Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Χαμηλές προσδοκίες από τις Γερμανικές Εκλογές


Λίγες μόνο μέρες πριν από τις γερμανικές εκλογές και το κλίμα ακόμα να ανεβάσει στροφές. Μετά τη στιγμιαία αναταραχή που προκάλεσε η ανακίνηση του ελληνικού ζητήματος από τον Σόιμπλε, η γερμανική πολιτική σκηνή επανήλθε στα πρότερα, δηλαδή στην ηρεμία νεκροταφείου, όπως ελέχθη χαρακτηριστικά. Αν και απανταχού οι εκλογές αποτελούν τη χαρά των media, τα αντίστοιχα γερμανικά φαίνεται ότι αδυνατούν να τη συμμερισθούν  Συχνό είναι το φαινόμενο, οι εκλογές να απουσιάζουν από τα πρωτοσέλιδα, ενώ όπως έγραψε ειρωνικά ο Gideon Rachman στους FT το  θέμα που μονοπωλεί αυτή τη στιγμή τη Γερμανία είναι αν οι σχολικές καντίνες θα πρέπει να διαθέτουν vegetarian σάντουιτς τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. «Η Γερμανία vegetarian σε ένα κόσμο γεμάτο σαρκοβόρα». 

Η Μέρκελ λοιπόν, κατάφερε να ξαναπάρει τη ηνία και να επαναφέρει την πολιτική σκηνή στην αταραξία, αποφεύγοντας να θίξει επίμαχα ζητήματα, δρώντας λίγο-πολύ σαν ισχυρό καταπραϋντικό. Τόσο οι προεκλογικές αφίσες του κόμματός της, όσο και τα μηνύματά της επικεντρώνονται στο πρόσωπο και τη δημοτικότητά της, μακράν μεγαλύτερη οποιουδήποτε εσωκομματικού ή εξωκομματικού αντιπάλου. Τόσο, που το Der Spiegel, στο τελευταίο του τεύχος να βγαίνει με εξώφυλλο τη Μέρκελ ως ενσάρκωση της Μεγάλης Αικατερίνης. Αν και η εντύπωση που αποκομίζει κανείς διαβάζοντας τις μέσα σελίδες δεν είναι αυτή της Μεγάλης Αικατερίνης, (άλλωστε η Μέρκελ δεν φημίζεται για το πλήθος των εραστών της), αλλά μιας ήπιας εκδοχής του μακαρίτη Dear Leader, Kim Jong-il.

Η Μέρκελ μεταχειρίζεται τους ψηφοφόρους της σαν παιδιά τα οποία δεν χρειάζεται να γεμίζουν το κεφάλι τους με ενοχλητικές απορίες. Τουναντίον, θα πρέπει να εμπιστεύονται τη μητέρα τους, η οποία και γνωρίζει και φροντίζει καλύτερα για το καλό τους. Για το λόγο αυτό, όλο και συχνότερα αποφεύγει τις δημόσιες συζητήσεις για σημαντικά πολιτικά ζητήματα, απλά διαβουλεύεται πίσω από τις κουρτίνες με τους στενούς της συνεργάτες και όταν τις τραβάει, είναι μόνο για να ανακοινώσει τις αποφάσεις της.

Η Μέρκελ μπορεί να επαναπαύεται στη δημοφιλία της και στο μεγάλο δημοσκοπικό προβάδισμα του κόμματός της, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ο ένας παράγοντας είναι το κόμμα των φιλελευθέρων FPD, και το αν θα καταφέρει να μπει στη βουλή, ο δεύτερος, έχει να κάνει με τις επιδόσεις του νέου ευρωσκεπτιστικού κόμματος AfD, και ο τρίτος με την εκλογική συμπεριφορά των αναποφάσιστων, που ανέρχονται στο 20% περίπου των ψηφοφόρων. Είναι νωπές ακόμα οι μνήμες για το πώς το SPD, υπό τον Schröder, κατάφερε στις εκλογές του 2005 να ισοψηφήσει με το CDU, παρ’ όλο που οι δημοσκοπήσεις το έφερναν σταθερά πολλές μονάδες πίσω.

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις (9/9 από τη Bild και 11/9 από τη Forsa) το CDU/CSU παίρνει το 39%, το SPD το 28% ή το 25% αντιστοίχως, το FPD, το 4% ή το 6%, οι Πράσινοι, το 10% ή το 9%, η Αριστερά το 8% ή το 10% και το AfD το 3% σε αμφότερες. Μια πρώτη παρατήρηση είναι η σημαντική ασυμφωνία των ποσοστών, μάλιστα λίγες μέρες πριν την κάλπη, γεγονός που μετατρέπεται σε θρίλερ όσον αφορά την είσοδο του FDP στη βουλή, και η δεύτερη, έχει να κάνει με την αβεβαιότητα των πιθανών συμμαχιών μιας και, ακόμα και με το FDP στη βουλή, ένας μελλοντικός συνασπισμός CDU/FPD τσίμα-τσίμα τα καταφέρνει να αποσπάσει πλειοψηφία.

Τίθεται λοιπόν ένα επιπλέον ζήτημα, σχετικά με τη σταθερότητα του κυβερνητικού συνασπισμού που θα προκύψει, γεγονός υψίστης σημασίας για τις αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν και αφορούν στο μέλλον της ευρωζώνης. Στο θέμα αυτό αναφέρεται διεξοδικά ο Wolfang Münchau (FT, 8/9), ο οποίος και καταλήγει ότι το μόνο σχήμα με προοπτική σταθερότητας είναι ένας μεγάλος συνασπισμός CDU/SPD και με εξακομματική βουλή, δηλαδή με τα FPD και AfD αμφότερα στη βουλή, πράγμα που ως προς το δεύτερο είναι μάλλον απίθανο. Και τούτο, διότι κανένας εκ των δυο ισχυρών παικτών δεν θα έχει συμφέρον να εγκαταλείψει τον κυβερνητικό συνασπισμό στην πρώτη διαφωνία, μιας και απλά, λόγω διασποράς των ψήφων, δεν θα έχει με ποιον να συνασπιστεί.

Τούτων δοθέντων, τόσο ο Münchau, όσο και οι περισσότεροι αναλυτές, δεν περιμένουν κάποια κοσμογονική αλλαγή, ούτε κάποιο άνοιγμα του δρόμου για έξοδο από την κρίση που μαστίζει την ευρωζώνη. Το πιο πιθανό είναι η Γερμανία να συνεχίσει να πορεύεται στο δρόμο που τόσο καλά γνωρίζει, το δρόμο της πολιτικής κωλυσιεργίας.


Αν επιθυμούμε κάποια λύση, ας είμαστε υπομονετικοί. Ίσως, συμβεί στις μεθεπόμενες γερμανικές εκλογές, που μπορεί να έρθουν πιο σύντομα από μια τετραετία. 

5 σχόλια:

spiral architect είπε...

Μ' αρέσει που τα αστικά μήδια και οι κάθε λογής παρατρεχάμενοι δίνουν ελπίδες για αλλαγή στάσης -μετά τις εκλογές- της Γερμάνίας.

Κλασσικός κανόνας των μηχανικών:
"Ο,τι δουλεύει καλά, δεν το πειράζουμε. Θα χαλάσει!"

Khlysty είπε...

Καλά, δεν τίθεται θέμα ότι συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυσή σου, τα λέω και τα γράφω μήνε τώρα. Κατ' εμέ, το κρίσιμο ερώτημα έγκειται στο αν οι SPDέδες είναι έτοιμοι να υποστούν και νέο "ξεκλήρισμα" των δυνάμεών τους, ήτοι, αν πάσχουν από αυτοκτονικό ιδεασμό. Θυμίζω ότι τα σημερινά τους χάλια αποδίδονται εν πολλοίς και στη απόφασή τους να συμμετάσχουν στο μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό της περιόδου 2005-2009.

cynical είπε...

Spiral,

Τοσο ο Σαμαρας, οσο και τα ...μυδια προσπαθουν να κερδισουν χρονο. Δεν αντιλεγω, τη δουλεια τους κανουν. Αλλα το ιδιο κανει και η Μερκελ. Το λεω συνεχεια: αν δεν ερθουν τα πραγματα τουμπα στο εσωτερικο της γερμανιας, (πτωση εξαγωγων και αυξηση της ανεργιας) ας μην περιμενουμε αλλαγες.

Δηλαδη, περιμενει κανενας να βγει η Μερκελ μπροστα στο γερμανικο λαο και να πει οτι τοσα χρονια σε κοροιδευαμε, λεγοντας οτι 1) και τα λεφτα μας θα τα παρουμε πισω, και 2) οτι και εμεις βαλαμε το χερακι μας για την κριση; Οποτε, ας ξηλωθουμε; Ακομα και προχτες ελεγε, οτι η Γερμανια δεν φταιει για τα χαλια του Νοτου.

Εσωκομματικο αντιπαλο δεν εχει, ετσι κι αλλιως. Ο κοσμος συσπειρωνεται γυρω της, η αντιπολιτευση ειναι εντελως ανισχυρη. Τι να περιμενουμε;

cynical είπε...

khlysty,

Και με ποιον θα κανει κυβερνηση η μερκελ; Το FPD βρισκεται στα αζητητα εδω και πολυ καιρο. Αν μπει στη βουλη θα ειναι γιατι θα πριμοδοτηθει για να μην μεινει απεξω. Αλλα κι ετσι δεν θα παρει αρκετους ψηφους ωστε CDU/FPD να εχουν ασφαλη πλειοψηφια. Ελαχιστες εδρες θα εχουν για backup. Ετσι, σε ενα δυσμενες ευρωπαικο περιβαλλον δυσκολα θα μπορει να κυβερνησει. Αρα τι μενει;
Αν και στην εκστρατεια του CDU τονιζεται με σαφηνεια "Και οι ΔΥΟ ψηφοι στο CDU". (δινουν δυο ψηφους, για κομμα και αντιπροσωπο ξεχωριστα).

Επισης, ο Σταινμπρικ μου δινει την εντυπωση ενος πολυ φιλοδοξου ατομου. Μπρος στα καλλη της εξουσιας (και το μισθο), γιατι να αρνηθει; Δεν φαινεται κατι τετοιο. Ενω εχει αρνηθει σαφως να τα βρει με το Die Linke για καποια συμμαχια + Πράσινοι.

Napo είπε...

παρολο που γενικα οι γυναικες δεν κανουν για πολιτικη πρεπει να ομολογησουμε πως 50 χρονια η ευρωπη ολους κιολλους 2 ηγετες εχει να δειξει με πραγματικα @@

μερκελ και θατσερ