περί ονομάτων και καταλήξεων

κ. Παπαδημούλη, αν σε προ μηνών ερώτηση κάποιου πανελίστα στην tv, για το αν η Αριστερά είναι έτοιμη να κυβερνήσει, είχατε απαντήσει με «Ναι», αντί για το ελπιδοκτόνο «Όχι», σήμερα θα μπορούσατε να λέγεστε, αντί για Παπαδημ-ούλης, Παπαδήμ-ος.

Κρίμα, για μια Αριστερά, με το τόσο αγωνιστικό και ένδοξο παρελθόν να μην μπορεί σήμερα να ξεκολλήσει από υποκοριστικά και μειωτικές καταλήξεις και να σαρώσει.

Παπαδήμος: Το καινούργιο μας παιχνιδάκι!

Δεν ξέρω ακριβώς για πόσο χρόνο η Ευρώπη είναι παγιδευμένη μέσα στην κρίση. Πάντως αν λέγαμε για δυο τρια χρονάκια δεν θα ήτανε υπερβολή. Χρόνος αρκετός για να είχε κάνει κάτι για να την αναχαιτίσει. Και τι έκανε όλο αυτό το διάστημα; Τι έβγαλε η διαβούλευση και οι απανωτές συσκέψεις τόσων περισπούδαστων και υπερτιμημένων εγκεφάλων; Μόνο να σπρώχνουν την μπάλα από τη μια σύνοδο στην άλλη, «Kicking the Can», είναι η παροιμιώδης έκφραση που θα μείνει στην ιστορία, αν ποτέ η κρίση αυτή περάσει, και να καταστρώνουν σχέδια για τα σχέδια που θα καταστρώσουν στην επόμενη σύνοδο.

Μέχρι στιγμής όποια απόφαση και να πάρθηκε, όποιο σχέδιο και να χαιρετίστηκε σαν το τελειωτικό, όσα χρήματα και να διοχετεύτηκαν στο Νότο, όσα χρήματα και να αποστερήθηκαν μέσω μέτρων λιτότητας από τους λαούς του Νότου και όχι μόνον, κι όσο και να αυτοθαυμάστηκε για τη διάνοιά της η ίδια πάντα παρέα των εγκλείστων των ευρωπαϊκών σαλονιών, από την επόμενη κιόλας μέρα όλα τα σχέδια μαράζωναν και εγκαταλείπονταν σαν ατελέσφορα και ανεδαφικά. Και τούτο, λόγω της νευρωτικής, παθολογικής εμμονής της παρέας αυτής σε μια και μόνο λύση, (αυτή της λιτότητας), ενός πολυπλόκαμου και περίπλοκου προβλήματος. Πόσο ανόητοι, και μειωμένων ικανοτήτων μπορεί να είναι όταν αδυνατούν να αντιληφθούν αυτό που ο καθένας σε παρόμοιες περιπτώσεις εφαρμόζει στη ζωή του. Ότι δηλαδή, στο βαθμό που βλέπει ότι δεν μπορεί με τη μια τακτική που έχει επιλέξει, να λύσει ένα πρόβλημα που χρονίζει, εγκαταλείπει την αδιέξοδη μέθοδο λύσης, γυρίζει πίσω στην αρχή και ετοιμάζεται να εφαρμόσει κάποια άλλη εναλλακτική.

Αφού είδαν κι αποείδαν οι φωστήρες μας ότι δεν τα βγάζουν πέρα, φαντάστηκαν ότι το πρόβλημα δεν ήτανε μ’ αυτούς και τα σοφά τους σχέδια, αλλά με τους λαούς, οι οποίοι τάχατες αντιστέκονταν και δεν εφάρμοζαν τις οδηγίες τους. Αυτοί λοιπόν οι οποίοι δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν τον απλό και διαχρονικό νόμο του «ουκ αν λάβεις, παρά του μη έχοντος», νόμο φυσικό και αμετάκλητο, ο οποίος έχει επαληθευτεί από κτίσεως κόσμου σε κάθε συγκυρία και ειδικά σε ό,τι αφορά στα κρατικά ταμεία, ξαφνικά αντιλήφθηκαν ότι το ένα και μοναδικό τους σχέδιο, αυτό το ατελέσφορο, αυτοκτονικό και επίμονο, θα μπορούσε να ευοδωθεί αν άλλαζαν όχι ακόμα το λαό, αλλά τις ηγεσίες του.

Κι έτσι μας προέκυψαν Παπαδήμος και οσονούπω Μόντι, σαν το νέο σχέδιο στη θέση αυτού της 27^ης Οκτωβρίου, που ήδη συγχωρέθηκε και του ‘γιναν κιόλας τα εννιάμερα.

Με βάση το ιστορικό όλων των σχεδίων που επιχειρήθηκαν ως τα τώρα, η επιτυχία των οποίων ανοήτως βασίστηκε στη μεταφυσική σχεδόν προσμονή της ματαίωσης του νόμου του «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», και το παρόν σχέδιο με τον κωδικό «Παπαδήμος-Μόντι» νομοτελειακά είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

Για μερικούς απλούς λόγους: Πρώτα, πρώτα, λείπουν τα χρήματα, δεύτερον, ακόμα κι αν υπάρχουν, λείπει η διάθεση να πληρωθούν. Κι αυτή η διάθεση είναι πλέον στέρεη κι η ανυπακοή καλά οργανωμένη. Τρίτον, το σχέδιο αυτό ήρθε πολύ πολύ αργά, για να μας πιάσει στον ύπνο. Δυο χρόνια τώρα μάθαμε και είδαμε πολλά. Όχι μόνο στον Παπαδήμο, μα ούτε στον Πάπα τον ίδιο δεν θα στεκόμαστε πια ευπειθείς και θαμπωμένοι. Τέταρτο, είδαμε πια στην πράξη πώς μπορούμε να σπάσουμε τα νεύρα ακόμα κι ενός «παράφρονα και καταθλιπτικού», να τρελάνουμε μια κατά τα άλλα παντοδύναμη κυβέρνηση, και στο αποκορύφωμα να την στείλουμε στον αγύριστο.

Ας μην απογοητευόμαστε. Η νέα κυβέρνηση είναι ένας τέτοιος συρφετός, τόσο αταίριαστος κι αδύναμος, και με τόσα διαφορετικά συμφέροντα μεταξύ των συνεταίρων, που πολύ φοβάμαι ότι δεν θα χρειαστεί να κάνουμε κάτι το ιδιαίτερο και θεαματικό για να τη διαλύσουμε. Αλλά για όσο καιρό θα υφίσταται ακόμα, μην αμφιβάλετε καθόλου! Θα την τρελάνουμε κι αυτή!

Χαρείτε όσο είναι καιρός. Ο Παπαδήμος θα είναι το καινούργιο μας παιχνιδάκι! Ρε είμαστε τόσοι πολλοί, και το κυριότερο, το διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι και στην πράξη, όπως με απεργίες, καταλήψεις, παρελάσεις, δεν πληρώνω, κλπ…

Καλή μας διασκέδαση, λοιπόν!

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;

Χρειάζεται καμιά παραπάνω απόδειξη ότι η κυρίαρχη ιδεολογία της κοινωνίας είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης; Έχει κανείς αμφιβολία ότι η κυρίαρχη αυτή ιδεολογία ενσταλάζεται στην κοινωνία από τα ΜΜΕ, κάνοντάς την μόνο δια της επανάληψης και της αυθυποβολής, να πιστεύει ότι μοιράζεται τις ίδιες λαχτάρες και τα ίδια συμφέροντα με τις χαριτωμένες, μα ακριβοπληρωμένες κοπελούδες, αυθεντικές ή μη ως προς αυτό, και με τα γεμάτα αυτοπεποίθηση και ευθυκρισία παλικάρια, αυθεντικά ή μη, των τηλεοπτικών παραθύρων;

Πώς γίνεται τότε, και οι τυχαίοι άνθρωποι που συναντάς στα μικρομάγαζα της καθημερινότητάς σου, την καλημέρα τους να σού την απευθύνουν μαζί μ’ ένα βαθύ κι αληθινό αναστεναγμό ανακούφισης; Ανακούφιση, για ποιο πράγμα αναρωτιέσαι; Για την κουλτούρα συνεννόησης που απέκτησε επιτέλους το πολιτικό προσωπικό; Χεστήκαμε! Για την κυβέρνηση των αρίστων που εγκαθίσταται στο Μαξίμου; Δεν πάει να γαμηθεί! Για την επιτυχή εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων, των περσινών και των προπέρσινων, των φετινών και των μελλοντικών;

Και γιατί η ανακούφιση της Μέρκελ, της Όλγας, της Κριστίν και της Πόπης, σώνει και καλά να γίνεται και ανακούφιση της Λίλης που δεν ξέρει αν αύριο θα έχει κι αυτή μεροκάματο, μιας και ο άντρας της έπαψε εδώ και ένα χρόνο να έχει; Πώς γίνεται κι η Λίλη ν’ ανησυχεί για την άνοδο των σπρεντς και να μένει απαθής στην άνοδο των δεικτών ανεργίας; Είναι ίσως γιατί η Όλγα, η Σία, και η Πόπη κινδυνεύουν πιο πολύ από τα σπρεντς και καθόλου από την ανεργία;

Το ίδιο κι αν πάμε παραπέρα στην Ιταλία. Γιατί χαίροντα οι Ιταλοί με την αποχώρηση του Μπερλουσκόνι; Για να ‘χουνε αξιοπρεπή πρωθυπουργό, έστω και με τσέπη τρύπια;

Κι απ’ την άλλη, γιατί στο κάτω κάτω να χαίρονται κι οι αγορές; Τι νομίζουν ότι θα πάρουν με μια Ελλάδα να έχει δώσει τα ρέστα της, με μια Ιταλία να ετοιμάζεται να δώσει τα δικά της, και με την κάθε μια Ισπανία, Πορτογαλία και Γαλλία να έχουν μπει στον προθάλαμο εκτέλεσης της δικής τους θανατικής ποινής;

Κι απορώ...Θα υπάρχει στο τέλος κάποιος εδώ πάνω να χαρεί;

Παπαδήμος, η χαρά του λαού

Ο λαός μπορεί τώρα να ανακουφιστεί. Στις τουαλέτες ή και αλλού. Μπορεί να βγει και στους δρόμους ακόμα και να πανηγυρίσει. Το σάπιο πλέον πολιτικό σύστημα στριμώχτηκε στη γωνία, με κατεβασμένη την ουρά, ηττημένο και αδύναμο. Προσπάθησε χθες να παίξει τα τελευταία του χαρτιά με Πετσάλνικο, Βενιζέλο κλπ, μα δεν πρόκανε. Ο λαός ξεσπάθωσε. Οι βουλευτές ξεσπάθωσαν. Άρχισαν να στέλνουν εδώ κι εκεί σωρηδόν επιστολές διαμαρτυρόμενοι για την καταρράκωση της αξιοπρέπειάς τους, για το πώς θα ήταν δυνατόν ένα ολίγιστος πολιτικός, να αναλάβει να οδηγήσει το έθνος στην οδό της σωτηρίας, όταν μάλιστα οι άριστοι κι οι εκλεκτοί βρίσκονταν ήδη απ’ όξω πανέτοιμοι, αδέκαστοι και αποφασιστικοί. Αδίστακτοι; Μπα! Ούτε κατά διάνοια.

Ο λαός πρέπει να είναι πολύ ευχαριστημένος για την επιτευχθείσα «εθνική συνεννόηση». Μ’αυτό κοιμόντουσαν η Λαγκάρντ, και οι Μερκόζυ, μ’ αυτόν τον καημό ξύπναγαν τα κανάλια, ο ΣΕΒ, κι οι τραπεζίτες. Κι από δίπλα, με τον ίδιο καημό, κι ο λαός.

Ο Παπαδήμος έχει πολλά προσόντα, παχύ βιογραφικό, βαρύ λόγο στας Ευρώπας, δεν χαμπαρίζει από πολιτικές, μίκρο και μάκρο. Από πολιτικές και πολιτικούς που έφτασαν, όπως έφτασαν, εδώ τον λαό και την χώρα του. Ο Παπαδήμος είναι εχέφρων κι αξιόπιστος. Θα ανεβάσει την αξιοπιστία και θα αποκαταστήσει το καλό όνομα της χώρας στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Ο καθείς πλέον, θα μπορεί να πίνει ανενόχλητος τον καφέ του στο Παρίσι, χωρίς να αναγκάζεται να υφίσταται την επιτιμητική ματιά του κάθε σερβιτόρου, θα μπορεί να διαβαίνει με άνεση και με ψηλά το κεφάλι το κατώφλι του Harrods και θα μπορεί να ανεμίζει περήφανος την πιστωτική του κάρτα.

Ο Παπαδήμος θα την κάνει καλά τη δουλειά. Γιατί είναι άριστος σ’ αυτό και ικανός. Άλλωστε τέτοιους ανθρώπους θέλουμε στο τιμόνι της χώρας. Θα υλοποιήσει στο ακέραιο τις συμφωνίες της 26-27 Οκτωβρίου, θα επιβάλει τα μέτρα που απορρέουν από αυτές, χωρίς να παρεμποδίζεται πλέον από ανίκανους πολιτικούς που μέχρι τώρα δεν μπόρεσαν, οι άχρηστοι, να εφαρμόσουν ολάκερο ούτε ένα από αυτά, θα προχωρήσει στην «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας», και για να μην μακρηγορώ, όλα απολύτως τα συμφωνηθέντα.

Γι αυτό και ο λαός είναι πολύ χαρούμενος σήμερα και γιορτάζει. Γιατί έχουμε έναν στιβαρό και ακέραιο καπετάνιο που θα τα εφαρμόσει όλα, και μάλιστα εις το ακέραιο!

Ο τραπεζίτης και οι άλλοι

Αν προς στιγμή κάνουμε κάποια βήματα πίσω και αποστασιοποιηθούμε από την εικόνα των τακτικών μικρο-κινήσεων των Παπανδρέου-Σαμαρά, σχετικά με το αν θα είναι ο τάδε ή ο δείνα ο μελλοντικός πρωθυπουργός, βλέπουμε ότι αυτό που τελικά συγκρούεται στο συμβολικό επίπεδο είναι η οικονομία με την πολιτική, οι τράπεζες με τους πολιτικούς. Όσο ξεφωνημένοι και ανόητοι και υποτελείς να είναι οι τελευταίοι, δεν παύουν να έχουν κάποια επίφαση δημοκρατικότητας και να διατηρούν κάποια υπόνοια ότι έστω και επιδερμικά εξυπηρετούν τα συμφέροντα του λαού που τους εξέλεξε.

Ο Παπαδήμος αντιπροσωπεύει εμφανώς τον ένα πόλο. Μπαίνει στην αρένα, είτε την πραγματική, είτε αυτή που έχουν κατασκευάσει τα ΜΜΕ, υπερόπτης και κυρίαρχος, απαιτώντας να καταλάβει όχι μόνο την αρχηγική καρέκλα αλλά και όλες τις υπόλοιπες για την επιχειρησιακή του ομάδα. Τα θέλει όλα. Δεν συζητάει με κανέναν άλλον, επιζητεί ελευθερία κινήσεων, απουσία λογοδοσίας και απεριόριστο χρόνο για να εκπληρώσει το επιχειρησιακό του πλάνο. Από πίσω ακολουθεί κι ο Ρουμελιώτης, άνθρωπος κι αυτός του ΔΝΤ και των τραπεζών.

Κι απ' την απέναντι μεριά παρατάσσονται οι πολιτικοί, Πετσάλνικος, Βενιζέλος κλπ, οι οποίοι μπροστά στους τραπεζίτες φαίνονται θαμποί, ανεπαρκείς, αδιάβαστοι, ανίκανοι, κάπως όπως οι φτωχοί συγγενείς. Η ίδια και χειρότερη τύχη επιφυλάσσεται και στους προέδρους διεθνών οργανισμών, όπως Διαμαντούρος, Δήμας κλπ., οι οποίοι πολύ γρήγορα αποσύρονται και παραπέφτουν στη λήθη και την αχρησία, αδύνατον να ανταγωνιστούν την αίγλη των τραπεζιτών.

Η πολιτική τις τελευταίες δεκαετίες χάνει συνεχώς πόντους στη μάχη με την οικονομία. Παρ' ότι οι πολιτικοί συνεχίζουν να υπάρχουν, δεν είναι παρά οι ορντινάντσες των τραπεζιτών.

Οι τραπεζίτες είναι ακόμα κυρίαρχοι, και παραμένουν το φύλλο το καλό, που ως εκ θαύματος θα τραβηχτεί στο τέλος από τη στοίβα τα χαρτιά. Οι πολιτικοί, για κάποιο καιρό ακόμα θα συνεχίσουν να αποτελούν την τράπουλα απ' όπου θα τραβιούνται τα φύλλα τα καλά, που θα 'ναι ως εκ θαύματος οι τραπεζίτες.

Ο Παπαδήμος αντιπροσωπεύει αυτή ακριβώς την επικυριαρχία. Αν αποτύχει και δεν εκλεγεί, ίσως να σημάνει πως η πολιτική αρχίζει ήδη να κάνει τα πρώτα της βήματα, τα χειραφετητικά. Έστω και κουτσά...

9 λόγοι που καθιστούν την Ελλάδα προτεκτοράτο

Για όσους έχουν ακόμα αμφιβολίες ότι η Ελλάδα είναι ένα κανονικό, σύμφωνα με όλους τους ορισμούς, προτεκτοράτο.

1. Η πρωτοβουλία του ΓΑΠ για δημοψήφισμα ακυρώνεται πάραυτα από τους Μerkozy.

2. Το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος, σε περίπτωση της σπάνιας περίπτωσης εκδήλωσης ανυπακοής, υπαγορεύεται απ' ευθείας από τους Merkozy.

3. Ο σχηματισμός κυβέρνησης συνασπισμού, όπως επιχειρείται τώρα αποτελεί πάγιο αίτημα και μοχλός πίεσης εδώ και ένα τουλάχιστον χρόνο από τους Merkozy.

4. Το ποιος θα είναι ο νέος πρωθυπουργός εγκρίνεται από τους δανειστές. Ο Παπαδήμος φεύγει απ' το τραπέζι μετά από πίεση του ΔΝΤ.

5. Το νέο χαρτί που πέφτει στο τραπέζι, ο Ρουμελιώτης είναι άνθρωπος του ΔΝΤ, άρα εγκεκριμένος.

6. Η διεξαγωγή των εκλογών επαφίεται στην καλοσύνη των δανειστών μας.

7. Η ημερομηνία διεξαγωγής τους θα αποφασιστεί από τους δανειστές μας επίσης.

8. Οι νέοι υπουργοί της νέας, όποτε σχηματιστεί κυβέρνησης, θα είναι τύποις υπουργοί. Οι καρέκλες τους είναι ήδη κατειλημμένες από το ασκέρι των Γερμανών επιτρόπων-τεχνοκρατών.

9. Ο νέος πρωθυπουργός θα βρει κι αυτός την καρέκλα του κατειλημμένη από τον ήδη εν ενεργεία πρωθυπουργό, ονόματι Reichenbach.

Αν όμως ο κόσμος βρίσκεται τη στιγμή αυτή σε μια κατάσταση άκρως επισφαλή, εκτός ισορροπίας και εντελώς χαοτικός, τι λέει η θεωρία γιαυτό; Ότι αρκεί το κούνημα των φτερών μιας μικρής και αθώας πεταλούδας για να τον γονατίσει.

Και πώς ονομάζεται όλο αυτό;

Πολύ απλά: "Η εκδίκηση της πεταλούδας!"

Και ποια είναι η πεταλούδα;

Ε! βρείτε το...

Ανισότητα και Εκπαίδευση

Σχολιάζοντας ο Krugman την πρόσφατη έκθεση του γραφείου προϋπολογισμού της Βουλής για την εκρηκτική διεύρυνση της ανισότητας στις ΗΠΑ, έγραφε στους ΝΥΤ για το πώς τα διάφορα «έγκυρα» thinks tanks θα προσπαθήσουν να θολώσουν τα νερά μέσα από τις εμβριθείς και τις, όπως πάντα, αντικειμενικές αναλύσεις τους. Ότι τάχατες δεν είναι το σύστημα αυτό που ανατροφοδοτεί, ανακυκλώνει και γιγαντώνει την οικονομική ανισότητα, αλλά οι δεξιότητες και η ελλιπής εκπαίδευση του εργατικού δυναμικού, το οποίο καθίσταται το ίδιο υπεύθυνο για την κακιά του τη μοίρα και την αδυναμία του να δρέψει τους γλυκείς καρπούς του αμερικανικού ονείρου. Τι μάς λένε δηλαδή; Ότι όποιος έχει ταλέντο, όποιος έχει μυαλό, όποιος έχει κώλο να στρωθεί στο διάβασμα και την σκληρή δουλειά στο τέλος δεν έχει παρά να ελπίζει να συμπεριληφθεί σ’ αυτό το ευλογημένο από τη φύση 1%, και γιατί όχι και στο 0.1%.

Αυτή λοιπόν είναι και η βάση πάνω στην οποία εξυφαίνεται και το παραμύθι της αξιοκρατίας. Μόνο που, για κακή τους τύχη η πραγματικότητα είναι άλλη και διαφορετική. Τι να κάνουμε; Θα επιστρατεύσουμε και πάλι ένα διάγραμμα.

Αν η πάνω πάνω και επιθετικά ανοδική καμπύλη δείχνει τη σωρευτική αύξηση του εισοδήματος του 1% πιο πλούσιων αμερικανών, στα τελευταία 35 χρόνια, οι καμπύλες που μόλις και μετά βίας διακρίνονται στο κάτω κάτω του γραφήματος, δείχνουν την ίδια ποσότητα για κατηγορίες εργαζομένων ανάλογα με το επίπεδο εκπαίδευσής τους. Χοντρικά, εργαζόμενοι χωρίς απολυτήριο της μέσης εκπαίδευσης είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται, ενώ η αύξηση του εισοδήματος κι αυτών ακόμα με μεταπτυχιακές σπουδές ήταν πενιχρή, σε ποσοστό λιγότερο του 30%. Η διαφορά δε ανάμεσα σε απλούς και ενισχυμένους πτυχιούχους με μεταπτυχιακά, διδακτορικά και συναφή αξεσουάρ, είναι μηδαμινή.

Και ποια είναι η ταυτότητα αυτών που βρέθηκαν στο 1%, θα αναρωτηθεί ο ανυποψίαστος αναγνώστης; Σε ποσοστό 70%, όπως γράφει αλλού ο Krugman, είναι οι αεριτζήδες των χρηματιστηρίων, τα golden boys, και γενικά τα αστέρια της Wall Street και άλλων παρεμφερών κωλάδικων...

Η πτώση της μετοχής "Αντωνάκης"

Αν προς στιγμή ο λαός, που τόσο πολύ έχει ταυτιστεί τις τελευταίες μέρες με τα χρηματιστήρια, χαρεί που σώθηκε ο ίδιος, δηλαδή τα χρηματιστήρια, πολύ γρήγορα θα συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι χρηματιστήριο, παρά το τελείως αντίθετο. Ότι είναι αυτός ο ίδιος δηλαδή που τρέφει με το υστέρημά του τα χρηματιστήρια. (Επισημαίνω ότι το 52% ή το 45% του λαού, ανάλογα με τη δημοσκόπηση, τάσσεται αναφανδόν υπέρ μιας κυβέρνησης εθνικής "σωτηρίας").

Δεν πάει να φτιάξουν όσες κυβερνήσεις θέλουν; Όλες, μα όλες, θα έχουν την ίδια τύχη με τη σημερινή. Αν η σημερινή έπεσε μετά την 28η Οκτώβρη, κάθε επόμενη θα πέφτει μετά την 17η Νοέμβρη, μετά την 6η Δεκέμβρη, μετά την 25η Μάρτη αν φτάσουμε ως εκεί, κι όσο θα περνάει ο καιρός μετά και από κάθε ενδιάμεση, και οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία.

Τώρα που μάθαμε τον τρόπο, δεν θα χρειάζεται καν κόπος!

Η μετοχή "Αντωνάκης", θα έχει την ίδια τύχη με την μετοχή "Γιωργάκης". Σύντομα στο limit down και αυτή.

Y.Γ. Δείτε τι γράφαμε για τον Παπαδήμο στις 15 Ιουνίου φέτος, στο "Τέρμα οι μεσάζοντες, έρχονται οι αυθεντικοί".

Όταν το «Occupy» το βρίσκει ο χειμώνας…

Μπορούμε να ελπίζουμε ότι το κίνημα του Occupy Wall Street και τα άλλα 1200 περίπου, ομοειδή που ξεφύτρωσαν από το ένα άκρο στο άλλο της χώρας θα καταφέρουν να κάνουν κάποιο βήμα πέρα απ’ το να κάθονται φυλακισμένα στις κρύες πλέον πλατείες και ατέλειωτα να συνεδριάζουν; Κι επειδή οι πλατείες, όσο θα έρχεται ο χειμώνας θα γίνονται όλο και πιο αφιλόξενες, και ο κόσμος μοιραία θα φυλλοροεί, τι θα μπορούσε να κάνει το κίνημα ώστε να μην μείνει ανενεργό όλο το διάστημα, μέχρις ότου οι πρώτες αχτίδες του ήλιου λιώσουν το χιόνι και ξαναζεστάνουν τις παγωμένες πλάκες;

Θα μπορούσε να βρει ένα ζεστό καταφύγιο, είναι η πρώτη απάντηση που έρχεται στο νου. Όπως κάποιο εγκαταλελειμμένο κτήριο, ή ακόμα και σπίτια που κατασχέθηκαν από τις τράπεζες. Θα μπορούσε να εξοπλιστεί με πιο ενισχυμένες σκηνές, παπλώματα, σόμπες και πιο ζεστά ρούχα. Θα μπορούσε να οργανώσει μαθήματα επιβίωσης κάτω από σκληρές καιρικές συνθήκες, όπως ας πούμε στο στρατό. Θα μπορούσε να ψάξει και να αποσπάσει δωρεές για αγορά χειμερινού εξοπλισμού και εναλλακτικών πηγών θερμότητας, μιας και οι παραδοσιακές απαγορεύονται δια ροπάλου. Θα μπορούσε να μάθει να χτίζει ιγκλού, ν’ ανοίγει τρύπες στον πάγο και να ψαρεύει φώκιες, και άλλα πολλά. Κακά τα ψέματα. Άμα φύγεις μια φορά απ’ την πλατεία, δύσκολα την ξαναπαίρνεις πίσω. Αυτή λοιπόν η στρατηγική ακολουθήθηκε από το Occupy Wall Street και τα ανάλογα Occupy των βορειανατολικών πολιτειών, στις οποίες ο χειμώνας φτάνει νωρίς και συνήθως δεν αστειεύεται. Όπως η προχθεσινό χιόνι που ήρθε και κάθισε πάνω στις τέντες του πάρκου Ζουκότι. Ή η χιονοθύελλα στο Ντένβερ που κατάφερε να στείλει στο νοσοκομείο πέντε καταληψίες.

Μα στη άλλη μεριά της χώρας, αντί να κάθεται καρφωμένο σε κάποιο πάρκο και να παλεύει το χειμώνα, το κίνημα του Oakland, -μια πόλη 400,000 περίπου κατοίκων στην βόρεια Καλιφόρνια- είχε μια άλλη, καλύτερη ιδέα. Ν’ αφήσει το πάρκο και να καλέσει στις 2 Νοεμβρίου την πόλη σε γενική απεργία. Βέβαια το κίνημα του Οakland, δεν είναι ό,τι κι ό,τι. Έχει δεσμούς με τον κόσμο. Το πάρκο δεν ήταν η αρχή, μα η κατάληξη, αφού για μέρες είχε ταράξει την πόλη με μαζικές διαδηλώσεις, κι όταν χρειάστηκε, ακόμα και με σκληρές συγκρούσεις με τα αμερικάνικα ΜΑΤ.

Έτσι λοιπόν, την περασμένη Τρίτη, κάπου 15,000 με 20,000 κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα και ξεχύθηκε στους δρόμους παροτρύνοντας όσους ήταν ακόμα διστακτικοί ν’ αφήσουν τις δουλειές και τα γραφεία τους και να κατέβουν μαζί τους στο δρόμο. Στην απεργία συμμετείχαν και αρκετά σχολεία. Υπολογίζεται ότι το 15% των δασκάλων δεν εμφανίστηκε αυτή τη μέρα στις τάξεις. Μετά πορεύτηκαν ως το λιμάνι, το πέμπτο κατά σειρά σε κίνηση σε όλη την Αμερική, το οποίο και έκλεισαν για όλη την υπόλοιπη μέρα, χωρίς κάποια αρχή να τολμήσει να παρέμβει. Μπορεί να μην παρέλυσε η πόλη εντελώς, αλλά το μήνυμα θα πρέπει να έφτασε ηχηρό και στα υπόλοιπα Occupy.

Πέρα απ’ αυτό, όμως, υπήρξε και μια άλλη ιδέα, για την αντιμετώπιση του χειμώνα, ιδέα, που βασίστηκε στο γνωστό ρητό: «Όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ». Κι έτσι ξεπήδησε το «Occupy Colleges». Αρχικά ως κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης των φοιτητών στο Occupy Wall Street, αλλά και ως σύντροφος στις πορείες και διαδηλώσεις του. Τώρα τελευταία, που τα σχολεία άνοιξαν και οι φοιτητές γύρισαν στις σπουδές τους, το «Occupy Colleges» επεκτάθηκε και σε άλλους τομείς, πιο συγγενικούς με την ταυτότητα των μελών του. Αρχίζοντας απ’ τη δεύτερη μέρα του Νοέμβρη, πανεπιστήμια σ’ όλη τη χώρα θα συμμετάσχουν σε ειδικά προγράμματα διδασκαλίας γύρω από το κίνημα Occupy, έχοντας σαν στόχο τη διεύρυνση του διαλόγου που πρωτοξεκίνησε στο Μανχάταν. Τα μαθήματα θα περιλαμβάνουν διαλέξεις για το «πώς φτάσαμε ως εδώ», για «το για ποιο λόγο καταλαμβάνουμε», για το «πού θα πάμε από δω και πέρα», και για χίλια άλλα δυο, ανοίγοντας παράλληλα διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στους μαθητές, δασκάλους, καθηγητές και προφανώς την κοινωνία. Μέχρι στιγμής 35 πανεπιστήμια έχουν δηλώσει συμμετοχή, η οποία και μέρα τη μέρα διευρύνεται. Τα μαθήματα φυσικά βιντεοσκοπούνται και μέσω του διαδικτύου γίνονται κτήμα καθενός ενδιαφερόμενου.

Μ’ αυτά και με ‘κείνα, λοιπόν, όταν θα ξανάρθει η άνοιξη, ελπίζουμε να βρει την Αμερική, πιο μαχητική, πιο διαβασμένη, πιο συνειδητοποιημένη. Ποιος είπε ότι ο χειμώνας είναι μια νεκρή εποχή;

Πώς να γίνετε εκατομμυριούχοι σε δυο μέρες

Ας υποθέσουμε ότι κάποιο σημαίνον πρόσωπο αμολάει μια μπαρούφα και τρομάζει το σύμπαν. Ειδικά δε τα χρηματιστήρια που έχουν και λεπτεπίλεπτα νεύρα. Στον πανικό τους αρχίζουν και πουλάνε, πουλάνε, πουλάνε. Και οι μετοχές αρχίζουν να πέφτουν, να πέφτουν, να πέφτουν. Έρχονται τότε στο μιλητό, κάποια καλά παιδιά και αγοράζουν, αγοράζουν, αγοράζουν.

Μετά από κανά δυο μέρες, το σημαίνον πρόσωπο πετάει μια δεύτερη μπαρούφα, ότι η πρώτη μπαρούφα ήτανε πλάκα. Τα χρηματιστήρια με το ευαίσθητο νευρικό σύστημα αντιδρούνε, όπως θα έπρεπε θετικά και αρχίζουν ν' ανεβαίνουν, ν' ανεβαίνουν, ν' ανεβαίνουν.

Και τότε έρχονται πάλι τα καλά παιδιά και πουλάνε, πουλάνε, πουλάνε.

Και, όπως είναι φυσικό, κερδίζουν, κερδίζουν, κερδίζουν.

Και μετά, κάθονται και τα μοιράζονται. Εύκολα και παστρικά.

Η Τρέλα του Μεγαλείου

Έχετε καταλάβει τι συμβαίνει σήμερα, ή μάλλον από χθες; Ολόκληρη η Ελλάδα και ολόκληρος ο κόσμος περιστρέφoνται γύρω από μια ψηφοφορία. Για το αν δηλαδή ο έσχατος Παπανδρέου θα πάρει ή όχι ψήφο εμπιστοσύνης. Η οποία ψήφος θα είχε μόνο νόημα, αν μέσω αυτής ο ίδιος αυτός Παπανδρέου θα έπαιρνε το χτύπημα στην πλάτη από τους ανθρώπους του, για να συνεχίσει να είναι πρωθυπουργός και να κυβερνά.

Αλλά δεν είναι έτσι. Η ψήφος εμπιστοσύνης δίδεται μόνον υπό τον όρο ο εν λόγω έσχατος Παπανδρέου να παραιτηθεί και να αποχωρήσει. Δηλαδή φαίνεται να αποζητά μετά μανίας μια ψήφο με την οποία θα δηλώνεται εμπιστοσύνη όχι προς το πρόσωπό του, αλλά προς την απουσία του προσώπου του!

Αν αυτό δεν είναι απτή απόδειξη μιας παράλογης, και σχιζοφρενούς προσωπικότητας, τότε τι είναι;

Αλλά αυτό, το οποίο αποκαλύπτεται τώρα σε όλο του το μεγαλείο, εμείς το είχαμε επισημάνει πολύ καιρό πριν, όταν στις 19 Ιουλίου 2010, γράφαμε το "Μήπως το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό;". Και η διάγνωση δεν ήταν δύσκολη. Aνέκαθεν, óλες οι δυναστείες είχαν ανάμεσά τους κάποιον παράφρονα...

Θα πέσει, ή δεν θα πέσει;

Εδώ κάτω καθόμαστε και τραβιόμαστε με σπρεντς, ομόλογα δημοψηφίσματα και άλλα ταπεινά και γήινα, ενώ το μέλλον μας υφαίνεται στο κοσμικό κενό. Κενό, βέβαια κατ’ ευφημισμό, που μόνο κενό δεν είναι.

Κι ενώ μοιραίοι και άβουλοι καθόμαστε και μετράμε τα έχη μας και τα μετρητά μας μέχρι το επόμενο χαράτσι, εκεί πάνω ένας τιτάνιος αστεροειδής, σε μέγεθος αεροπλανοφόρου, ο YU55, μάς έχει βάλει στο μάτι και μάς σημαδεύει. Έρχεται δε κατά πάνω μας με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 40,000 μιλίων την ώρα και το πρωινό της 8^η Νοεμβρίου, το ‘χει βάλει πλώρη να περάσει ξυστά πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Οι πιθανότητες να στουκάρει είναι μηδαμινές, εκτός κι αν το ζορίσουμε πολύ κι αποφασίσει ν’ αλλάξει τροχιά. Αν έπεφτε στην Αττική θα την εξαέρωνε στη στιγμή. Αν έπεφτε στον ωκεανό θα σήκωνε τσουνάμι 25 μέτρων, κι αν έπεφτε στην ξηρά θα άνοιγε κρατήρα 7 χιλιομέτρων και θα μας έθαβε όλους.

Επειδή πιστεύω ότι έχουμε πια κουραστεί να κοιτάμε το ίδιο και το ίδιο θρίλερ, με τίτλο «Η Χρεοκοπία της Ελλάδας», μπορούμε μένοντας πάντα, λόγω εθισμού, στην ίδια θεματική περιοχή του τρόμου, να παίξουμε το παιχνιδάκι «πέφτει ή δεν πέφτει ο αστεροειδής».

Καλή διασκέδαση εδώ!

ΟΧΙ σ' αυτή την κυβέρνηση

Η παρούσα κυβέρνηση, πουλημένη, ξεφτιλισμένη, και διεφθαρμένη, ένα κουρελιασμένο πατσαβούρι στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, δεν δικαιούται και δεν νομιμοποιείται ούτε να υφίσταται, ούτε να νομοθετεί, ούτε να διαπραγματεύεται, ούτε να θέτει ερωτήματα και μάλιστα αυτού του διαμετρήματος.

Η σκοπιμότητα του δημοψηφίσματος είναι καθαρή σαν το κρύσταλλο, μιας κι αυτή η ίδια η απονομιμοποιημένη κυβέρνηση έχει στα χέρια της το εργαλείο της διαμόρφωσης του ερωτήματος με τρόπο τέτοιο ώστε να αποκτήσει μέσω αυτού την νομιμοποίηση που τόσο ποθεί.

Δεν πρέπει να τής κάνουμε αυτή τη χάρη. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να παραιτηθεί και να πάει σε εκλογές. Το αν θα γίνει δημοψήφισμα, και με ποιο περιεχόμενο αυτό θα αποφασιστεί από μια άλλη κυβέρνηση η οποία τουλάχιστον θα μπορεί να κυκλοφορεί στους δρόμους.

Κι όσοι, είτε από αριστερά είτε από δεξιά, θεωρούν την κίνηση αυτή θετική, το λιγότερο που θα μπορούσε κάποιος να τους προσάψει είναι ...αφέλεια.