΙΜΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (άρθρο 41 Συντ.).

ΜΗΝΥΣΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ XAΛΚΙΔΟΣ ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Του Δημητρίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ιατρού, κατ. Χαλκίδος, τηλ. 22210-62743…»

(από Μανιτάρι του Βουνού)

Ολόκληρη η μηνυτήρια αναφορά εδώ. Μπείτε με ένα κλικ.

Η Αυτοκριτική ενός Αριστερού

Υποθέτω ότι τo σύγχρονο κίνημα Tea Party στην Αμερική δεν το ακούτε για πρώτη φορά. Όχι, το πάρτι με τα ούζα. Το άλλο. Το «σεμνό», αυτό που εδώ και δυο χρόνια σαρώνει και γιγαντώνεται. Αυτό, που φούντωσε από τα κάτω, την ίδια στιγμή που φούντωνε κι η κρίση. Κίνημα, αυθόρμητο εν πολλοίς, που μάζεψε όλους όσους, κατά πλειονότητα λευκοί, είδαν στο πρόσωπο του Ομπάμα ένα νέο μπολσεβίκο και ανατρίχιασαν.

Συγκροτήθηκε κατ’ αρχήν, εξ αιτίας της κρατικοποίησης του συστήματος υγείας και της τροφοδότησης των τραπεζών και επιχειρήσεων με πακτωλό χρημάτων, ενέργειες οι οποίες πυροδότησαν τα αντικρατιστικά αισθήματα των αμερικανών, οι οποίοι και θορυβήθηκαν ότι η παλιά καλή Αμερική του μικρού κράτους, των χαμηλών φόρων και των οικογενειακών αξιών θα πήγαινε για φούντο.

Εν τω μεταξύ, το κίνημα αυτό, χωρίς ποτέ του να δηλώνει ότι σκοπεύει να μετασχηματιστεί σε κόμμα, αρχίζει να διεμβολίζει τους ρεπουμπλικάνους, αναγκάζοντάς τους να στρέφονται ολοένα και πιο δεξιά, όπως και να επηρεάζει υποψηφιότητες στη Γερουσία, κυβερνήτες στις Πολιτείες κλπ. Pin-up girl δε του Tea Party έχει αναδειχτεί η αξιομνημόνευτη κ. Palin, η οποία μέσω αυτού είδε τις μετοχές της να αυξάνονται τόσο στα media, όσο και στα χρηματιστήρια, καθιστώντας την μια από τις πλουσιότερες κυρίες της Αμερικής από τότε που παραιτήθηκε από κυβερνήτης της Αλάσκας.

Θα αναρωτιέστε φυσικά, τι μου ήρθε ξαφνικά και σας σερβίρω τσάι, και μάλιστα μεσούντος του καύσωνος. Αιτία, το τελευταίο άρθρο (14/6/2010) του George Monbiot στον Guardian, στο οποίο αντιπαραβάλει την κατάσταση της πολλά υποσχόμενης Αριστεράς, με τη δυναμική και ριζοσπαστικότητα των αναδυόμενων (ακρο)δεξιών μαζικών κινημάτων στην Αμερική, (Tea Party) και στην Ολλανδία (Freedom Party). Και πάλι δεν θα ασχολιόμουν αυτή τη στιγμή με το θέμα, αν δεν διέκρινα στον φίλτατο George την ίδια με μάς αγωνία για το πού βρίσκεται αυτές τις ώρες οι Αριστερά. Κοινοί πόθοι λοιπόν, κοινοί καημοί, αλλά και κοινές διαπιστώσεις.

Πού είναι λοιπόν η ριζοσπαστική Αριστερά; Αναφωνεί από τις πρώτες κιόλας γραμμές. Αναφερόμενος στην αποτελεσματικότητα και την ανησυχητική συσπείρωση των (ακρο)δεξιών κινημάτων, γράφει:

«Η αντίθεση με τις συναντήσεις της Αριστεράς, τις οποίες παρακολουθούσα τα τελευταία δυο χρόνια, δεν θα μπορούσε να είναι πιο έντονη. Είναι εγκεφαλικές, πειστικές, ρεαλιστικές, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν βγήκε και πολύ ουσία προς τα έξω. Τα δεξιά κινήματα ακμάζουν μέσα στις αντιφάσεις τους, τα αριστερά πνίγονται. Τα μέλη του Tea Party, τα οποία διακηρύττουν σθεναρά την ατομικότητά τους και θ’ ακολουθούσαν ακόμα και ένα σκουπόξυλο, εάν είχε το σωστό σήμα, υιοθετούν αγελαία συμπεριφορά την ίδια στιγμή που την οικτίρουν. Η Αριστερά, σε αντίθεση, μιλά για συλλογική δράση αλλά από την άλλη παραδίδεται στον κτητικό ατομικισμό. Αντί να έρθουν κοντά και να πολεμήσουν για ένα κοινό σκοπό, οι αριστερές μαζώξεις σήμερα αποτελούνται από ντουζίνες ανθρώπων όπου ο καθένας προωθεί τις δικές του ιδέες, υποθέτοντας ότι όλοι οι άλλοι θα πρέπει να τις ακολουθούν».

Και παρακάτω:

«Η Αριστερά είναι στείρα. Η Αριστερά και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού έχει αποδεδειγμένα καταπιεί τη γλώσσα της, είναι αμήχανη, αδύναμη να διατυπώσει κάποιες απλές οικονομικές αλήθειες, ανίκανη να ονοματίσει και να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις που καταπιέζουν την εργατική τάξη. Είναι η ίδια η Αριστερά που άφησε το πεδίο ανοιχτό στη δεξιά δημαγωγία».

Μπράβο George! Ρίξ’ τα κι άλλο!

«Εγκαταλείψαμε την προσπάθεια να φτιάξουμε κινήματα, για χάρη της πολιτικής μέσω Facebook. Δεν θέλουμε πλέον να πολεμήσουμε για ένα κοινό σκοπό, αντίθετα θέλουμε να μας χειροκροτούν για τις ιδέες μας. Πού είναι οι μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στις περικοπές, ενάντια στις Τράπεζες, ενάντια στην ανεργία, τη BP, τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, τη στέγαση;».

Και καταλήγει με το οδυνηρό:

«Εμείς μιλάμε, Αυτοί δρουν».

Κοινοί πόθοι, κοινοί καημοί. Κοινά αδιέξοδα. Κάποιοι όμως τα ομολογούν.