Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Ποιος αρμέγει το κράτος;


Τα μεγάλα ελλείμματα, το τεράστιο χρέος, η χρεοκοπία της χώρας και άλλα πολλά αμαρτωλά αποδίδονταν για μήνες και συνεχίζουν να αποδίδονται, μέσω συντονισμένων και συνεχών επιθέσεων, στους υψηλούς μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, στις πρόωρες συντάξεις, στα υπερβολικά επιδόματα, στα δώρα, στις υπερωρίες, στις γκόμενες τις προηγούμενες και τις επόμενες και σε άλλα παρόμοια, για να μην μακρηγορώ. Αν οι δημόσιοι υπάλληλοι ανακηρύχτηκαν σε βαμπίρ του κράτους και κατά συνέπεια της κοινωνίας των ιδιωτών, για τα ΣΔΙΤ και τον ρόλο τους στην αφαίμαξη των οικονομικού αίματος του δημοσίου, κουβέντα δεν βρέθηκε να πει κανείς.

Η πιο συνηθισμένη μέθοδος αφαίμαξης των δημόσιων οικονομικών μέσω των ΣΔΙΤ, είναι η υπερτιμολόγηση, μέθοδος ιδιαίτερα εκτεταμένη και επικερδής, όπως και οι συνεχείς προς τα πάνω ανακοστολογήσεις.

Σαν τέτοια ζωντανά και διαρκή παραδείγματα αναφέρουμε την καθ’ έξιν υπέρβαση του προϋπολογισμού των έργων οδοποιίας, την ιλιγγιώδη υπέρβαση του προϋπολογισμού των Ολυμπιακών Αγώνων, τις αναθέσεις έργων σε ιδιωτικές εταιρίες για τη μηχανογράφηση των δημοσίων υπηρεσιών, για την πιστοποίηση υπηρεσιών, για τη συλλογή των φόρων, και για να μην σας κουράσω απαριθμώντας ένα σωρό περιπτώσεις, για ο,τιδήποτε μέχρι πρότινος παρείχε το κράτος. Κι όλα αυτά με ένα και μοναδικό στόχο: την εξοικονόμηση πόρων από τους δημοσίους υπαλλήλους βαμπίρ και τους συμβασιούχους, αναπληρωτές και ωρομίσθιους δράκουλες.

Έχοντας λοιπόν στο μυαλό τόσο τις ΣΔΙΤ που ήδη τρέχουν, όσο και αυτές που θα ανθίσουν στο μέλλον, και οι οποίες θα είναι πολλαπλάσιες των σημερινών, θα ήθελα να ρωτήσω το αυτονόητο, αν δηλαδή κάθισε ποτέ κανείς να τις μετρήσει, κι αν κάθισε ποτέ κανείς να βάλει στο χαρτί τους αρχικούς και τελικούς λογαριασμούς. Να τους συγκρίνει απλά μεταξύ τους, και όχι να κάνει το πιο επίπονο, να συγκρίνει δηλαδή τα κόστη τους με αυτά του δημοσίου, και μετά απ’ όλα αυτά να έρθει και να ζητήσει το λόγο για τη διαφορά.

Απ’ όσο ξέρω κανείς, στο βαθμό που ο σάκος του μποξ των μισθωτών συνέχιζε να κάνει τη δουλειά του. Πόσα λοιπόν φαγώθηκαν μ’ αυτό τον τρόπο απ’ το δημόσιο όλα τα χρόνια, απ’ το ’74 και μετά; Πόσα τρώγονται ακόμα και σήμερα, μέσα στην τόση δυσπραγία και αγανάκτηση; Αν πάρουμε τα δυο γνωστά παραδείγματα του Μεγάρου του Λαμπράκη και τους «άμισθους» συμβούλους του Γερουλάνου, που μόνο άμισθοι δεν ήταν, όπως αποδείχτηκε με έγγραφο που έβγαλε στο φως η Ελευθεροτυπία, κι αν υποθέσουμε ότι η ίδια φάμπρικα συνεχίζεται και με τους τόνους των «άμισθων» συμβούλων της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προσωπικά, τότε έχουμε κάθε λόγο να υποπτευόμαστε ότι η αρπαγή του δημοσίου χρήματος συνεχίζεται ακάθεκτη.

Και δεν είναι μόνο ελληνική η αρρώστια. Διάβαζα σήμερα για τον δημοσιογράφο του Democracy Now και New York Daily News, Juan Gonzalez, o οποίος τιμήθηκε με το βραβείο Polk στην Αμερική για την αποκάλυψη σκανδάλου του δημάρχου της Ν. Υόρκης Bloomberg, της γνωστής οικογενείας, σχετικά με την εξωφρενική υπερτιμολόγηση από εξωτερική εταιρία, του συστήματος μηχανογράφησης για τη μισθοδοσία των υπαλλήλων, το οποίο από $60 εκατ. που είχε κοστολογηθεί αρχικά, έφτασε στο τέλος στα $700 εκατ. Στην πορεία ο δημοσιογράφος βρέθηκε αντιμέτωπος με στρατιές συμβούλων, γύρω στους 300(!), οι οποίοι αμείβονταν με ένα μέσο μισθό $400,000, και με εταιρίες-φαντάσματα που έστηναν οι σύμβουλοι για να ξεπλένουν τα χρήματα στη Ρωσία.

Κι αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, απεφάνθη ο Juan ...

7 σχόλια:

Swell είπε...

Το πιο τραγικό Cynical είναι ότι αν και έχουν συμβούλους, τα λάθη, τα πισωγυρίσματα και οι ανακολουθίες της κυβέρνησης δεν φαίνεται να έχουν τέλος.

cynical είπε...

Swell,

αλλοίμονο, αν η καπιταλιστικη κριση λυνοταν με συμβουλες! Οι συμβουλοι υπαρχουν για να βγαζουν το παντεσπανι τους και για να δινουν αλλοθι στις κυβερνησεις οτι κανουν το καλίτερο.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Για το νεοϋορκέζικο σκάνδαλο δεν ήξερα, κάπου μου διέφυγε μάλλον. Πάντως από υπερτιμολογήσεις δεν πάσχουν μόνο τα ΣΔΙΤ. Με τόσες μίζες όλα ΣΔΙΤ έγιναν ουσιαστικά (και δεν αναφέρομαι μόνο σε μεγάλα έργα). Πες παράδειγμα τι γίνεται σε σχολικές επιτροπές, όλη η προμήθεια υλικού γίνεται σταθερά από συγκεκριμένα μέρη. Δες τα νοσοκομεία κλπ.

Rodia είπε...

Η.. αρμεγλάδα!

symastev είπε...

Το κράτος μετά δεν είχε να πληρώσει τους δημόσιους υπαλλήλους. Κατάγγειλε στη κοινωνία ότι για χάρη τους αναγκάζεται να δανείζεται και ρωτούσε συμπονετικά αν έπρεπε να δανειστεί ή να αφήσει τους ΔΥ απλήρωτους και να κλείσει τα νοσοκομεία και τα σχολεία. Ρωτούσε και τη Παπαρρήγα αν είχε λύση να προσφέρει στη τόσο τραγική κατάσταση με τους μισθούς και αν αυτή ήταν υπέρ του μη δανεισμού και της μη πληρωμής τους!
Ύστερα κλήθηκε να τα πληρώσει όλα ο λαός!

eparistera είπε...

Τα ΣΔΙΤ και οι παραχωρήσεις είναι μια από τις χρυσοτόκες όρνιθες του παρασιτικού καπιταλισμού. Το σύνολο των συμβάσεων ΣΔΙΤ που βρίσκονται σε εφαρμογή το 2011, σύμφωνα με τον αρμόδιο υπουργό Ρέππα και που παρακολουθούνται από το υπουργείο του, ανέρχονται στα 3.100 με συνολικό ύψος 15 δισεκατομμύρια ευρώ. Η διαδικασία περάσματος των δημοσίων επιχειρήσεων και αγαθών στα στοιχεία του κεφαλαίου και η ενίσχυση, μέσω αυτών, της κερδοφορίας του είναι η μέθοδος με την οποία ολοκληρώνεται πλέον ο καπιταλισμός και ενισχύει την καπιταλιστική συσσώρευση. Ταυτόχρονα αφαιρούνται πλέον από τους εργαζόμενους όχι μόνο τα ατομικά περιουσιακά στοιχεία αλλά και τα συλλογικά. Τα κέρδη των παραχωρήσεων είναι τεράστια. Ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών βρίσκεται στην όγδοη θέση των πιο κερδοφόρων επιχειρήσεων και η Αττική Οδός στην δέκατη έβδομη. Στην τελευταία μάλιστα δε συμπεριλαμβάνονται τα κέρδη από τρείς άλλες εταιρείες που έχει στήσει. Αυτά και κουράγιο

symastev είπε...

Απο το προηγούμενο σχόλιό μου περικόπηκε άγνωστο πως το παρακάτω μέρος:

Χθες άκουγα προσεκτικά μια ιστορία της ΔΕΗ. Το έργο σταθμού παραγωγής κόστιζε με βάση τις διεθνείς τιμές και προσφορές 70 δισεκ. Δραχμές. Ο «δικός μας» εργολάβος το πήρε με «προσφορά» μόνο με 240 δις. Η κρατική χρηματοδότηση ήταν 60%. Ο εργολάβος πήρε από το κράτος 144 δις. Τα δικαιολόγησε όλα με κανονικά τιμολόγια!!! Το κράτος στα χρόνια αυτά μείωσε τη φορολογία των ΑΕ 15 μονάδες. Δεν είχε λεφτά από φόρους και δανείστηκε δια της ΔΕΗ με υψηλό επιτόκιο. Ο λαός ήταν ευτυχισμένος που… «δεν πλήρωσε». Ο εργολάβος ευτυχής που έβαλε κατευθείαν στη τσέπη 74 δις και για τα χρόνια που εξασφάλισε υψηλές αντιπαροχές για τη παραγωγή τύπου Αττικής Οδού. Οι ΑΕ ευτυχείς για τη χαμηλή φορολογία. Η τράπεζες κατευτυχισμένες που θα εισπράξουν υψηλούς τόκους. Όλοι ήταν ευτυχισμένο!