Η Αγία Eurostat

Έπρεπε να πέσει η Lehman για να αρχίσουμε να παίρνουμε μυρωδιά πώς βγαίναν τα λεφτά που τόσα χρόνια σκορπάγαμε, με ποιο τρόπο γεννούσαν χρήματα οι τράπεζες, με ποιο τρόπο στήνονταν οι κολοσσοί και οι περιουσίες. Τώρα, μπορεί να γίναμε φτωχοί, αλλά συνάμα γίναμε και σοφότεροι. Δεν είναι μικρό το κέρδος, αν το καλοσκεφτείς. Εν τω μεταξύ δεν ήμασταν και ντιπ στραβάδια. Αλλιώς, θα μάς αδικούσα. Κάτι με το χρηματιστήριο το '99, κάτι με τα δομημένα, λίγο αργότερα, είχαμε περάσει τις πρώτες τάξεις στο σχολειό της εγχώριας χρηματοπιστωτικής λαμογιάς. Σήμερα δε, τρία χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, είμαστε πλέον έτοιμοι για μεταπτυχιακά στο εξωτερικό.

Αυτά τα χρόνια, όσα ήταν τα κάστρα που γκρεμίστηκαν, άλλοι τόσοι ήταν και οι μύθοι που κατέρρευσαν. Ποιος θα φανταζόταν ότι η πτώση θα συμπαρέσυρε και τους οίκους αξιολόγησης, αυτούς στους οποίους δεν περνούσε βράδυ που να μην άναβαν καντήλι οι αρχιτραπεζίτες και οι αρχηγοί κρατών. Ανέβαζαν το φρύδι οι οίκοι, ανέβαιναν πάραυτα τα spreads. Στραβομουτσούνιαζαν οι οίκοι, χρεοκοπούσανε οι χώρες. Μέχρι που μάθαμε και γι αυτούς τι κουμάσια ήτανε και πάψαμε να τους ακούμε. Στη χλεύη λοιπόν, και οι άλλοτε πανάγιοι και πανάρετοι οίκοι!

Δύσκολα όμως ξεμπερδεύεις με τους Άγιους. Χειρότεροι γίνηκαν κι απ' τους διαβόλους, όλο και από κάπου ξεφυτρώνουν και μπερδεύονται στα πόδια μας. Δεν προλάβαμε να απο-αγιοποιήσουμε του οίκους, αμέσως τρέξαμε να αγιοποιήσουμε την Eurostat. Η Eurostat η Αγία! Ο λόγος της, λόγος της αειπαρθένου Μαρίας. Το πρότυπο της αξιοπιστίας, της αθωότητας, της αλήθειας. Αλήθεια και Eurostat, ένα και το αυτό. Ανεβάζει το έλλειμμα η Eurostat, έτσι θα 'ναι μονολογούμε και προσκυνούμε. Το κατεβάζει; Καλώς καμωμένα! Αναθεωρεί το ΑΕΠ η Eurostat προς τα πάνω; Χαράς Ευαγγέλια! Το αναθεωρεί προς τα κάτω; Έ! τι να κάνουμε, αφού δεν κάναμε σωστά τη δουλειά και της δώσαμε ψεύτικα στοιχεία;

Αυτές οι ξαφνικές αγάπες, ξέρετε εμένα δεν μου αρέσουνε καθόλου. Κάθομαι λοιπόν σε μια γωνιά και περιμένω. Όπως το κόβω, δεν θα είναι για πολύ. Κάποια στιγμή, ένας γδούπος βαρύς, θα αναγγείλει ότι ακόμα μια αγία έφαγε κλωτσιά απ' τον Παράδεισο και προσγειώθηκε στην κόλαση.

Το μόνο που περιμένω ν' ακούσω είναι πού στο καλό και πώς την έκανε την αμαρτία!

Οι αναξιοπαθούντες κ. Έλληνες εφοπλιστές

Χαλάλι τα κόκκινα χαλιά που στρώθηκαν, χαλάλι και οι τυμπανοκρουσίες και οι πανηγυρισμοί για να τιμήσουν όχι το δολάριο αυτή τη φορά, αλλά το γουάν. Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί! Ο κ. Γουάν είπε πολλά, υποσχέθηκε ακόμα περισσότερα, έκανε την περαντζάδα του κι από τον Πειραιά, έξυσε κάποιες πληγές για τα χρωστούμενα από κάτι που ονομάζεται ΦΠΑ και που δεν λέει να βρει το δρόμο του προς τα κινεζικά ταμεία, μάς κολάκεψε για τη ναυτιλία μας, που ξέρει πόσο υπερήφανοι είμαστε στο θέμα αυτό, θα κλάφτηκαν και τίποτε αναξιοπαθούντες εφοπλιστές, τον έπιασαν τον άνθρωπο οι ευαισθησίες και τα κουβαρνταλίκια του, άνοιξε το πορτοφόλι του και έτσι για να συχωρεθούν τα πεθαμένα άφησε πάνω στο τραπέζι κάτι ψωρο πέντε δις για το καλό. Να τα έχουν οι καημένοι εφοπλιστές για να πορεύονται τώρα που οι καιροί είναι δύσκολοι και μετά βίας τα φέρνουν βόλτα.

Και πράγματι, πριν καλά-καλά βγούνε τα λεφτά από τη φιλάνθρωπη τσέπη του κ. Γουάν, και πριν προφτάσουνε να βρούνε το δρόμο τους για τα κινεζικά ναυπηγεία, κοιτάξτε τι έμαθα σήμερα από την πάντα ευαίσθητη στα πάθια των εφοπλιστών Καθημερινή. Ότι το 2009 ήτανε όντως μαύρη χρονιά για τους Έλληνες εφοπλιστές, αφού είχαν επενδύσει μόνο 2,3 δις δολάρια, δηλαδή μόνο το 9% των παγκόσμιων επενδύσεων. Αλλά όχι πια, οι καιροί γύρισαν τούμπα και το 2010, φτου να μη το βασκάνουμε, ήταν έτος μεγάλης επιχειρηματικής ευκαιρίας, καθ' ότι επένδυσαν συνολικά 7,78 δις δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί στο 22% των συνολικών επενδύσεων που έχουν γίνει παγκοσμίως για παραγγελίες πλοίων.

Ευτυχώς που ο κ. Γουάν δεν διαβάζει Καθημερινή κι έτσι δεν θα κινδυνέψουν να τους κόψει την επιδότηση.

Καινοτόμες μορφές εργασιακού καταναγκασμού

Γιατί δουλεύει κάποιος; Μα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Δεν είναι όμως μόνο αυτό η δουλειά. Είναι η κοινωνικοποίηση, είναι η αυτοπραγμάτωση και το σμίλευμα της προσωπικότητας, είναι η διοχέτευση της δημιουργικότητας και το ξεδίπλωμα των ικανοτήτων, είναι η ικανοποίηση από το αποτέλεσμα, είναι η συνεισφορά στο κοινωνικό σύνολο, είναι η μαθητεία, είναι η αίσθηση της χρησιμότητας, είναι κι άλλα πολλά που συναρτούν ένα αξιακό σύστημα, εγγενές της εργασίας.

Πόσα όμως από αυτά εκπληρώνονται σήμερα; Η εργασία έχει χάσει τους περισσότερους από τους προαναφερθέντες στόχους, κυρίως αυτούς που σχετίζονται με την ικανοποίηση από την προσφορά. Ο σημερινός καταμερισμός εργασίας, η ενασχόληση με ένα μόνο μικρό κομμάτι μιας αλυσίδας παραγωγής ο προσανατολισμός αποκλειστικά στο κέρδος και σε οικονομικά μεγέθη, αποξενώνουν τον εργαζόμενο από το τελικό προϊόν, κυρίως όμως από τους αποδέκτες του προϊόντος αυτού, γεγονός που επισκιάζει και το νόημα και τον σκοπό της επενδυμένης προσπάθειας.

Αυτό είναι η μια πλευρά. Η άλλη, ακόμα και να υπάρχει επαφή με το αποτέλεσμα και τους αποδέκτες, είναι η αίσθηση της απουσίας της κοινωνικής χρησιμότητας αυτού που παρήχθη, της μοναδικότητας και της αφ’ εαυτού αξίας, ελλείψεις που μολύνουν σχεδόν ολόκληρο τον εργασιακό βίο με τον θανατηφόρο ιό της πλήξης, της απαξίας και της ματαιότητας. Βαρύ το φορτίο για να το κουβαλάς σ’ ολόκληρη τη ζωή.

Έτσι, εκ των πραγμάτων, η μόνη ικανοποίηση που μπορεί να αντισταθμίσει το χρόνο παρουσίας στον εργασιακό χώρο είναι η ικανοποίηση όχι από τις εσωτερικές αξίες της εργασίας στις οποίες αναφερθήκαμε προηγουμένως, αλλά από αξίες εξωτερικές από αυτήν, όπως η οικονομική επιτυχία, η μεγέθυνση της ικανότητας κατανάλωσης, η συσσώρευση αγαθών, η ανέλιξη στην ιεραρχία, το κοινωνικό status σε συνάρτηση με την οικονομική επιφάνεια, και άλλα παρεμφερή που δρουν αντισταθμιστικά.

Η εργασία, με την μορφή που έχει πάρει σήμερα, όλο και περισσότερο έρχεται σε αντίθετη με τη φύση και τις εσωτερικές ανάγκες του ανθρώπου, και δεν είναι η εντατικοποίηση, τα εξουθενωτικά ωράρια, και η ανασφάλεια, αυτά που τσακίζουν περισσότερο, αλλά η τεράστια μαύρη τρύπα της ματαιότητας και της έλλειψης νοήματος. Η πιο συχνή απάντηση στην ερώτηση «τι κάνεις στη δουλειά», έρχεται αβίαστη με ένα μεγαλοπρεπές: Μαλακίες!

Αυτό προφανώς είναι γνωστό στους εργοδότες από καιρό, οι οποίοι και προσπαθούν με διάφορα τεχνητά μέσα και κόλπα να δώσουν κίνητρα, απονέμοντάς διακριτούς ανόητους και χωρίς αντίκρισμα τίτλους, bonus, και διαφόρων ειδών έξτρα παροχές, όπως επίσης και να διασφαλίσουν τη συνοχή και τη δέσμευση των εργαζομένων μέσα από την καλλιέργεια κοινής επιχειρηματικής κουλτούρας και οράματος.

Οι εταιρικοί όμως ύμνοι, τα εταιρικά σύμβολα και τα προσκοπικά τοτέμ, φαίνεται ότι έχουν φάει τα ψωμιά τους και δεν αποδίδουν. Οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να είναι αποκαρδιωμένοι και οι managers να μη ξέρουν τι άλλο πια να εφεύρουν για να τους παρακινήσουν ώστε να προσέρχονται στην εργασία χαρωποί. Μόνο ένα 20% των εργαζομένων φαίνεται να είναι προσηλωμένο στην εργασία του, ενώ το ποσοστό αυτών που δουλεύουν δημιουργικά είναι ακόμα χαμηλότερο.

Όχι πια. Το νέο γιατρικό λέγεται «διασκέδαση». Όχι μέσα από τα συνήθη προτρεπτικά συνθήματα του στυλ ότι «η δουλειά σε μας δεν είναι δουλειά, αλλά διασκέδαση», αλλά με την κυριολεκτική σημασία του όρου. Οι εταιρίες αρχίζουν να μετατρέπονται σε λούνα παρκ, και τα γραφεία σε χώρους άθλησης. Εταιρίες λογισμικού στη Silicon Valley εγκαθιστούν πίστες αναρρίχησης στους χώρους υποδοχής, και φουσκωτά ζώα στα γραφεία. Ένα κύμα παλιμπαιδισμού, ένα τσουνάμι λατρείας της ιλαρότητας έχει απλωθεί σαν αιμορραγικός πυρετός απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα. Δεν είναι μόνο που οι υπάλληλοι πρέπει να χαμογελούν, όπως λέγανε παλιά, απλά σαν ένδειξη ευγένειας και καλών τρόπων, αλλά τουναντίον επιβάλλεται να γελούν, να γελούν προκλητικά, να ξεκαρδίζονται, να κυλιούνται κατάχαμα στο πάτωμα, να χτυπιούνται και να φωνάζουν κι από πάνω «Wow!». Η ευχαρίστηση από το εργασιακό περιβάλλον δεν πρέπει μόνο να υπονοείται, αλλά επιβάλλεται να εξωτερικεύεται με τον πιο κραυγαλέο τρόπο, να γίνεται ορατή ακόμα και στους πλέον δύσπιστους. Οι εταιρίες δεν προσλαμβάνουν πια ψυχολόγους και συμβούλους εργασίας, αλλά επαγγελματίες διασκεδαστές, ταχυδακτυλουργούς και κλόουν, γκουρού του γέλιου, γελωτοποιούς, σαλτιμπάγκους, new age γιόγκι ειδικούς στο να μυούν τους εργαζόμενους στις τεχνικές του γέλιου, και επιστήμονες της ευτυχίας.

Η Google πρωτοπορεί και στον τομέα αυτό. Τα γραφεία της είδαν να ευλογούνται με μπασκέτες, ποδηλατόδρομους, ομοιώματα δεινοσαύρων, και επαγγελματίες μασέζ. Από πίσω ακολουθούν η Twitter επιβάλλοντας στους υπαλλήλους να κυκλοφορούν με καπέλα καουμπόη, και ένα σωρό άλλες βγαλμένες απ’ τη μαρμίτα της νέας επιχειρηματικότητας.

Κι από την άλλη μεριά η πίεση, η αυταρχικότητα, οι αυστηροί κανόνες συμπεριφοράς, η εντατικοποίηση, οι απλήρωτες ώρες, οι εκβιασμοί, το ξαφνικό πέταμα στο δρόμο, δίνουν και παίρνουν. Με 17% ανεργία οι εργοδότες μπορούν να αλωνίζουν ανενόχλητοι, τσακίζοντας την αξιοπρέπεια και επεκτείνοντας τον έλεγχο όχι μόνο στο σώμα και στην εμφάνιση, αλλά και στο μυαλό και στα συναισθήματα, ξεφτιλίζοντας και γελοιοποιώντας την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση. Κι όχι απλά με συστάσεις και υποδείξεις, αλλά με την ωμή βία και το γυμνό εκβιασμό.

Κι όλα αυτά να σκεφτείτε ότι είναι γραμμένα σε κάποια βιβλία, είναι διδαγμένα σε κάποια σχολεία, τα έχουν σκεφτεί κάποιοι δάσκαλοι σε κάποια πανεπιστήμια, που κάποια στιγμή δεν αποκλείεται να δουν το έργο τους να επιβραβεύεται και με κάποιο Nobel. Μήπως νομίζετε ότι αυτά είναι μακριά από μας; Λάθος! Κάποιο Σάββατο, εκεί κοντά σε μια Καθαρή Δευτέρα θυμάμαι τους υπαλλήλους του Βασιλόπουλου ντυμένους μασκαράδες με το στανιό, να προσπαθούν να περισώσουν κάτι απ’ την αξιοπρέπειά τους.

Η «καινοτόμος σκέψη» σε όλη της τη βία!

Ο πραγματικός κίνδυνος

Φωτογραφία: Ξουρή Αναστασία

Καλώς ξεσήκωσε σάλο η υπερψήφιση από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, της πρότασης για την καταδίκη των εξτρεμισμών γενικώς, εξισώνοντας με τον τρόπο αυτό τα φονταμενταλιστικά και φασιστικά κινήματα με τα κινήματα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη επέλαση. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται κάτι τέτοιο. Πριν λίγα χρόνια ένα ανάλογο ψήφισμα κατά των ολοκληρωτισμών αυτή τη φορά, εξίσωνε το ναζισμό με τον σταλινισμό. Παρά τις έντονες αντιδράσεις όμως, οι προτάσεις υπερψηφίζονται και η εξίσωση κατοχυρώνεται στη συνείδηση, αν όχι της παρούσας γενιάς, τουλάχιστον της επερχόμενης.

Ποιο είναι όμως το διακύβευμα; Είναι αλήθεια ότι τους έπιασε τάχατες τώρα ο πόνος, τρία τέταρτα του αιώνα μετά, και χωρίς να συντρέχει άμεσος λόγος, να αποκαταστήσουν μια κατά τη γνώμη τους ιστορική ανακρίβεια, σαν δώρο στις επόμενες γενιές; Σίγουρα όχι. Είναι τέτοια η δυναμική των κινημάτων είτε από τη μια μπάντα, είτε από την άλλη που να εμπνέουν τέτοια ανησυχία; Μάλλον όχι. Άρα;

Η ουσία συμπυκνώνεται σε αυτό που ορίζεται ως παρελκυστική τακτική. Όταν ο εχθρός, ο οποίος κατονομάζεται και υποδεικνύεται, βρίσκεται αλλού και "εκεί έξω", δεν είναι δυνατόν εκ των πραγμάτων να βρίσκεται ταυτόχρονα κι "εδώ" και μέσα, δηλαδή και μέσα στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, και μέσα στις ευρωπαϊκές επιτροπές, και μέσα στο ευρωπαϊκό συμβούλιο, και μέσα στις εθνικές κυβερνήσεις. Μέσα σε αυτά δηλαδή που κατ' ευφημισμό ονομάζονται δημοκρατικά όργανα.

Είναι όμως αυτά τα ίδια τα "δημοκρατικά όργανα" που στέλνουν τους λαούς πίσω στον μεσαίωνα, είναι αυτά που καταπατούν τη δημοκρατία, κρατώντας μόνο τα φτιασίδια της και τη ρητορική της, είναι αυτά που έχουν πια ξεκόψει από αυτό που ονομάζεται δήμος, έχοντας αποσυρθεί σε αίθουσες κλειστές και διαδρόμους, είναι αυτά λοιπόν από τα οποία κινδυνεύουμε εν πρώτοις.

Ο ολοκληρωτισμός με δημοκρατικό μανδύα δεν είναι 'εξω', αλλά 'μεσα', δεν είναι 'αλλού', αλλά 'εδώ'.

"...Οι κανονικοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι όλα είναι δυνατά, κι αρνούνται να πιστέψουν το τέρας που βλέπουν μπροστά τους. Η αιτία που τα ολοκληρωτικά καθεστώτα μπορούν και πάνε τόσο μακριά, είναι γιατί ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού παραδίνεται στο νεφέλωμα των ευσεβών πόθων και στην αποφυγή του κοιτάγματος της πραγματικότητας στα ίσια..."

Αυτά λέει η Χάνα Άρεντ στο βιβλίο της "Περί της προέλευσης των ολοκληρωτισμών". Κι ας φροντίσουμε ν' ανοίξουμε τα μάτια μας.

Ιδιωτικές φυλακές ως επενδυτική ευκαιρία!

Με την προβλεπόμενη από το Υπουργείο Οικονομικών αυστηροποίηση του ισχύοντος ποινικού θεσµικού πλαισίου για φορολογικές παραβάσεις και περιπτώσεις φοροδιαφυγής ακόμα και για ένα ευρώ, εύλογα αναρωτήθηκαν οι δικαστές για το πού θα χωρέσουν όλοι αυτοί οι νέοι παραβάτες, που χωρίς αμφιβολία θ’ αποτελέσουν ένα καθόλου ευκαταφρόνητο σύνολο. Οι ελληνικές φυλακές είναι ήδη υπερπλήρεις, μιας και στα 30 σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας, συνολικής χωρητικότητας περίπου 6,000 θέσεων, κρατούνται 12,000 άνθρωποι. Χρήματα για ανέγερση νέων δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα, οπότε το ερώτημα είναι τι κάνουμε;

Η απάντηση βρίσκεται στις μαγικές λέξεις ιδιωτικός και ιδιωτικοποίηση, που τα καταφέρνουν φτηνότερα και καλύτερα, και το παρόν κείμενο αποτελεί μια ευγενική προσφορά στους ιθύνοντες, παρέχοντάς τους υλικό με την εμπειρία χωρών όπου το μοντέλο των ιδιωτικών φυλακών βρίσκεται ήδη σε λειτουργία και θάλλει.

Ας αρχίσουμε από την πάντα «πρωτοπόρα» Αμερική. Αυτή τη στιγμή, πέρα από αρκετές δεκάδες μικρές, υπάρχουν τρεις μεγάλες ιδιωτικές κερδοσκοπικές εταιρίες, οι Corrections Corporation of America, ο όμιλος GEO και τα Community Education Centers, οι οποίες και μονοπωλούν τον κλάδο με 264 σωφρονιστικά καταστήματα κυρίως στις νότιες και δυτικές πολιτείες, χωρητικότητας 99,000 κρεβατιών-κρατουμένων. Και όπως δείχνουν τα νούμερα τα καταφέρνουν αρκετά καλά αυξάνοντας σταθερά την αναλογία των κρατουμένων σε ιδιωτικές προς κρατικές φυλακές, από 6% το 2000, σε 9% το 2007, καθώς και τα κέρδη τα οποία ανέρχεται σε αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια.

Τα κέρδη δε αυτά οφείλονται είτε σε λειψές υπηρεσίες, είτε σε υπαμειβόμενους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, είτε σε αμοιβές για ανύπαρκτους κρατούμενους μιας και το κράτος βρέξει χιονίσει εγγυάται και πληρώνει για ένα ορισμένο αριθμό κεφαλών, είτε σε αύξηση της πελατείας και του κύκλου εργασιών, είτε στην υπερεκμετάλλευση της εργασίας που παρέχουν οι κρατούμενοι έναντι εξευτελιστικής αμοιβής σε συμβεβλημένες εταιρίες όπως Microsoft, Nike, Dell Computers, Best Western Hotels, Honda, K-Mart, McDonald’s, Burger King κ.α. Έτσι παρατηρείται το φαινόμενο, ενώ η εγκληματικότητα στην Αμερική να ελαττώνεται, ο αριθμός των φυλακισμένων να αυξάνει. Μπορεί να είναι τυχαίο, μπορεί όμως και όχι, αν κι όλες οι ενδείξεις συνηγορούν υπέρ της δεύτερης εκδοχής. Μια υπόθεση που έχει έρθει πρόσφατα στο φως της δημοσιότητας αφορούσε κύκλωμα δικαστών στην Πενσυλβανία, οι οποίοι ήδη από το 2002 και έναντι αδρής αμοιβής ίσης με $2.6 εκατομμύρια, έστελναν σωρηδόν πελάτες ακόμα και εφήβους, 2000 τον αριθμό, στις ιδιωτικές φυλακές, ακόμα και για αδικήματα όπως χαστούκια και προσβολές παιδιών προς τους συμμαθητές τους.

Πέρα απ’ αυτό, η εμπειρία μάς έχει διδάξει ότι επιχειρηματικοί κολοσσοί δύσκολα μπορούν να σταθούν στα πόδια τους χωρίς την ανάλογη πολιτική υποστήριξη με αμοιβαίο προφανώς όφελος. Έτσι η συμμετοχή των δυο πρώτων στο αμερικανικό νομοθετικό συμβούλιο (ALEC), οργανισμό που προωθεί νομοθετήματα για σκληρότερες ποινές, και τον οποίον χρηματοδοτούν αδρά, δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από την αυστηροποίηση των ποινών που έχει επιβληθεί σε αρκετές πολιτείες από τη μια, και την αύξηση των συμβολαίων που συνάπτουν με το κράτος, απ’ την άλλη. Αυστηρότερες ποινές και αύξηση του αριθμού των εγκλείστων είναι μια πρακτική που συντονίζεται αρκετά καλά με τα φοβικά αντανακλαστικά των νοικοκυραίων, αλλά και με τα κέρδη των επιχειρήσεων. Για να μην πούμε ότι αυξάνουν κιόλας την απασχόληση σε εγκαταλελειμμένες ημι-αγροτικές περιοχές, οπότε είναι και διπλά ευχαριστημένοι.

Απ’ όλες όμως τις κατηγορίες παραβατών η πιο πολυπληθής και αγαπημένη είναι αυτή των μεταναστών, που εισέρχονται παράνομα στη χώρα. Τα τελευταία πέντε χρόνια ο αριθμός των διώξεων έχει αυξηθεί κατά 400%, γεγονός που κάνει τις εταιρίες και ειδικά την GEO, να τρίβουν τα χέρια τους από χαρά μπροστά σ’ αυτή την ανέλπιστα σταθερή πελατεία. Σκέφτομαι ότι επειδή και στην Ελλάδα εκπληρώνονται αυτές οι προϋποθέσεις, η κυβέρνηση θα μπορούσε κάλλιστα, ειδικά δε μετά τις fast-track διευκολύνσεις, ν’ αναζητήσει επί τούτου ανάλογα επενδυτικά κεφάλαια στο εξωτερικό.

Φυσικά στον επιχειρηματικό αυτό τομέα δεν θα μπορούσε να μείνει πίσω το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 11 συνολικά ιδιωτικές φυλακές, οι οποίες φιλοξενούν το 11% των κρατουμένων, δηλαδή γύρω στους 9,000. Το ότι κι εκεί έχει αυξηθεί ο αριθμός τους σε σχέση με Γαλλία και Γερμανία, δεν θα μπορούσε να ήταν κι αυτό τυχαίο. Το ρεκόρ όμως το έχει η Αυστραλία με το 17% των φυλακισμένων να βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια. Ιδιωτικές φυλακές λειτουργούν επίσης και στην Νότια Αφρική, τη Νέα Ζηλανδία και τον Καναδά.

Άντε βρε, και στα δικά μας!

Η Επιστροφή των Πρασίνων

Το

τσουνάμι της κρίσης που ανακάτωσε πέρα από τα οικονομικά και τα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης, ξέθαψε απ’ το βυθό σέρνοντας στην επιφάνεια και τα πράσινα κόμματα.

Μια πρόσφατη δημοσκόπηση στη Γερμανία τους φέρει να παίρνουν ένα 24% των ψήφων, πολύ κοντά δηλαδή με τους ήδη θαλασσοδαρμένους σοσιαλδημοκράτες που αν γίνονταν εκλογές τώρα δα, θα μπορούσαν άνετα οι δυο τους να σχημάτιζαν κυβέρνηση. Οι λόγοι της δημοσκοπικής αυτής έκπληξης είναι αφ’ ενός καθαρά γερμανικοί και έχουν να κάνουν με την απόφαση της Μέρκελ να παρατείνει τη λειτουργία των πυρηνικών εργοστασίων για άλλα 8 με 14 χρόνια, αφ’ ετέρου εμπίπτουν και στο γενικότερο πολιτικό κλίμα της ανυποληψίας της σοσιαλδημοκρατίας, εξ αιτίας της νεοφιλελεύθερης στροφής που πήρε στο τέλος ενός κακοτράχαλου και επικίνδυνου τρίτου δρόμου.

Τα πράσινα κόμματα, με το λίγο από δω, και το λίγο από κει, όντας λίγο νεοφιλελεύθερα, αλλά και λίγο σοσιαλιστικά, λίγο της υπεύθυνης διακυβέρνησης, αλλά και των διαδηλώσεων, ειρηνιστικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά ευαίσθητα, ανεκτικά και κοσμοπολίτικα φαίνεται ότι έχουν τα εχέγγυα να τραβήξουν όπως το σφουγγάρι τη δυσαρέσκεια κυρίως της φιλελεύθερης και μορφωμένης μεσαίας τάξης των πόλεων, που αηδιασμένη συνάμα από το όλο πολιτικό σκηνικό, ψάχνει έναν νέο, αλλά ευέλικτο πόλο να πιαστεί.

Τα πράσινα κινήματα από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν στην Ευρώπη, αρχής γενομένης από τη Γερμανία το 1980 με τις μαζικές αντι-πυρινικές διαδηλώσεις, με τον καιρό ωρίμασαν σε κόμματα και σφήνωσαν σε μια μικρή γωνιά του πολιτικού σκηνικού, τα περισσότερα από αυτά, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ανάμεσα σε κεντρο-δεξιούς και κεντρο-αριστερούς σχηματισμούς, πηγαίνοντας μια από δω και μια από κει.

Στη Γερμανία για παράδειγμα, μπορεί να είναι πιο γνωστή η επταετής συγκυβέρνηση των πρασίνων με τους σοσιαλδημοκράτες (1998-2005), αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που στα διάφορα κρατίδια σχημάτισαν κυβερνήσεις συνασπισμού και με τους χριστιανοδημοκράτες. Αλλά και κατά τη διάρκεια της πρασινο-κόκκινης συγκυβέρνησης δεν δίστασαν μέσω του ΥΠΕΞ Γιόσκα Φίσερ, να στηρίξουν τον καγκελάριο Σρέντερ στον πόλεμο με το Κόσσοβο και το Αφγανιστάν, ερχόμενοι σε αντίθεση με τα’ αδελφά πράσινα κόμματα, καθώς επίσης και το σχέδιο Hartz IV το οποίο προέβλεπε δραστικές περικοπές των κοινωνικών παροχών.

Μια πρόσφατη και κραυγαλέα περίπτωση στήριξης δεξιών, άκρως νεοφιλελεύθερων σχηματισμών αποτελεί το ιρλανδικό πράσινο κόμμα το οποίο σχηματίζοντας κυβέρνηση συνασπισμού το 2007 με το Fianna Fáil, έθαψε στο χώμα αξίες και αρχές μαζί και την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων του, οι οποίοι στις ευρωεκλογές του 2009 κυριολεκτικά το μαύρισαν. Αλλά η ζημιά που ήταν να γίνει, έγινε. Οι δραστικές περικοπές στα σχολεία και τις δημόσιες συγκοινωνίες, η υπερβολική στήριξη των τραπεζιτών, και οι ιδιωτικοποιήσεις, ζητήματα ταμπού στην πράσινη ατζέντα, έγιναν και με τη δική τους ευλογία.

Στην Τσεχία οι φετινές εκλογές του Μαΐου, δεν έφεραν καλή τύχη στους πράσινους, μιας και έχασαν και τους έξι βουλευτές από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, προφανώς πληρώνοντας τις κακές τους παρέες, δηλαδή τη συμμετοχή και τη στήριξη που παρείχαν στην αμιγώς δεξιά κυβέρνηση και την εμπλοκή τους στις συνήθεις ασθένειες της διαφθοράς, διαπλοκής και κακοδιαχείρισης.

Στην Αυστραλία, στις εκλογές του Αυγούστου οι πράσινοι, το ταχύτερα αναπτυσσόμενο κόμμα της ηπείρου, κέρδισαν ένα 12% της ψήφου και συνέδραμαν τον κεντρο-αριστερό συνασπισμό για το σχηματισμό σταθερής κυβέρνησης, ικανής, κατά δήλωσή τους, να επιβάλει τα προσήκοντα περιοριστικά μέτρα λιτότητας.

Στη Σουηδία, το πράσινο κόμμα βγαίνοντας αρκετά ενισχυμένο από τις προχθεσινές βουλευτικές εκλογές καλείται τώρα να παίξει ρυθμιστικό ρόλο στο σχηματισμό κυβέρνησης του κεντρο-δεξιού συνασπισμού. Αν και προς το παρόν αρνείται να παράσχει στήριξη, δεν είναι βέβαιο ότι θα εμείνει στη θέση του αυτή αν το δέλεαρ είναι αρκετά ισχυρό. Αλλά τελικά δεν έχει και πολύ νόημα να αξιολογούμε ένα κόμμα από το κατά πόσον συμμαχεί με τη δεξιά ή τη σοσιαλδημοκρατία, την κεντρο-δεξιά ή την κεντρο-αριστερά στο βαθμό που η τελευταία, όπως ακόμα και στη Σουηδία, ενέχεται για τις πιο σκληρές αντιλαϊκές πολιτικές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις που συνέβησαν την περίοδο 1998-2006 στη Σουηδία έγιναν από συνασπισμό σοσιαλδημοκρατών, πρασίνων και αριστερών.

Στην Ελλάδα, το ντόπιο πράσινο κόμμα έχοντας δίπλα του τόσο στα δεξιά, όσο και στα αριστερά, οικολογικώς «ανησυχούντα» κόμματα να του κλέβουν την πατέντα, δεν κατόρθωσε όλα αυτά τα χρόνια να σηκώσει κεφάλι. Με τις μέχρι τούδε αμιγώς μονοκομματικές κυβερνήσεις, δεν βρέθηκε ακόμα προ διλήμματος σχετικά με το ποιους θα πάει και με το ποιους θ’ αφήσει, αν και η εκλογική σύμπραξη με το Πασόκ στην Αθήνα στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, αφήνει ένα κάποιο στίγμα και για τις όποιες μελλοντικές βουλευτικές.

Δημοκρατία ή Αγορές;

Πού είναι πιο εύκολο να κάνει κανείς δουλειές στην Ινδία ή στην Κίνα, αναρωτιέται η στήλη Leaders μπροστά μπροστά στον τελευταίο Εconomist. Μα φυσικά στην Κίνα. Η αντίληψη ότι η δημοκρατία αναχαιτίζει την ανάπτυξη στις φτωχές χώρες κερδίζει συνεχώς έδαφος. Σίγουρα το πολίτευμα αυτό έχει τα μειονεκτήματά του, επισημαίνει ο αναλυτής. Κάτω από την πίεση των πολιτών και την ατέρμονη διαβούλευση και τις διαπραγματεύσεις, οι δουλειές δεν προχωρούν και οι επενδύσεις δεν έρχονται.

Αυτά συμβαίνουν στην Ινδία. Ευτυχώς όμως, κατά τον δημοσιογράφο η Κίνα δεν αντιμετωπίζει τέτοιου είδους προβλήματα. Εκεί η δημοκρατία δεν λειτουργεί, το κράτος παίρνει τις αποφάσεις και όποιος έχει αντίθετη γνώμη, με μια σφαίρα στον κρόταφο βγαίνει ήσυχα ήσυχα και απλά από τη μέση, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την ανάπτυξη. Έτσι, η Κίνα ορθά σκεπτόμενη και προφανώς για το καλό της χώρας και των πολιτών της, κρατιέται μακρυά από τη μιαρή αυτή πρακτική.

Ο Economist όμως κάνει ένα λάθος. Η αντίληψη ότι η δημοκρατία κάνει κακό στην ανάπτυξη δεν ευδοκιμεί μόνο στις φτωχές χώρες, μα και στις αναπτυγμένες. Αντί να στέλνουν βέβαια τους διαφωνούντες στον άλλο κόσμο με συνοπτικές διαδικασίες, τα αξεσουάρ της δημοκρατίας παραμένουν και υπερθεματίζονται, σαν σκηνικό πιο πολύ όμως, παρά σαν ουσία. Και εκλογές γίνονται και διαβουλεύσεις επί των διαβουλεύσεων γίνονται και open gov πάνω στην open gov, αλλά όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι τα πανηγύρια αυτά στήνονται μόνο και μόνο για να νομιμοποιήσουν αποφάσεις ήδη ειλημμένες.

Μα θα μου πείτε, ότι οι πολίτες δεν κάνουν καλή χρήση του δημοκρατικού δικαιώματος. Ότι κοιτάνε ο καθένας το δικό του συμφέρον, ότι κατεβαίνουν σε απεργία για ψύλλου πήδημα, ότι εμποδίζουν τους άλλους να δουλέψουν κ.ο.κ. Ας υποθέσουμε ότι όλα αυτά είναι σωστά. Ότι όντως έτσι γίνεται. Πείτε μου όμως πού και πώς θα διαπαιδαγωγηθεί ο πολίτης στις δημοκρατικές αρχές;

Μμμμ! Στο σχολείο. Πού αλλού; Βέβαια υπάρχουν και τα κανάλια, αλλά αυτά δεν έχουν ακόμα ανοίξει σχολεία επισήμως, οπότε ας τα παρακάμψουμε. Όταν όμως μιλάμε για ένα δημοκρατικό σχολείο που θα δίνει προτεραιότητα στην καλλιέργεια δημοκρατικής συνείδησης, γιατί το χλευάζουμε σαν αίτημα και αντιτείνουμε ότι τα σχολεία θα πρέπει να βγάζουν καλούς τεχνοκράτες μόνο και τίποτε παραπέρα; Δεν βλέπουμε ότι για να λειτουργήσει η δημοκρατία θα πρέπει κάπου να διδαχτεί; Εκτός κι αν δεν μας ενδιαφέρει, οπότε ας βγάλουμε το σκασμό μας και ας αντιγράψουμε το μοντέλο Κίνα.

Προϊόντα και Πελάτες

Σ' όποια μεριά και να στρέψουμε τ' αυτί μας, ακούμε συνέχεια για πελατειακό κράτος, για πελατειακές σχέσεις και τα λοιπά, και τα λοιπά. Καλά ως εδώ. Δεν ακούμε όμως τίποτα από τους συνήθεις λαλίλαστους και για τις άλλες κατηγορίες πελατών.

Ποιος έκανε τον φοιτητή πελάτη;

Ποιος έκανε τον ασθενή πελάτη;

Ποιος έκανε τον φυλακισμένο πελάτη;

Ποιος έκανε το ποδόσφαιρο προϊόν;

Ποιος έκανε την Υγεία προϊόν;

Ποιος έκανε την Παιδεία προϊόν;

Και τελικά ποιος έκανε και την Ελλάδα προϊόν;

Το κράτος;

Οι χρηματοδότες του Tea Party

Στις 14 του περασμένου Ιούνη, ο George Monbiot σε άρθρο του στον Guardian, με λόγο ξέχειλο από απελπισία και οργή, αγωνία και καημό, και πατώντας στα ίδια χνάρια με τον μακαρίτη Σαραμάνγκο, αναρωτιόταν, τι στο καλό κάνει η ριζοσπαστική Αριστερά. Τι στείρα την ονομάζει, τι ανίκανη να ονοματίσει και να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις που καταπιέζουν την εργατική τάξη, τι εγκλωβισμένη σ’ έναν κτητικό ατομικισμό, τι ότι είναι αδύναμη να διατυπώσει κάποιες απλές οικονομικές αλήθειες, και να οργανώσει μαζικές κινητοποιήσεις, και άλλα πολλά τα οποία είναι και σε μας γνωστά.

Η αιτία που έκανε τον George να φουντώσει και να βγει από τα ρούχα του ήταν η σύγκριση που έκανε με τα αναδυόμενα δυναμικά και ριζοσπαστικά ακροδεξιά μαζικά κινήματα του Tea Party στην Αμερική και του Freedom Party στην Ολλανδία, κυρίως όμως του πρώτου.

Αν παρακολουθεί κάποιος έστω και στοιχειωδώς τα τεκταινόμενα στην Αμερική τα τελευταία δυο χρόνια, θα διαπιστώσει την ολοένα αυξανόμενη μαζικότητα και πολιτική επιρροή της κίνησης Tea Party. Χωρίς να συνιστά πολιτικό κόμμα και χωρίς να δηλώνει προς το παρόν διάθεση για κάτι τέτοιο, η κίνηση επεμβαίνει πλέον ανοιχτά στις πολιτικές διαδικασίες, σπρώχνει τους ρεπουμπλικάνους σε όλο πιο δεξιές θέσεις, και καταφέρνει να αναδεικνύει σε διάφορες εκλογικές διαδικασίες υποψηφίους με τη δική του σφραγίδα, όπως πρόσφατα στο Ντέλαγουέαρ. Είναι ευρέως διαδεδομένη η αντίληψη ότι το Tea Party πρόκειται περί ενός αυθόρμητου λαϊκού κινήματος από τα κάτω, το οποίο μέσα σ’ ένα σύντομο χρονικό έχει καταφέρει ν’ αριθμεί (όπως διατείνονται) 15 εκατομμύρια μέλη, να έχει ιδρύσει τοπικές οργανώσεις σε όλες τις πολιτείες και να έχει οργανώσει κι εγώ δεν ξέρω πόσες μαζικές διαδηλώσεις, με αποκορύφωμα αυτή των 100,000 διαδηλωτών πέρσι τον Σεπτέμβρη στην Ουάσινγκτον.

Δίκαια ζήλεψε ο Monbiot την ικμάδα και την οργανωτική του ικανότητα, αλλά γρήγορα θα έκανε πίσω, αν ήξερε ότι το Tea Party κάθε άλλο παρά κίνηση αυθόρμητη από τα κάτω είναι. Το πυκνό του δίκτυο με τις εκατοντάδες τοπικές οργανώσεις, τις ομοσπονδίες και τις συνομοσπονδίες σε παναμερικανικό επίπεδο, και τις ισάριθμες αυτοσχέδιες ιστοσελίδες δίνει πράγματι μια τέτοια εικόνα. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Το Tea Party είναι μια κίνηση καθαρά από τα πάνω, η οποία εκμεταλλευόμενη τις αρχικές σκόρπιες αντιδράσεις ήδη επί προεδρίας Μπους για το σχέδιο διάσωσης των τραπεζών, κατόρθωσε να τις οργανώσει, να τις ελέγξει και να συγκροτήσει έναν ετερόκλητο στρατό στρατευμένο στην ατζέντα δυο τριών μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Το Tea Party είναι ενάντια στο πρόγραμμα δημόσιας περίθαλψης του Ομπάμα, είναι ενάντια στην κοινωνική ασφάλιση, στα επιδόματα ανεργίας, στα εργατικά συνδικάτα, στην ανάμειξη του κράτους στα σχολεία, είναι ενάντια στα περί ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής και στο πρόγραμμα μείωσης και εμπορίας εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, είναι ενάντια στην προοδευτική φορολογία και υπέρ της υιοθέτησης ενός οριζόντιου φόρου για όλα τα εισοδήματα, μικρά και μεγάλα, είναι ενάντια στη ρύθμιση της λειτουργίας των επιχειρήσεων και μετά απ’ όλα αυτά στα οποία εναντιώνεται, αναρωτιέται κανείς αν συνειδητοποιεί ότι εναντιώνεται τελικά και στα ίδια τα συμφέροντα των οπαδών του, οι οποίοι δεν είναι παρά απλοί εργαζόμενοι.

Ποιοι βρίσκονται λοιπόν πίσω από το κίνημα αυτό; Τρία κυρίως πρόσωπα, ο Rupert Murdoch και οι αδερφοί David και Charles Koch. Ο μεν πρώτος ως ιδιοκτήτης του πανεθνικής εμβέλειας τηλεοπτικού δικτύου FOX το οποίο συστηματικά προβάλλει τις δραστηριότητες του Tea Party, συντονίζει τις διαδηλώσεις και ενθαρρύνει τη συμμετοχή, οι δε δεύτεροι ως οι κατ’ εξοχήν χρηματοδότες με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια μέσα κυρίως από τη βιτρίνα των συντηρητικών μη κερδοσκοπικών οργανισμών Freedom Works και Americans for Prosperity. Πληροφοριακά, οι αδελφοί Koch κατέχουν την τρίτη θέση στον κατάλογο των πιο πλουσίων της Αμερικής μετά τον Bill Gates και τον Warren Buffett, ενώ ο όμιλος των επιχειρήσεων τους, κυρίως στα πετρέλαια, κατέχει τη δεύτερη. Τα προαναφερθέντα ιδρύματα με τον πακτωλό των χρημάτων που διαθέτουν, όχι μόνο παρέχουν την τεχνογνωσία και τις δημόσιες σχέσεις για την οργάνωση και την προβολή των διαδηλώσεων, αλλά επιπλέον εκπαιδεύουν και συγκεκριμένα άτομα για να ιδρύουν τοπικές οργανώσεις και να θέτουν το περιεχόμενο της εκάστοτε διαμαρτυρίας, προφανώς όχι με το αζημίωτο.

Αλλαξοκωλιές

Η επιβράβευση του πρωθυπουργού μας από τη Deutsche Bank με το βραβείο ειλικρίνειας, ανταγωνιστικότητας και αποδοτικότητας εις το ειλικρινές και ακαταλόγιστο ψεύδος, κακώς ξεσήκωσε τέτοιο σάλο, μιας και θα έπρεπε να ιδωθεί από τη σκοπιά της εξυπηρέτησης ενός καλού φίλου που λόγω κρίσης ψάχνει να βρει μια πιο αξιόλογη δουλειά από αυτή που τώρα κάνει και την οποία πιθανολογεί ότι θα χάσει.

Για παράδειγμα στις αιτήσεις πρόσληψης σε ευαγή διεθνή ιδρύματα που ακούνε στο όνομα ΟΗΕ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα κλπ, υπάρχει ειδικό πεδίο το οποίο πρέπει να συμπληρωθεί με τα βραβεία, εθνικά και διεθνή, καθώς επίσης και με τις διακρίσεις με τις οποίες έχει τιμηθεί ο αιτών. Και επειδή ο ανταγωνισμός για τέτοιες θέσεις είναι μεγάλος, ο προνοητικά σκεπτόμενος ΓΑΠ καλώς θεώρησε ότι κανένα πεδίο δεν θα πρέπει να παραμείνει ασυμπλήρωτο και παραπονεμένο.

Το βραβείο Quadriga είναι μια καλής θέλησης κίνηση προς την κατεύθυνση αυτή και τίποτε παραπάνω. Αν σκανδαλίζει το κοινό αίσθημα, αυτό δεν ενδιαφέρει τους χορηγούς του βραβείου μιας τόσο το "αίσθημα", όσο και το "κοινό", "κοινότητα" είναι γι αυτούς γράμματα ανύπαρκτα και ξένα.

Ο ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός βραβείων που έχουν θεσμοθετηθεί και τα οποία απονέμονται βάσει της αρχής "βράβευσέ με να σε βραβεύσω", προς αυτή την κατεύθυνση στοχεύουν, είναι δε ανακυκλούμενα στην ίδια περιορισμένη δεξαμενή προσώπων. Κάπως όπως και οι αναγορεύσεις σε επίτιμους διδάκτορες, "αναγόρευσέ με για να σε αναγορεύσω", και οι απονομές του τίτλου του επίτιμου δημότη.

Και να με θυμηθείτε, όταν με το καλό τελειώσει και η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να δείτε που κάποιος σύμβουλος από αυτούς που μάζεψε ο ΓΑΠ για να τον συμβουλεύουν, θα τον ανακηρύξει και επίτιμο διδάκτορα του αλλοδαπού πανεπιστημίου όπου προεδρεύει. Είμαι δε τόσο σίγουρη γι αυτό που βάζω στοίχημα το blog μου. Για το αν όμως θα εισπράττει και το 18% επίδομα διδακτορικού, εκεί θα σας γελάσω!

Ποιο είναι το καλό σχολείο;

Τις προάλλες μια κυρία επιθεωρητής-σύμβουλος επισκέφτηκε κάποιο σχολείο στο Λονδίνο και πάνω στην κουβέντα με το εκπαιδευτικό προσωπικό, ρώτησε τι προίκα περίμεναν να δώσει ένα καλό σχολείο στα παιδιά όταν θα αποφοιτούσαν.

"Φιλίες που να διαρκούν", είπε ο ένας.

"Να αποκτήσουν κριτική ικανότητα και φιλέρευνο πνεύμα", απάντησε η άλλη.

"Ούτε ένας δεν ανέφερε καλούς βαθμούς στ' απολυτήριο", κούνησε συνοφρυωμένη το κεφάλι της η κυρία επιθεωρητής-σύμβουλος, αδυνατώντας να κατανοήσει αυτά τ' ακατανόητα που τις έλεγαν με φυσικό τρόπο οι δασκάλοι.

Δυο διαφορετικές αντιλήψεις, με τη δεύτερη δυστυχώς να κυριαρχεί και να θεωρείται και αυτονόητη, χωρίς ποτέ να μπαίνει στον κόπο ν' αναρωτηθεί μπας και οι στόχοι των δασκάλων καταφέρουν και κάνουν πιο ευτυχισμένους τους αυριανούς πολίτες, και αν το θέλετε και έτσι, τελικά και πιο αποδοτικούς στις εργασίες τους...

Οικογενειακές φωτογραφίες του Kim Jong Il

Οι φημολογίες ότι ο Dear Leader, Kim Jong-Il, με τα δυο καρδιακά επεισόδια που υπέστη και με τις ελπίδες για μακροημέρευση ολοένα και να ξεθωριάζουν, επρόκειτο να ορίσει σύντομα διάδοχο στο τιμόνι της Βόρειας Κορέας, αποδείχτηκαν τελικά αληθινές. Στις 28 του Σεπτέμβρη στη γενική συνέλευση του κόμματος παρουσίασε επιτέλους τον τριτότοκο γιο του Kim Jong-Un, παιδαρέλι στην τρίτη δεκαετία της ζωής του, και τον έχρισε τετράστερο στρατηγό. Εντελώς φυσιολογικό, το παγκόσμιο ενδιαφέρον να είναι στραμμένο επάνω του, μιας και κανείς δεν γνωρίζει τη στροφή που θα δώσει στη χώρα του, και τις συνέπειες που θα έχει στη σταθερότητα της περιοχής.

Σήμερα δεν θα κάνουμε πολιτική, αλλά θα γίνουμε Espresso, και θα κουτσομπολέψουμε λιγάκι, μέσα από αποκλειστικές οικογενειακές φωτογραφίες του μελλοντικού ηγέτη, των αδελφών του, του πατέρα του, του παππού του, και των συζύγων αυτών. Οι φωτογραφίες είναι κάτι παραπάνω από σπάνιες και δεν μου πήγαινε να μην τις εκθέσω.

Από τους τρεις γιους του, ο μεγαλύτερος αποδείχτηκε playboy ολκής ο οποίος είχε μάλιστα συλληφθεί στο αεροδρόμιο του Τόκιο, προσπαθώντας να εισέλθει στη χώρα με πλαστό διαβατήριο για να επισκεφτεί τη Disneyland. Ο μεσαίος, αποδείχτηκε ευαίσθητος και ονειροπόλος, με κλίση στην ποίηση και το μπάσκετ, και ορθώς εκρίθη ακατάλληλος να ηγηθεί. Ο τρίτος και ο μικρότερος, λέγεται ότι μοιάζει αρκετά του πατέρα του στο χαρακτήρα, πράγμα που έκρινε και το χρίσμα του ως διαδόχου. Όλοι του οι γιοι φοίτησαν εσώκλειστοι σε σχολείο στη Βέρνη της Ελβετίας, φυσικά με πλαστά ονόματα.

Ο Kim Jong Il είναι ένας καλός πατέρας που φροντίζει να αποκαταστήσει τα παιδιά του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το ίδιο είχε κάνει άλλωστε και ο δικός του πατέρας, Kim Il Sung όταν του έδινε το δαχτυλίδι της ηγεσίας το 1994.

Καλός πατέρας είναι και ο Χόσνι Μομπάρακ, που βλέποντας κι αυτός το λαδάκι στο καντήλι του να τελειώνει, κάνει ό,τι μπορεί για να σπρώξει τον γιο του στην προεδρία της Αιγύπτου.

Μα καλύτερος απ' όλους ήταν ο Ανδρέας, που μας κληροδότησε τον Γιωργάκη.

Μήπως έχει σημασία που οι δυο προηγούμενοι πατεράδες ηγήθηκαν καθεστώτων που συγκαταλέγονται στα ολοκληρωτικά/αυταρχικά; Το πατρικό φίλτρο να 'ναι καλά και όλα συγχωρούνται!

Ο Dear Leader στα δεξιά και ο επίδοξος διάδοχος στ' αριστερά.

Portraits from the Kim family album show North Korean founder Kim Il Sung holding 5-year-old Kim Jong Il in 1946; young Kim Jong Il sits with his father and mother. (Κούκλα η μαμά του dear Leader).

North Korea's "Great Leader," Kim Il Sung, in 1992, two years before his death. He spent a decade training his son Kim Jong Il to lead the country, naming him general secretary of the Workers' Party. Here the dictator and the scion inspect a soccer field in Pyongyang.

Kim Jong Il seated next to his 10-year-old son, Kim Jong Nam, in a 1981 portrait. Though Jong Nam is the eldest son, there are no indications that he will assume the leadership of North Korea.

Thirty-five-year-old Kim Jong Nam (left) abandoned any ambitions of ruling North Korea in exchange for a life of leisure. When this 2007 picture was taken, he was living in Macau, a gambling and nightlife hub in southern China. In 2001, he was detained at a Tokyo airport after using a counterfeit passport from the Dominican Republic. He told the authorities that he wanted to visit Tokyo Disneyland. At right, four-year-old Jong Nam poses with his maternal grandmother in 1975.

(Προσέξτε το χριστουγεννιάτικο δέντρο (!) στο φόντο).

Kim Jong Il's middle son, Kim Jong Chol, appears in this yearbook photo from the International School of Berne in Switzerland. While a student there, he used the pseudonym Pak Chol, and by most accounts he was a sensitive, reserved child who enjoyed poetry and basketball. In a poetry sample given to NEWSWEEK by an associate of the school, Jong Chol wrote, "If I had my ideal world, I would not allow weapons and atom bombs anymore." His father reportedly regards him as too mild-mannered to lead North Korea.

Kim Jong Il reportedly considers his youngest son to be the most like himself. Jong Un, ((ο νεότερος και ο διάδοχος) shown left in what is believed to be a photo of him, is an avid skier who reportedly has been drinking alcohol and driving his father's Mercedes since the age of 7. According to one account, he insisted that his younger sister refer to him as "General Comrade." This yearbook photo from the International School of Berne in Switzerland (right) is rumored to be of a young Jong Un, who was going by the pseudonym Tae Hoon Kim.

Sung Hae Rim (left), the mother of Kim Jong Il's eldest son, was a popular actress who divorced her first husband so she could be with Kim. She is believed to have defected to the West in the late 1990s, but by most accounts, she died in 2002 after a long illness. Before she became a mother, Koh Young Hee (center), parent of Kim's youngest son, used to perform in a national dance troupe. She died in 2004. Kim Ok (right), a former secretary to Kim Jong Il, now lives with the leader and acts as North Korea's de facto first lady.

Οι φωτογραφίες είναι από το NEWSWEEK

Υ.Γ. Επίσης, συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο "Μια ματιά στη Βόρεια Κορέα"

Οι managers στα πανεπιστήμια

Ένα κομβικό σημείο της νέας εκπαιδευτικής χάρτας που οραματίστηκε ο Πρωθυπουργός μας είναι ο τρόπος διοίκησης των πανεπιστημίων. Εν συντομία, πετάμε απ’ όξω τους φοιτητές, τους καθηγητές, το ακαδημαϊκό προσωπικό, και οποιονδήποτε έχει σχέση με το ίδρυμα και την εκπαίδευση και στη θέση τους εγκαθιστούμε πάντα βάσει βιογραφικού, συμβούλους, εξέχοντα μέλη (ξέρετε τώρα εσείς τι σημαίνει εξέχον μέλος) της κοινωνίας και πάνω απ’ όλα managers.

Πολύ καλή μου φάνηκε η ιδέα, γιατί με την τόση μεγάλη παραγωγή managers κάπου θα πρέπει να βρούνε κι αυτοί δουλειά και να βολευτούν. Ένας manager επιδέξιος στο να πουλάει μασαζοκαλτσόν και φριτέζες, δεν χωράει αμφιβολία ότι θα είναι εξ ίσου αποτελεσματικός στο να προωθεί και το εκπαιδευτικό προϊόν.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι η συγκεκριμένη πιάτσα είναι πολύ ακριβή, αν αναλογιστούμε τις αποδοχές της συντονίστριας της παρέας που θα επεξεργαστεί την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και οι οποίες ανέρχονται στα $400 χιλιάρικα ετησίως και κάτι ψιλά για αυτοκίνητα, σπίτια, ταξίδια, σοφέρ και κομμωτήρια. Αν πολλαπλασιάσουμε το αντίστοιχο ποσό επί τον αριθμό των συμμετεχόντων στο board κάθε πανεπιστημίου και εν συνεχεία επί τον αριθμό των πανεπιστημίων και ΤΕΙ ανά τη χώρα, τότε βλέπουμε ότι η οραματική αυτή μεταρρύθμιση κοστίζει πολύ, μα πολύ ακριβά.

Επειδή ως γνωστόν στα ταμεία του κράτους δεν υπάρχει σάλιο, ο μόνος τρόπος που μπορώ να φανταστώ για να εξοικονομηθούν οι αμοιβές των διοικητών και των συμβούλων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων είναι να επιβληθούν δίδακτρα στους φοιτητές. Κι επειδή και των φοιτητών και των γονέων αυτών τους εστέγνωσε το σάλιο, δεν μένει άλλος δρόμος παρά ο δανεισμός από τις τράπεζες. Τώρα το πού θα το βρούνε οι τράπεζες το χρήμα είναι κι αυτό ένα ερώτημα, μιας και αυτονών τους στέγνωσαν τα ταμεία, μιας και καμία άλλη τράπεζα δεν βρίσκεται να τους δανείσει, παρά μονάχα η κεντρική.

Μια λύση θα ήταν η εισαγωγή φοιτητών από το Κατάρ και το Κουβέιτ, καθώς επίσης και η εξαγωγή εκπαιδευτικών προϊόντων σε άλλες αραβικές και αφρικανικές χώρες, θέμα που άλλωστε έθιξε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός όταν αγόρευε για τις εξαγωγικές δυνατότητες της μεσογειακής δίαιτας. Ενώ η πιο καθαρή λύση για τα ελληνόπουλα θα ήταν να μπορούν να φοιτούν μόνο όσα μπορούν να στάξουνε ζεστό το παραδάκι. Όσο για τα άλλα θα έχει όπως πάντα ο θεός. Δε λέω, καλή ιδέα, μιας και τι να τους κάνουμε τόσους επιστήμονες…

Τα άτιμα όμως τα δίδακτρα έχουν την κακιά συνήθεια να ανεβαίνουν, όπως και ο,τιδήποτε άλλο πέφτει στα χέρια του ιδιωτικού τομέα για να εξυγιανθεί. Πέρα από την ιλιγγιώδη αύξηση του κόστους περίθαλψης, στην Αμερική με τον ίδιο ρυθμό αυξήθηκαν και τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια. Για παράδειγμα, ενώ στα τελευταία 40 χρόνια το μέσο εισόδημα αυξήθηκε κατά 6.5 φορές, το κόστος φοίτησης ανέβηκε κατά 15 για τους φοιτητές που προέρχονται από την πολιτείας όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιο και κατά 24 για τους εκτός. Για τα καλά ιδιωτικά το κόστος αυξήθηκε κατά 13 φορές, με τα δίδακτρα μόνο να ανέρχονται κατά μέσο όρο στα $38,000.

Και σύμφωνα με τις εκθέσεις τόσο δεξιών όσο και αριστερών think-tanks αυτοί που ανέβασαν το κόστος δεν ήταν άλλοι από τους managers, αυτοί δηλαδή οι οποίοι υποτίθεται ότι προσλήφθηκαν για να το κατεβάσουν, ή για να το εξορθολογίσουν όπως είναι η σωστή έκφραση. Τα νούμερα λοιπόν έδειξαν ότι ανάμεσα στο 1993 και 2007 τα χρήματα που δόθηκαν στα εν λόγω λεφούσια στις διοικήσεις 198 πανεπιστημίων αυξήθηκαν με πολύ μεγαλύτερους ρυθμούς απ’ ότι τα χρήματα που δόθηκαν στο εκπαιδευτικό προσωπικό και στη διδασκαλία. Στα δε ιδιωτικά πανεπιστήμια τα κόστη διοίκησης αυξήθηκαν ταχύτερα απ’ ότι στα πολιτειακά. Για παράδειγμα, την ίδια περίοδο το διοικητικό κόστος ανά φοιτητή στο Harvard αυξήθηκε κατά 300%. Άσε δε που οι πρόεδροι των πανεπιστημίων συμπεριφέρονται και αμείβονται σαν πρόεδροι εταιριών της Wall και Main Street συνάμα σκανδαλίζοντας ταυτόχρονα με τον επιδεικτικό τους πλούτο.

Κατά τα άλλα, το μοντέλο φυσάει...