Το ζηλευτό δουκάτο του κ. Γιουνκέρ

Ο κ. Jean-Claude και εσχάτως λόγω Βενιζέλου, “Byron” Juncker είναι ένας από τους ανθρώπους που μαζί με τους Τρισέ, Σόιμπλε, Μέρκελ, Fitch, Moody’s, S&P και λοιπούς έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας, την οποία και προσπαθεί να ρυθμίσει προς τη γνωστή κατεύθυνση.

Εν περιλήψει, είναι πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου από το 1995, και ταυτοχρόνως υπουργός των οικονομικών και εργασίας, όπως επίσης και μόνιμος πρόεδρος του Euro Group από το 2005. Επιπλέον διετέλεσε δυο φορές πρόεδρος του ευρωπαϊκού συμβουλίου, το 1997 και 2005, άπαξ κυβερνήτης της παγκόσμιας τράπεζας από το 1989 ως το 1995, στο κατόπι κυβερνήτης του ΔΝΤ, και ακόμα-ακόμα κυβερνήτης της ευρωπαϊκής τράπεζας για την ανασυγκρότηση και ανάπτυξη. Δηλαδή, ο τέλειος συνδυασμός πολιτικού σε υψηλές θέσεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και ανθρώπου από τα ενδότερα των διεθνών τραπεζών και χρηματαγορών. Αυτό το δεύτερο ειδικά, θα πρέπει να απετέλεσε και το πιο κατάλληλο διαβατήριο ώστε ο κ. Γιουνκέρ, από πολιτικός ενός ασήμαντου κρατιδίου, το οποίο μετά βίας μετράει 500,000 ψυχές, να βρεθεί στα καλύτερα σαλόνια της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας.

Πόσο ασήμαντο όμως είναι το Λουξεμβουργιανό δουκάτο; Κατέχοντας την πρώτη θέση στην Ευρώπη στον τομέα του private banking και τη δεύτερη, μετά το Ηνωμένο Βασίλειο, στον τραπεζικό τομέα, και όντας ένας από τους μεγαλύτερους διακινητές ομολόγων, ίσως θα έπρεπε να του ρίξουμε και μια δεύτερη ματιά. Δεν είναι κοινό μυστικό ότι το Λουξεμβούργο αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους off-shore τραπεζικούς παραδείσους του κόσμου, στην ίδια παρέα με άλλους εκλεκτούς τόπους όπως για παράδειγμα, το Λιχτενστάιν, και τα νησιά Κάυμαν, το ΑΕΠ του οποίου προέρχεται κατά ένα περίπου 30% από την καλή εξυπηρέτηση που παρέχει στους απανταχού φοροφυγάδες και διακινητές βρώμικου χρήματος. Είναι ακόμα νωπό το σκάνδαλο το οποίο ξέσπασε το 2001 σχετικά με την τράπεζα των τραπεζών Clearstream του Λουξεμβούργου ως προς το ρόλο της στη διακίνηση μαύρου χρήματος και μιζών. Στο κύκλωμα εμπλέκονταν και εξέχοντα μέλη του γαλλικού πολιτικού συστήματος, τα οποία διατηρούσαν μυστικούς λογαριασμούς, ανάμεσα στους οποίους και ο Νικολά Σαρκοζί, ο Στρος Καν, και ο αντιπρόεδρος της Airbus.

Ποια είναι εν συντομία, τα καλά που προσφέρει μια εξωχώρια τράπεζα; Μα, άψογη μυστικότητα, χαμηλό έως μηδενικό φόρο, εύκολη και ταχύτατη πρόσβαση στους λογαριασμούς καταθέσεων, χωρίς πολλές πολλές ερωτήσεις μάλιστα, καθώς και προστασία από τοπικές πολιτικές και χρηματιστηριακές διαταραχές.

Το Λουξεμβούργο λοιπόν, έχει φροντίσει να προσφέρει άψογες υπηρεσίες, φαντάζομαι εν γνώσει και του κ. Γιουνκέρ, κι αυτός είναι ο λόγος που στα δρομάκια του αυτή τη στιγμή συνωστίζονται από 150 έως 200 διεθνείς τράπεζες. Αριθμός, ο οποίος συνεχίζει να παραμένει σταθερός παρά το χέρι που του έβαλε προ ετών, με ντιρεκτίβα της η Ευρωπαϊκή Ένωση για την «σκανδαλώδη» τροχιά που είχε πάρει η λουξεμβουργιανή οικονομία, ώστε να ρουφάει αφειδώς κεφάλαια και να αποκομίζει κέρδη. Εν προκειμένω, η διαφορά λύθηκε με το μεν Λουξεμβούργο να συμφωνεί στο να επιβληθεί επί των καταθέσεων κάποιος συμβολικός φόρος, και τη δε Ε.Ε να κάνει τα στραβά μάτια ως προς τη διατήρηση του απορρήτου. Έτσι, για μόνο το 2007 τα τραπεζικά διαθέσιμα του κρατιδίου ανέρχονταν κοντά στο 1 τρις ευρώ, δηλαδή όσο το μισό ΑΕΠ της Ιταλίας, για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης.

Αντί λοιπόν ο κ. Γιουνκέρ να τρέχει τόσο μακριά για ν’ αποσπάσει από την Ελλάδα, τους εναπομείναντες πόρους της, ίσως θα έπρεπε να κάνει μια πιο κοντινή βόλτα, ας πούμε ως την κεντρική πλατεία της πόλης του, όπου είναι σίγουρο ότι θα βρει και τους περισσότερους από αυτούς που ψάχνει.

Η παγίδα των διδάκτρων στα AEI

Ενώ ο κόσμος όλος ασχολείται με τη νέα οργανωτική και διοικητική δομή των ΑΕΙ, όπως αναγράφεται στο νομοσχέδιο για την ανώτατη παιδεία, λίγοι στρέφουν το βλέμμα τους στις επιπτώσεις που διαφαίνονται από την ελάττωση του πρώτου κύκλου σπουδών στα τρία ή ακόμα και λιγότερα χρόνια.

Το γιατί είναι φανερό: μετακύλιση του κόστους λειτουργίας των πανεπιστημίων από το κράτος στους ίδιους τους φοιτητές, κατά τουλάχιστον το ¼ . Ο πρώτος κύκλος σπουδών θα είναι προς το παρόν δωρεάν, ενώ η ελάττωση της χρονικής διάρκειας σε τρία χρόνια θα είναι το πρόσχημα για να κλείνει το στόμα αυτών που θα τολμούσαν να καταγγείλουν την κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Τυπικά τέτοιο πράγμα δεν υφίσταται.

Ουσιαστικά όμως υφίσταται και παρα-υφίσταται. Διότι ενώ με τις τετραετείς και πενταετείς σπουδές η πρόσβαση στην αγορά εργασίας είναι ήδη δύσκολη, κάτω από το πρόσχημα της έλλειψης των κατάλληλων γνώσεων και δεξιοτήτων, τότε πώς αυτή θα διευκολυνθεί με την ελάττωση του χρόνου σπουδών;

Αυτό λοιπόν, που προϋποτίθεται είναι ότι οι φοιτητές θα αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να παρακολουθούν στο σύνολό τους και τον δεύτερο κύκλο σπουδών, ο οποίος όμως δεν θα είναι καθόλου δωρεάν. Το ύψος δε των διδάκτρων θα αφήνεται στη «διακριτική» ευχέρεια των πανεπιστημιακών αρχών, όπως λίγο πολύ συμβαίνει και σήμερα. Μόνο που με το νέο σχεδιασμό των ΑΕΙ και τη σημαντική ελάττωση της χρηματοδότησης, οι μεταπτυχιακές σπουδές θα αποτελούν το βασικό χρηματοδότη και το αναγκαίο καύσιμο για τη συνέχιση της λειτουργίας τους.

Άλλωστε, αυτό ακριβώς συμβαίνει και στα βρετανικά πανεπιστήμια, εκτός από τα πανεπιστήμια της ηρωικής Σκωτίας, όπου η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι δωρεάν για όλα τα παιδιά του κόσμου, εκτός από τα …αγγλόπουλα!

Είχαμε γράψει πρόσφατα για την αύξηση της οροφής στο ύψος των διδάκτρων στα βρετανικά ΑΕΙ στο τριπλάσιο απ’ ότι ισχύει σήμερα, δλδ, στις 9,000 λίρες, με το σκεπτικό ότι αυτό το ανώτατο ποσό θα υιοθετείτο μόνο από τα ελίτ πανεπιστήμια. Φυσικά έκαναν λάθος, διότι σε μια αγορά προϊόντων, όπου μια χαμηλή τιμή σηματοδοτεί και χαμηλής ποιότητας προϊόν, δεν είναι δυνατόν κάποιος να πουλάει φτηνά.

Μέσα στον ορυμαγδό της αγοράς της γνώσης, υπάρχει και μια καλή είδηση που έρχεται από τη Γερμανία. Εκεί, τα κρατίδια είχαν εισάγει ήδη από καιρό δίδακτρα, στα 500 ευρώ το εξάμηνο, τρίχες δλδ, αν τα συγκρίνει κανείς με τον πακτωλό των χιλιάρικων που ισχύει στα αγγλοσαξονικά.

Όχι πλέον! Ήδη η νέα σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Αμβούργου δεσμεύτηκε ότι θα καταργήσει τα δίδακτρα από το 2012, και στην κίνηση αυτή την ακολούθησαν και τα υπόλοιπα κρατίδια, εκτός αυτών της Κάτω-Σαξωνίας και της Βαυαρίας.

Ό,τι πάντως και να πεις για τη Γερμανία, δεν μπορείς να μην της αναγνωρίσεις δυο πολύ θετικές κινήσεις. Η μια είναι αυτή που προαναφέραμε και η άλλη, η ταφόπλακα που έβαλε στην πυρηνική ενέργεια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κατά φαντασίαν βιαστής

Αυτό που μου θυμίζουν οι διάφορες γυναικούλες που προστρέχουν μυξοκλαίγοντας αυτές τις μέρες στα κανάλια, αποζητώντας τον παρηγορητικό λόγο της μαμάς Όλγας, και των μπαμπάδων Γιάννη, Άρη και Μπάμπη, είναι η πεντάμορφη βασιλοκόρη του παραμυθιού, η οποία στριφογυρίζει τα βράδια στον ύπνο της, μη μπορώντας να ανεχθεί τον πόνο που της προκαλεί το ξερό ρεβίθι που κάποιος κακότροπος αυλικός έκρυψε κάτω από το εκατοστό στρώμα του κρεβατιού της για να τη δοκιμάσει.

Ο δε αναψοκοκκινισμένος, από το τρεχαλητό-για να προλάβει τα δελτία-, Πεταλωτής, μού φέρνει στο νου εκείνες τις μυγιάγγιχτες γεροντοκόρες με τα’ ανέγγιχτα κορμιά, που μη μπορώντας ν’ αντέξουν την αναστάτωση που προκαλεί στο μαραμένο τους κορμί το τυχαίο άγγιγμα κάποιου ανύποπτου αρσενικού, όπως επίσης και την έκρηξη της φαντασίας από τσουνάμι εικόνων έντονου ερωτισμού που αυτό πυροδοτεί, είναι έτοιμες να τρέξουν στον πρώτο δικαστή και να το καταγγείλουν, οι κακορίζικες, ως βιαστή.

Δύσκολα λοιπόν, το βλέπω να ξεμπερδεύει ο ΣΥΡΙΖΑ από την επίθεση ενός ολόκληρου εσμού μωροπαρθένων.

Φορολογική Ανυπακοή

«...Την... ενοποίηση των νέων εισπρακτικών μέτρων σε ένα εξετάζει σοβαρά το υπουργείο Οικονομικών. Σύμφωνα με άρθρο στο capital.gr, η έκτακτη εισφορά, ο ειδικός φόρος επί των στοιχείων πολυτελούς διαβίωσης και το τέλος επιτηδεύματος εξετάζεται σοβαρά να χρεωθούν σε ένα και μόνο εκκαθαριστικό σημείωμα το οποίο θα αποσταλεί στους φορολογούμενους. Ο λόγος; Να αποφευχθεί η αποστολή πολλαπλών και διαφορετικών ειδοποιητηρίων στους φορολογούμενους που θα προκαλέσουν σύγχυση και θα έχουν τον κίνδυνο να βάλουν στον πειρασμό τους φορολογούμενους να διαλέξουν ποιο φόρο να πληρώσουν και ποιον να αφήσουν απλήρωτο...»

Κι αυτό, γιατί ήδη στο ΥΠΟΙΚ εκτιμούν ότι ένα 30% τουλάχιστον από τους έκτακτους φόρους του μεσοπρόθεσμου θα παραμείνουν ανείσπρακτοι. Τρεις είναι οι λόγοι: α) η εξ αντικειμένου αδυναμία πληρωμής, καθ’ ότι αρκετοί οι οποίοι εν τω μεταξύ βρέθηκαν στην ανεργία, θα κληθούν να πληρώσουν για ήδη φορολογηθέντα εισοδήματα του παρελθόντος έτους, β) η διάλυση, αλλά και η λευκή απεργία αρκετών εφοριών και γ) η διευρυνόμενη διάθεση αντίστασης εκ μέρους των πολιτών.

Η μη καταβολή των φόρων, όπως δηλώνει το ΥΠΟΙΚ συνιστά ποινικό αδίκημα Θεσπίζεται ως διαρκές και επομένως, ως συνεχές αυτόφωρο, το αδίκημα της μη καταβολής ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο, αλλά με χρόνο τέλεσης του αδικήματος το χρονικό διάστημα από την παρέλευση των τεσσάρων μηνών από τότε που έγιναν ληξιπρόθεσμα μέχρι τη συμπλήρωση χρόνου ίσου με το 1/3 της προθεσμίας παραγραφής. Δηλαδή, για χρονικό διάστημα 20 μηνών από τότε που παρήλθε χρόνος τεσσάρων μηνών από την ημερομηνία που κατέστησαν ληξιπρόθεσμα.

Ας έχουμε υπ’ όψιν μας όμως τα εξής:

1) Η αντίσταση πληρωμής των έκτακτων και ανήθικων ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΝ φόρων οφείλει να οργανωθεί μαζικά και να επιδιωχθεί να τεθεί κάτω από πολιτική κάλυψη.

2) Από τους νέους φόρους αυτός ο οποίος αναφέρεται στην αναδρομική, εκ νέου, φορολόγηση παλαιότερων εισοδημάτων είναι αντισυνταγματικός καθ’ όσον υπάρχει πληθώρα τέτοιων αποφάσεων από ανάλογες περιπτώσεις που έχουν εκδικαστεί στο παρελθόν.

3) Τυχόν ποινική δίωξη για τη μη καταβολή είναι σίγουρο ότι θα καταπέσει στα δικαστήρια για όσους δεν έχουν περιουσιακά στοιχεία στο όνομά τους και τα εισοδήματά τους είναι χαμηλά. Επιπλέον, μπορούν να υπολογίζουν σε δωρεάν νομική κάλυψη και υπεράσπιση.

4) Πρέπει επίσης να διερευνηθεί, για όσους έχουν ακόμα την οικονομική δυνατότητα, αλλά δεν επιθυμούν να συμπράξουν στην πολιτική υποτέλειας της κυβέρνησης, κατά πόσον είναι δυνατή η καταβολή των εν λόγω φόρων στο ταμείο παρακαταθηκών και δανείων και όχι στις εφορίες। Η πρακτική αυτή ακολουθείται ευρέως στο εξωτερικό ως μορφή αντίστασης στη διοχέτευση πόρων των φορολογουμένων πολιτών, σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον τρίτων χωρών.

Καρτερώντας την 28η Οκτωβρίου!

Τι είπε σήμερα ο Γιουνκέρ;

Α!, ότι από δω και πέρα η κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό!

Και δεν κουνήθηκαν τ’ αφτιά κανενός. Και δεν άρπαξε κανείς το καριοφίλι.

Να σας δω κουφαλίτσες τι θα λέτε την 28^η Οκτωβρίου. Δε θέλει και πολύ, τέσσερις μήνες απομένουν ως τα τότε.

Θα βγει ο Πάγκαλος στην Αθήνα και ο Βενιζέλος στη Θεσσαλονίκη να βροντοφωνάζουν το «ΟΧΙ» στους κατακτητές; Θα μιλήσουν για περήφανη Ελλάδα με τη χιλιόχρονη ιστορία αντίστασης; Θα καταθέσουν στεφάνι στο μνημείο των αγωνιστών χωρίς να βγουν οι αγωνιστές από τους τάφους για να τους σύρουν πάραυτα μέσα; Με τι σημαία θα παρελάσουν τα περήφανα ραγιαδόπουλα;

Είμαι πολύ περίεργη να δω τι θα συμβεί αυτή τη μέρα. Κι από μια γωνιά θα παίρνω την εκδίκησή μου για την απίθανη ξεφτίλα των απίθανων ξεφτιλισμένων.

Πω, πω τι έπαθε το Εκουαδόρ!

Η ιστορία της αθέτησης πληρωμών του Εκουαδόρ είναι αρκετά γνωστή. Εν περιλήψει, ο Πρόεδρος Κορέα, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του τον Ιανουάριο του 2007, και αφού τον Απρίλιο του ιδίου έτους φρόντισε να στείλει στην «ευχή του θεού» τους αξιωματούχους του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, πήρε την πρωτοβουλία να συστήσει ανεξάρτητη διεθνή επιτροπή λογιστικού ελέγχου για τη διερεύνηση της νομιμότητας όλων των δανειακών συμβάσεων από το 1976 έως και το 2006. Η επιτροπή κατέθεσε πόρισμα σύμφωνα με το οποίο ένα μέρος του χρέους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παράνομο και ως εκ τούτου να μην πληρωθεί. Ο Κορέα ευθύς αμέσως, τον Δεκέμβριο του 2008, κήρυξε στάση πληρωμών αναφορικά με τους τόκους ομολόγων που έληγαν το 2012 και το 2030, και άρχισε κύκλο διαπραγματεύσεων με ιδιώτες κατόχους. Το αποτέλεσμα ήταν ότι τον Απρίλιο του 2009, από το συνολικό εξωτερικό χρέος των 10,2 δις δολαρίων, (25% του ΑΕΠ), να πετύχει να επαναγοράσει τα 3,9 δις στο 30% της αξίας τους, γλιτώνοντας έτσι χρεολύσια, καθώς και μελλοντικούς τόκους.

«Έχω χάσει τον ύπνο μου μέχρι να πάρω αυτή την απόφαση. Θα μας κοστίσει δάκρυα και ιδρώτα, αλλά πιστεύω ότι κάνουμε το σωστό. Η ζωή είναι πάνω από το χρέος».

Αυτά είπε ο Ραφαέλ Κορέα σε ραδιοφωνικό διάγγελμα την ημέρα κήρυξης της στάσης πληρωμών, περιγράφοντας το χρέος συνολικά ως ανήθικο, απότοκο δωροδοκιών και μιζών.

Πόσα όμως «δάκρυα και ιδρώτα» κόστισε η πράξη αυτή στον λαό του Ισημερινού; Τι έπαθε λοιπόν, σε σύγκριση με τις εποχές που οι κυβερνήσεις του κατάπιναν τα δάνεια σαν καραμέλες και που η εξυπηρέτησή τους μόνο κόστιζε τα 2/3 του κρατικού προϋπολογισμού εις βάρος της εξυπηρέτησης των κοινωνικών αναγκών;

Ας δούμε λοιπόν την εξέλιξη της ιστορίας και ας προετοιμαστούμε να απογοητεύσουμε τους αδιάβαστους ανόητους τραμπούκους της δημοσιογραφίας που πολύ θα ήθελαν, αγνοώντας ή παραποιώντας την πραγματικότητα, τα πράγματα να είχαν πάει αλλιώς.

Ναι αγαπητοί μου, τα ομόλογα του Εκουαδόρ όντως στέκονται πολύ χαμηλά στην εκτίμηση των «επενδυτών». Στην κατηγορία Caa2, όπου βρέθηκαν πρόσφατα, αφού προηγουμένως αναβαθμίστηκαν(!) μάλιστα κι από τη Moody’s. Φυσιολογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι η αθέτηση πληρωμών είναι ακόμα πρόσφατη. Δυο μόλις χρονών.

Αλλά ποιος στ’ αλήθεια στο Εκουαδόρ νοιάζεται να βγει για δανεικά στις αγορές; Το νέο σύνταγμα που ψηφίστηκε με ποσοστό 64% το Σεπτέμβριο του 2008, φρόντισε να περιλάβει αρκετά άρθρα με στόχο τον περιορισμό της εξάρτησης της εκάστοτε κυβέρνησης από εξωτερικό δανεισμό, ειδικά δε από τις αγορές. Για παράδειγμα περιγράφονται πολύ αναλυτικά οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι κεντρικές και τοπικές κυβερνήσεις μπορούν να συνάπτουν νέα δάνεια, καθώς επίσης και το μέγιστο ποσό, σαν ποσοστό του ΑΕΠ, που θα πρέπει να διατίθεται για την εξυπηρέτησή τους. Το άρθρο 290 μεριμνά ώστε τα νέα δάνεια να συνάπτονται μόνο για τη χρηματοδότηση οικονομικά ανταποδοτικών προγραμμάτων, τα οποία προηγουμένως οφείλουν να υπόκεινται σε οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ανάλυση.

Δεν φτάνει όμως αυτό. Αν ρίξουμε μια ματιά στους μακροοικονομικούς δείκτες του Εκουαδόρ βλέπουμε ότι για το 2010 το ΑΕΠ μεγάλωσε κατά 3,7%, ξεπερνώντας μάλιστα και τις προσδοκίες του ΒΜΙ, (Business Market International), το οποίο είχε προβλέψει ένα ταπεινό 2,2%. Η δε πρόβλεψη της κεντρικής τράπεζας για τα επόμενα 5 χρόνια είναι ανάπτυξη μεγαλύτερη του 5% και πληθωρισμός κάτω του 4%. Εν τω μεταξύ, η ανεργία έπεσε στο 6,1% στο τέλος του 2010, από το 7,9% που ήταν το 2009, και τα φορολογικά έσοδα για το 2010 αυξήθηκαν κατά 16,5%.

Οι διαπραγματεύσεις με τις ξένες πετρελαϊκές εταιρίες κατέληξαν επιτυχώς, με τις περισσότερες να συμβιβάζονται με τους όρους Κορέα, αλλάζοντας σημαντικά τους συσχετισμούς ανάμεσα σ’ αυτές και την κυβέρνηση, προς όφελος προφανώς της τελευταίας και των Εκουδοριανών. Οι εξαγωγές πετρελαίου κατά το 2010 σημείωσαν αύξηση κατά 28% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο και επιπλέον αναμένεται να ξεπεράσουν κατά πολύ τα φετινά προϋπολογισμένα έσοδα, (κατά 600 εκατ. δολάρια).

Σχετικά δε με το ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών, μόνο κατά τους 4 πρώτους μήνες του τρέχοντος έτους παρουσίασε πλεόνασμα 41 εκατ. δολαρίων.

Αλλά ακόμα και για την κάλυψη έκτακτων δανειακών αναγκών, πάντα υπάρχουν οι διμερείς και πολυμερείς διακρατικές συμφωνίες με λατινοαμερικάνικες επενδυτικές τράπεζες και οργανισμούς, και φυσικά η πρόθυμη Κίνα, η οποία με μια τσάντα γεμάτη γουάν φέρνει βόλτες ανά την υφήλιο αγοράζοντας, δανείζοντας και επενδύοντας. Τελευταία, το 2009, κάνοντας μια στάση και στο Εκουαδόρ, συμφώνησε να παράσχει 1 δις δολάρια δανεικά για την κατασκευή εγγειοβελτιωτικών έργων, υδροηλεκτρικών φραγμάτων και για την εξερεύνηση νέων κοιτασμάτων πετρελαίου.

«Με ένα επιπλέον δάνειο, τριών περίπου δις από την Κίνα, για το 2011, με τις εξαγωγές πετρελαίου να ξεπερνούν τις προσδοκίες, και με την οικονομία να βρίσκεται σε ανάπτυξη, οι ξένοι επενδυτές είναι πολύ αισιόδοξοι ότι το Εκουαδόρ θα μπορεί να εξυπηρετεί τα χρέη του», δήλωσε αναλυτής του οίκου S&P από τη Ν. Υόρκη.

«Τα ομόλογα του Εκουαδόρ, με τα κινεζικά δάνεια και τις υψηλότερες τιμές πετρελαίου, παρουσιάζουν την καλύτερη οικονομική επίδοση στη Λατινική Αμερική και αυξάνουν την εμπιστοσύνη των δανειστών». Τάδε έφη το Bloomberg, στις 25/6/2011.

Το πρόβλημα βέβαια με το Εκουαδόρ, δεν είναι ότι δεν μπορεί να εξυπηρετεί τα δάνειά του, αλλά οι προτεραιότητες που έχει θέσει για την εξυπηρέτηση πρώτα των πολιτών και μετά των εξωτερικών δανειστών. Και οι στόχοι στο εσωτερικό είναι όντως μεγάλοι.

Το 2011 βρίσκει το Εκουαδόρ με εξωτερικό χρέος γύρω στο 20% του ΑΕΠ και έλλειμμα στα 3,7 δις δολάρια, ποσά τα οποία δεν προξενούν ανησυχία, αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι η παύση πληρωμών του 2008 είχε ελαττώσει το εξωτερικό χρέος στο 26%.

Πριν αρχίσουμε λοιπόν τις κινδυνολογίες, ας ρίχνουμε καμιά ματιά και στα οικονομικά στοιχεία. Καμιά φορά λένε και την αλήθεια!

Οι αλλαξοκωλιές του μεσοπρόθεσμου

Γιατί το ‘ρίξαν στο χορό, τα τσακλοκούδουνα της Εσπερίας μετά την ανακοίνωση του ευχάριστου γεγονότος της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου; Μα γιατί οι δικές μας μαλλιαροκυδώνες τους βαρούσαν παλαμάκια. Όχι ευθέως! Μα, μέσω του αρχηγού τους που καταχειροκροτώντας τον, κρατούσαν ταυτόχρονα το τέμπο στην Μέρκελ που έσερνε το χορό και στον Νικολά που ακολουθούσε. Η ανοησία σε όλο της το μεγαλείο και εντός και εκτός Ελλάδας.

Τι νόμισαν ότι κέρδισαν;

Οι απ’ έξω, πολύ απλά ότι κέρδισαν δυο τρεις μερούλες καιρό, μέχρι να κατεβάσουν καμιά καινούργια ιδέα.

Οι από μέσα, απλά, ότι έτσι σώζουν προς το παρόν το τομάρι τους. Κούνια, που τους κούναγε! Μες τη χαζομάρα τους, δεν φρόντισαν ν’ ακούσουν τους χτύπους από τα ικριώματα που άρχισαν να στήνονται απέναντι στην πλατεία.

Οι απ’ έξω, για να πάμε σ’ αυτούς, απλώς ροκανίζουν το χρόνο. Ποιο χρόνο; Μακάρι να ήξεραν. Ας πούμε μέχρι οι αγορές να πειστούν. Να πειστούν για τι; Ότι θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω! Χα, χα, ωραίο αστείο! Πώς το σκέφτηκαν άραγε; Ουδείς αυτή τη στιγμή εν των αγορών το πιστεύει. Απλά τραβάνε το σκοινί από τις μαριονέτες τους πολιτικούς, για να περνάνε την ώρα τους και να διασκεδάζουν με την κατάντια τους. Κάνει «μπου» η Fitch, κλάνει η Μέρκελ. Κλάνει η Μέρκελ, χέζεται ο Γιωργάκης! Ένας πανευρωπαϊκός ξεκούρντιστος θίασος χεσμένων φασουλήδων!

Όπως και να το κάνουμε η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει. Η χρεοκοπία δεν είναι ένα κακό πράγμα. Χρεοκοπία σημαίνει ότι δεν πληρώνω τους δανειστές. Χρεοκοπία σημαίνει ότι δεν πληρώνω τόκους και χρεολύσια προς τους δανειστές. Δεν σημαίνει ότι δεν πληρώνω μισθούς και συντάξεις.

Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα είναι το λιγότερο κακό για την Ελλάδα. Να μην πούμε και η μεγάλη της ευκαιρία. Τάδε έφη χτες και ο business editor του BBC, Robert Peston.

«Για να το πούμε απλά», συνεχίζει, «μετά την αθέτηση πληρωμών, η Ελλάδα θα έχει μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη για να υπαγορεύσει τους όρους της αναδιάρθρωσης και των πληρωμών προς τους πιστωτές της». Άσε που οι μεγαλύτερες τράπεζες έκαναν ήδη το κουμάντο τους και έχουν αρχίσει από τώρα να εγγράφουν χασούρα. «Αλλά, για να γίνει αυτό, η Ελλάδα θα πρέπει να αποκτήσει πρώτα πρωτογενή πλεονάσματα». Για παράδειγμα, για το 2009 οι μισθοί και συντάξεις δεν πήγαν πάνω από 22-23 δις ευρώ. Ενώ τα έσοδα διαμορφώθηκαν στα 51.6 δις ευρώ.

Ας μη χαιρόμαστε, όμως, η Ελλάδα είχε ανέκαθεν πρωτογενές έλλειμμα το οποίο κυμαινόταν τα τελευταία χρόνια πάνω-κάτω στα 8 δις. Εκτός από τη διετία 2008-2009 που πήγε κατά διαόλου. Φυσικά με τη φοροδιαφυγή που ξέρουμε, με τη φοροαπαλλαγή που ξέρουμε, και με τις εξοπλιστικές δαπάνες που ξέρουμε.

Είναι όμως τόσο μεγάλο αυτό το πρωτογενές έλλειμμα ώστε να μην μπορέσουμε να το καλύψουμε εμείς, μόνοι μας ή με διακρατικό δανεισμό, ας πούμε από την Κίνα; Η απάντηση είναι μια: Το έλλειμμα αυτό μπορεί να καλυφθεί μόνο από εμάς υπό την προϋπόθεση όμως ότι ο κόσμος θα αποκτήσει ξανά την εμπιστοσύνη του στο πολιτικό προσωπικό, στο φορολογικό σύστημα, και στη δικαιοσύνη. Δηλαδή, υπό την προϋπόθεση ότι το παλιό προσωπικό θα πάει στο διάολο και θα αντικατασταθεί από ένα ολόφρεσκο και έμπιστο σύστημα που θα είναι αποφασισμένο να πράξει τα δέοντα σχετικά με τα παράσιτα και τα πιράνχας।Τότε μόνο θα συναινέσουμε.

Η άλλη εναλλακτική λύση δεν είναι καν εναλλακτική. Η σκληρή λιτότητα δεν πρόκειται να φέρει ανάπτυξη, δεν πρόκειται να φέρει έσοδα, άρα δεν πρόκειται να φέρει πρωτογενή πλεονάσματα.

Τι γίνεται όμως με τις ιδιωτικοποιήσεις και το γενικό ξεπούλημα; Η απάντηση είναι πάλι μια. Τίποτε σπουδαίο δεν θα μπορέσουν να επιφέρουν. Πρώτα η περιουσία είναι είτε καταπατημένη είτε αχαρτογράφητη, είτε κανείς δεν προτίθεται να βάλει το κεφάλι του στο ντορβά μιας διαλυμένης χώρας. Αλλά ακόμα και αν το κάνει, θα συμβούν τα εξής:

1) Η χώρα θα χάσει μελλοντικούς πόρους, αυτούς που μέχρι τώρα εισέπραττε,

2) Η τιμή που θα πιάσουν θα είναι εξόχως χαμηλή και

3) Οι ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων αγαθών δεν δίνουν ώθηση στην ανάπτυξη, παρά αυξάνουν τα κέρδη του αγοραστή. Τελεία και παύλα.

Διαβάστε σχετικά το άρθρο του Gros « Οι αποκρατικοποιήσεις δεν είναι σωτηρία».

Άρα ερχόμαστε πάλι εκεί που βρισκόμασταν. Στην άλλη, στην προηγούμενη λύση.

Η διαγραφή του χρέους είναι λοιπόν εκ των ουκ άνευ, όπως και να το δει κανείς.

Αυτή τη στιγμή τα ομόλογα πωλούνται στη δευτερογενή κοντά στο 50% της αξίας τους. Μια διαγραφή επομένως της τάξης αυτής είναι μέσα στα αναμενόμενα πλαίσια. Γιατί λοιπόν δεν το κάνουμε τώρα, παρά φορτωνόμαστε περισσότερα δάνεια, τα οποία ουδέποτε θα μπορέσουμε να ξεπληρώσουμε; Αν ξεπληρώσουμε τώρα τα ομόλογα των πιστωτών που λήγουν μέσα στα επόμενα ας πούμε δυο χρόνια, μετά δεν θα μπορέσουμε να ξεπληρώσουμε τα κράτη δανειστές, δηλαδή τους φορολογούμενους των κρατών αυτών. Και πάει λέγοντας.

Με τη ψήφιση του μεσοπρόθεσμου μόνο οι ηλίθιοι που το ψήφισαν νομίζουν ότι κατάφεραν κάτι. Ουδείς άλλος. Και κυρίως οι αγορές. Βάζετε στοίχημα ότι και το χρηματιστήριο θα συνεχίσει να πέφτει, ίσως αφού τσιμπήσει λιγάκι κάποιες πρόσκαιρες μονάδες και τα spreads θα συνεχίζουν να σκαρφαλώνουν.

Εδώ είμαστε και θα το δούμε να συμβαίνει ακριβώς έτσι.

Τότε γιατί έγινε όλη αυτή η παράσταση; Δεν βρίσκω άλλη εξήγηση, παρά για να έχουνε να λένε τα τσιράκια, στ’ αφεντικά τους τις αγορές: Να, ρε, γαμήσαμε την Ελλάδα, άντε στήστε και σεις λίγο το κωλαράκι σας, για κανένα κουρεματάκι, να πάμε επιτέλους στα σπίτια μας...

11,000,000 κατάρες!

Αγαπητές μου κουφάλες, αγαπητοί μου προδότες και προδότισσες, φίλτατα ρεμάλια, και ξεπουλημένα τομάρια, προσφιλείς μου λεχρίτες και λεχρίτισσες, υπνωτισμένοι ακόμα από τα μαγικά λόγια του Μπενίτο, και κάτω από την ευφορία της ευόδωσης του σχεδίου «Σωτηρία της Πατρίδας», έχετε συνειδητοποιήσει τι πρόκειται να συμβεί απ’ εδώ και στο εξής; Τίποτε απ’ όσα φανταστήκατε ανόητοι τιποτένιοι μου! Τα spreads θα συνεχίζουν τα ανεβαίνουν και τα κρατικά δοβλέτια θα παραμείνουν στα αζήτητα.

Μπορεί την προδοσία να την αγάπησαν πολλοί, τον προδότη όμως κανείς!

Και σεις είστε προδότες και με τη βούλα, άρα άχρηστοι πλέον, άρα χαρτιά καμένα!

Ξέρετε μόνο τι πετύχατε; Να στενέψετε ακόμα περισσότερο τους βαθμούς της μετακίνησης και ελευθερίας σας, και να στρέψετε 11,000,000 κόσμο εναντίον σας.

Ξέρετε τι μπορούν να πετύχουν 11,000,000 κατάρες;

11,000,000 καρφιά;

Ούτε να το σκέφτομαι δεν τολμώ! Κρίμα, τα παιδιά...

Το τελευταίο μάθημα του εκσυγχρονισμού

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών αφήνοντας πίσω τα χρόνια της συμπάθειας, των αγνών αισθημάτων, του ξεροκόμματου και της ελιάς, αρχίσαμε να ακροπατούμε στα ήθη και τα έθιμα μιας νέας σύγχρονης και εκπολιτισμένης Ελλάδας.

Έτσι αρχίσαμε να εξευγενιζόμαστε. Όλα αυτά τα χρόνια, εκπαιδευτήκαμε στην πουστιά, στην αδιαφορία, στην αρπαγή, στον καιροσκοπισμό, στον κυνισμό, στην κλεψιά, στη φοροδιαφυγή, στην αναλγησία, στην υποκρισία, στον τυχοδιωκτισμό, και στα πολλά άλλα αξεσουάρ που έφεραν μαζί τους οι εκσυγχρονιστές. Μα, έλλειπε κάτι. Ώσπου ήρθε και αυτό, στο τελευταίο κεφάλαιο αυτής της πολύχρονης και επίπονης μαθητείας.

Ο Εκβιασμός! Ο γυμνός, κι ωμός εκβιασμός. Βλέποντας τόσα πολλά ευυπόληπτα άτομα, από αρχηγούς κρατών, τραπεζών, και οίκων, να τον εξασκούν μπροστά στα μάτια μας με τόση λεπτότητα, με τόση αποτελεσματικότητα, με τόση δεξιοτεχνία, αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε γιατί τόσα χρόνια μάς τον είχαν αφήσει έξω από τη διδακτική ύλη.

Νομίζω ότι και μ’ αυτό, ήρθε πια ο καιρός να πάρουμε το πτυχίο μας από την ευρωζώνη και να αποφοιτήσουμε.

Ο ΒΙΑΣΜΟΣ της ΕΛΛΑΔΑΣ: Ολος ο Εφαρμοστικός με σχολιασμό

ΠΗΓΗ : ΕΠΙΚΑΙΡΑ Έχουν διαβάσει καλά οι βουλευτές τι θα ψηφίσουν; Την Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011 ψηφίζεται στη Βουλή των Ελλήνων το Μεσοπρόθεσμο...

| Την Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011 ψηφίζεται στη Βουλή των Ελλήνων το Μεσοπρόθεσμο... Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής και την Πέμπτη ο Εφαρμοστικός νόμος που υλοποιεί το Μεσοπρόθεσμο. Τα «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» πήραν στα χέρια τους το επίσημο κείμενο του Εφαρμοστικού νόμου που έχει δοθεί στους Έλληνες Βουλευτές και διαβάζοντας τις διατάξεις αναρωτιόμαστε αν οι Βουλευτές που σκέφτονται να τον ψηφίσουν, έχουν μελετήσει ένα προς ένα τα άρθρα του και το περιεχόμενό τους. Η αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας μετατρέπεται ουσιαστικά σε μια ευτελή για τα ελληνικά συμφέροντα πώληση μεγάλου μέρους της δημόσιας περιουσίας, προς όφελος των δανειστών μας. Η χώρα υποθηκεύει το μέλλον της, όχι μόνο το άμεσο αλλά και το απώτερο. Η παραχώρηση π.χ. της εκμετάλλευσης των αρχαιολογικών χώρων, που αποτελούν κομμάτι του μοντέλου ανάπτυξης που ευαγγελίζονται οι εμπνευστές του νόμου, πώς θα αυξήσει τα έσοδα του δημοσίου αφού θα πηγαίνουν απευθείας στους δανειστές μας. Αυτό αποτελεί ένα από τα πολλά παραδείγματα που μπορεί κάποιος να δει στα άρθρα του νόμου. πηγή: ΕΠΙΚΑΙΡΑ Δείτε εδώ όλο τον εφαρμοστικό νόμο με σχολιασμό

«Ας πρόσεχαν!»

Ας πρόσεχαν!, είχε ξεστομίσει, δέκα χρόνια πίσω, ο Σημίτης, απαξιώνοντας με κυνισμό αυτούς που είχαν πιαστεί στις ξόβεργες του οίκου του χρήματος, ξόβεργες που και ο ίδιος με επιμέλεια τσιμέντωνε, θωρώντας τες ως τα πιο αξιόπιστα στηρίγματα της ισχυρής Ελλάδας που έχτιζε. Κι έχτιζε, έχτιζε, τη μια ξόβεργα πάνω στην άλλη, την μια απάτη πάνω στην άλλη.

Ας πρόσεχαν!, επαναλάμβαναν και οι απανταχού ισχυροί του χρήματος όταν δεν προλάβαιναν να φυτεύουν ταμπέλες με «Πωλείται» στα γκαζόν των σπιτιών και να στέλνουν καμιόνια για να τ’ αδειάζουν νυχτιάτικα.

Ας πρόσεχαν!, ποιανού ήτανε άλλωστε το φταίξιμο όταν τ’ αγόραζαν με δανεικά και υποθήκες; Τους είχε σπρώξει κανένας άλλος προς αυτό; Κανένας, μονολογούσαν, οι ισχυροί, παρά μονάχα το ξερό τους το κεφάλι, που τους έκανε να παίρνουν τοις μετρητοίς τις καλές συμβουλές και τις αισιόδοξες προβλέψεις που τους χάριζαν.

Και ποιανού είναι σήμερα το φταίξιμο που δεν μπορούν να ξεπληρώσουν τα δανεικά; Φταίνε τάχατες οι τράπεζες που τους πέταξαν έξω απ’ τη δουλειά; Φταίνε οι τράπεζες που κατέβασαν ρολά τα μαγαζιά και τα εργοστάσια; Γιατί να το ‘χουν κρίμα στο λαιμό τους, αν ο ένας ήταν αργόστροφος, και ο άλλος τεμπέλης και ξέμειναν γι αυτό από δουλειές; Ας πρόσεχαν λοιπόν!

Έτσι οι «απρόσεχτοι» στις ΗΠΑ, από τη στιγμή που ξέσπασε η κρίση, σύμφωνα με μια εκτίμηση του Stiglitz, ξεπέρασαν τα 7 εκατ. Από αυτούς, γύρω στα 4 εκατ. έχασαν ήδη τα σπίτια τους, τα οποία πλέον πέρασαν στην κυριότητα των τραπεζών, ενώ, αναμένονται άλλα 2 εκατ. κατασχέσεις μόνο για φέτος. Εν τω μεταξύ, λόγω της μεγάλης πτώσης της τιμής των ακινήτων, σε ορισμένες περιοχές μέχρι και τρεις φορές κάτω, πολλοί δανειολήπτες βρέθηκαν να πρέπει να ξεπληρώνουν ένα δάνειο πολύ υψηλότερο από την τρέχουσα τιμή του ακινήτου τους, με συνέπεια να αποφασίσουν, ως την πλέον συμφέρουσα λύση, να τα εγκαταλείψουν και να φύγουν, έτσι αφήνοντας τα κλειδιά πάνω στην πόρτα. Τα μεγαλύτερα προβλήματα εντοπίζονται στην Καλιφόρνια, στη Φλόριδα, στην Αριζόνα, στο Μίσιγκαν, στο Ιλινόι, στη Νεβάδα, όπου και συμβαίνει το ήμισυ των κατασχέσεων. Για παράδειγμα μόνο στην πολιτεία της Καλιφόρνια έχει λάβει χώρα το 25% των συνολικών κατασχέσεων, ενώ στην πολιτεία της Νεβάδα, έχει κατασχεθεί το 1% των σπιτιών. Επίσης, για να δούμε το μέγεθος του προβλήματος, 1 στα 11 νοικοκυριά στη Νεβάδα, και 1 στα 17 στην Αριζόνα, πήραν ειδοποίηση κατάσχεσης, ο δε εθνικός μέσος όρος είναι εξ ίσου τρομαχτικός: 1 στα 45!

Παρά το πρόγραμμα που έχει εκπονηθεί από την κυβέρνηση για τη διευκόλυνση των δανειοληπτών από τις τράπεζες, εν τούτοις μόνο το 1/6 μπόρεσε να πάρει ανάσα. Νωπό άλλωστε είναι ακόμα και το σκάνδαλο που είχε ξεσπάσει πέρσι τον Οκτώβριο, όταν είχε αποκαλυφθεί ότι οι τράπεζες άρπαζαν σπίτια όχι μόνο με λανθασμένα, αλλά και με πλαστά και παραποιημένα στοιχεία.

Ενώ λοιπόν, οι τράπεζες τιμωρούν τα πλήθη των «απρόσεχτων» για την απερισκεψία που είχαν να αγοράσουν ένα σπίτι, το αμερικανικό κράτος, επιβράβευσε και συνεχίζει να επιβραβεύει με πακτωλούς χρημάτων τις προσεχτικές και συνετές τράπεζες, σαν να ήτανε τα θύματα αυτές και όχι κάποιοι άλλοι. Μια αντίληψη λοιπόν, που αντιστρέφει τους ρόλους θύματος-θύτη, μια αντίληψη που, από εντοπισμένη μέχρι τώρα στις περιπτώσεις βιασμών, όπου επέρριπταν στο θύμα, αν όχι όλο, τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης για τον βιασμό που είχε υποστεί, τη βλέπουμε τώρα να επεκτείνεται και να κυριαρχεί σε όλο και περισσότερους τομείς της κοινωνικής ζωής. Για τη χρεοκοπία της Ελλάδας δεν έφταιγαν αυτοί κι εκείνοι, οι πολύ συγκεκριμένοι και χρόνιοι βιαστές, αλλά ο λαός που δεν τους είχε πάρει χαμπάρι νωρίς για να τους σταματήσει. Για το άδειασμα των κρατικών ταμείων δεν έφταιγαν οι μίζες, οι offshore, τα δομημένα ομόλογα και οι ΣΔΙΤ, αλλά η πρόωρη σύνταξη της τάδε και η θέση του δείνα συμβασιούχου.

Στην Καλιφόρνια οι «απρόσεχτοι» συνασπίστηκαν και κατέλαβαν ένα παράρτημα της JP Morgan στο Λος Άντζελες απαιτώντας την αναστολή των κατασχέσεων, με σύνθημα «αν αρνείστε να μας αφήσετε να ζήσουμε στα σπίτια μας, εμείς θα έρθουμε και θα μείνουμε στο δικό σας». Φυσικά, ακολούθησαν συλλήψεις...

Στην Ισπανία, το πρόβλημα των νοικοκυριών που χάνουν τα σπίτια τους ήρθε στην επιφάνεια την περασμένη βδομάδα, όταν μια ομάδα ισπανών «αγανακτισμένων» συγκεντρώθηκε μπροστά από το σπίτι του 74χρονου Luis Domínguez, έξω από τη Μαδρίτη, εμποδίζοντας τους δικαστικούς κλητήρες να του παραδώσουν την απόφαση για άμεση έξωση. Με τα περίπου 278 σπίτια που κατάσχονται κάθε μέρα στη χώρα, οι “indignados” πρέπει να δουλεύουν διπλο-βάρδια για να τις αποτρέπουν.

Η Ισπανία γνώρισε την ίδια με τις ΗΠΑ οικοδομική έξαρση, αλλά και την ίδια απότομη πτώση, με τις τιμές να έχουν κάνει βουτιά μετά από μια περίοδο εκρηκτικής ανόδου. Κατά συνέπεια εξ ίσου πολλοί ήταν κι αυτοί που πιάστηκαν στο δόκανο της κρίσης, της ανεργίας και της δυσκολίας στην εξυπηρέτηση των στεγαστικών τους δανείων, με συνέπεια, αυτή τη στιγμή 1.5 εκατ. σπίτια να κινδυνεύουν με κατάσχεση.

Και οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα αποκλειστικά των τραπεζών, ώστε ακόμα και αν οι δανειολήπτες χάσουν το σπίτι τους, να βρεθούν στο τέλος να χρωστούν σ’ αυτές πολλά περισσότερα. Οι τράπεζες έχουν το δικαίωμα μετά την κατάσχεση να το βγάλουν σε πλειστηριασμό. Σε περίπτωση που δεν εμφανιστεί πελάτης, η τράπεζα κρατάει την κυριότητα για το 50% της τιμής που είχε όταν συνάφθηκε το δάνειο, όπως και το δικαίωμα να κυνηγήσει δικαστικά τον ιδιοκτήτη για τα επόμενα 15 χρόνια. Επιπλέον, της επιτρέπεται να χρεώνει στον ιδιοκτήτη και ένα 5%-6% τόκο για τα καθυστερούμενα, καθώς και τα δικαστικά έξοδα, τα οποία όλα μαζί φτάνουν να ξεπερνούν το ίδιο το δάνειο. Ο δε νόμος είναι τόσο πολύ εξυπηρετικός προς τις τράπεζες, ώστε να μπορούν να εισπράττουν αυτόματα ένα μέρος του μισθού του οφειλέτη, εφ όσον αυτός είναι πάνω από 835 δολάρια. Με τη θέσπιση λοιπον, του κατώτατου αυτού ορίου, προστατεύεται το φιλολαϊκό τους προφίλ, καθώς και η απρόσκοπτη διεξαγωγή των προγραμμάτων «κοινωνικής εταιρικής ευθύνης» στα οποία ιδιαιτέρως διαπρέπουν.

Στην Ελλάδα, τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια ξεπερνούν μέχρι στιγμής τα 8 δισ. ευρώ, ενώ το ποσοστό των επισφαλειών στη στεγαστική πίστη έφτασε το 10% από 7,4% το 2009, που σημαίνει ότι ένα στα δέκα στεγαστικά δάνεια είναι σε καθυστέρηση πάνω από 90 ημέρες. Εν τω μεταξύ, η ρύθμιση βάσει της οποίας δεν επιτρέπεται στις τράπεζες να προχωρήσουν σε πλειστηριασμό για πρώτη ή μοναδική κατοικία και έως 200,000 ευρώ λήγει οσονούπω, στο τέλος Ιουνίου. Πρόταση για παράταση της ρύθμισης για ένα ακόμα εξάμηνο, ίσως γίνει δεκτή, αν και ουδόλως θα λύσει το πρόβλημα, μια και η ύφεση και η ανεργία συνεχίζουν ακάθεκτες την πορεία προς τα τάρταρα.

Ας προσέχαμε κι εμείς λοιπόν; Δεν νομίζω. Με τόσο κόσμο στις πλατείες, καιρός είναι να αντιστρέψουμε την κατεύθυνση της νουθεσίας, προειδοποιώντας αυτή τη φορά τις τράπεζες με ένα ωραίο: «Εσείς, ας προσέχατε!».

Πόσα είναι τα κρατικά έσοδα που έχουν διαγραφεί;

Ζητώ συγνώμη που σάς πρήζω στα νούμερα και τις καμπύλες, αλλά, μάρτυς μου ο θεός, δεν φταίω γω. Αυτά έρχονται και με βρίσκουν, και μάλιστα στην πιο κατάλληλη στιγμή.

Τι λέει η εικόνα; Τα συνηθισμένα. Δις ευρώ, στον κατακόρυφο άξονα, οικονομικά έτη στον οριζόντιο. Και η καμπύλη να παριστάνει τα διαγραφέντα φορολογικά έσοδα ανάμεσα στα έτη 2003-2008.

Καλά ακούσατε: Τα διαγραφέντα! Πόσα είναι αυτά αν κάνουμε τον κόπο να τα αθροίσουμε;

15 δις και 132 εκατ. ευρώ!

Μάλιστα. 15 δις και 132 εκατ. ευρώ χαριστικές διαγραφές σε διάστημα 6 μόνο ετών. Προσέξτε την σταθερή ανοδική πορεία των διαγραφών από το 2005 και μετά, γεγονός που παραπέμπει σε μια συνειδητή και κατ’ εξακολούθηση πολιτική, η οποία ειδικά τα τελευταία χρόνια, του ‘δωσε και κατάλαβε. Ένα πραγματικό πανηγύρι των χαμένων δις.

Τα νούμερα αυτά είναι από τη σελίδα 17 της έκθεσης για το 2008 του Ελεγκτικού Συνεδρίου του Κράτους, με τίτλο:

«Επί του Απολογισμού των εσόδων και εξόδων του Κράτους έτους 2008 και του Γενικού Ισολογισμού της 31ης Δεκεμβρίου 2008, σύμφωνα με το άρθρο 98 παρ. 1 περ. ε΄ σε συνδυασμό με το άρθρο 79 παρ. 7 του Συντάγματος»

Ιδιαίτερη δε μνεία γίνεται για το εξωφρενικό νούμερο

«των 6.086 δις που διαγράφηκαν μόνο το έτος 2008, ποσό αυξημένο από το προηγούμενο οικονομικό έτος κατά ποσοστό 72,94%. Αύξηση, η οποία οφείλεται κυρίως στην 2/08/20.4.2008 απόφαση του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. ΦΑΕΕ Αθηνών με την οποία διαγράφηκαν έσοδα 5.511 δις που αφορούσαν πρόστιμα σε βάρος ενός και μόνον οφειλέτη του Δημοσίου (αρ. φακ. 672663)».

Ίσως δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι ο ένας και μόνος οφειλέτης είναι η «Ακρόπολις Χρηματιστηριακή» για την εμπλοκή της στην υπόθεση των δομημένων ομολόγων, και ότι η όλη ιστορία είχε την υπογραφή του αείμνηστου Αλογοσκούφη. (Γειά σου Γιώργο! Τι γίνεται στο σπίτι, όλοι καλά;)

Μετά απ’ όλα αυτά, και άλλα πολλά, πείτε μου, θα ήταν λογικό να αποδεχόμασταν τα χαράτσια του μεσοπρόθεσμου και να τα πληρώναμε;

Σίγουρα, ΟΧΙ! Τέτοιαν αδικία, ούτε ο θεός δεν θα τη συγχωρήσει…

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ, Βενιζέλο γομαρόπαιδο, (χαρακτηρισμός που αποδίδεται στον Ξανθούλη), ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ!

LEX (FT): η γαμάτη οικονομία της Αργεντινής

Αλήθεια τι πάθανε όλοι αυτοί και εγκωμιάζουν την μετά ΔΝΤ αργεντίνικη οικονομική πορεία; Χθες ο Κρούγκμαν στους NYT, σήμερα ο LEX στους Financial Times.

Λέτε να είναι βαλτοί; Να προσπαθούν να μάς δείξουν τον δρόμο τον καλό; Να μάς ανοίξουν τα μάτια για να πάψουμε επιτέλους ν' ακούμε τις μαλακίες των μπούληδων; Μήπως απ' την τσέπη τους θα τα πληρώσουν τα δάνεια; 380 μέχρι τώρα, κι άλλα 120 που εκλιπαρούν, μας κάνουν 500 δις. Πάτε καλά, ρε;

Αφού, μιλάει λοιπόν στην αρχή ο Lex για τις επικείμενες εκλογές, τον Οκτώβρη, στην Αργεντινή και την σίγουρη νίκη της Κριστίνα F, αλλάζει παράγραφο και μέσα σε λίγες γραμμές μας δίνει μια γρήγορη εικόνα της οικονομίας:

Η οικονομία, συνεχίζει ο γνωστός αρθρογράφος, βρίσκεται σε εξαιρετική άνθηση, το ΑΕΠ το τελευταίο τέταρτο ήταν μεγαλύτερο κατά 9,9% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο, τα κέρδη από τις εξαγωγές ανέβηκαν κατά 30% το 2010, και η κυβέρνηση ρίχνει άφθονο χρήμα στην οικονομία. Οι δημόσιες δαπάνες αυξήθηκαν κατά 30%,τα φορολογικά έσοδα εκτινάχτηκαν, παρ' όλα αυτά ο Lex φοβάται ότι η χώρα θα αποκτήσει φέτος για πρώτη φορά έλλειμμα, μετά το 2002, τη χρονιά δηλαδή που αποδεσμεύθηκε από το ΔΝΤ. Η οικονομία δείχνει σημάδια υπερθέρμανσης, κάτι που συμβαίνει όπως είδαμε και στην Τουρκία και την Κίνα, λόγω ακριβώς της άνθησης και της αυξημένης κατανάλωσης.

Έχουν αρχίσει να πληθαίνουν επικίνδυνα τα σημάδια που μάς δείχνουν τι πρέπει να κάνουμε. Μη διαστάζετε, μάς προτρέπει και ο τελευταίος Economist. Κούρεμα, τουλάχιστον στο μισό, και στα γρήγορα!

It is time to stop kicking the can!

Την ίδια ακριβώς φράση, παρεμπιπτόντως, είχε χρησιμοποιήσει και ο Κρούγκμαν πριν από καμιά βδομάδα στους ΝΥΤ.

Όταν οι 29 καλύτεροι κομμωτές, σου συστήνουν ομόφωνα τι πρέπει να κάνεις, ποιος θα καθίσεις να ακούσεις; Την μπασκλασαρία τον ΓΑΠ και τον Βενιζέλο;