Μεγαλειώδης διαδήλωση 52,000 φοιτητών στο Λονδίνο

Σήμερα το μεσημέρι, σε μεγαλειώδη διαδήλωση, τη μεγαλύτερη σε βάθος δεκαετιών, που προκήρυξαν η εθνική ένωση φοιτητών (NUS) και η ένωση πανεπιστημίων και κολεγίων (UCU), με την ταυτόχρονη υποστήριξη της συνομοσπονδίας των εργατικών συνδικάτων (TUC), 52,000 καθηγητές και φοιτητές από κάθε άκρη του νησιού, αλλά και από τη Β. Ιρλανδία, κατέφτασαν με όλα τα μέσα στο κέντρο του Λονδίνου αποφασισμένοι να διαδηλώσουν ενάντια στην έκθεση Μπράουν που προβλέπει τριπλασιασμό των διδάκτρων από τις 3,290 λίρες που είναι σήμερα, στις 6,000 έως και 9,000, το πετσόκομμα των χορηγιών που λαμβάνουν περίπου 600,000 φτωχοί φοιτητές για την αντιμετώπιση των εξόδων διαβίωσης, όπως επίσης και την περικοπή κατά 80% των κονδυλίων για τη διδασκαλία, δηλαδή γύρω στα £4.2 δις και περίπου £1.4 δις για την έρευνα. Όλες οι επιστήμες, εκτός της ιατρικής, των φυσικών επιστημών και της μηχανικής παύουν εφ’ εξής να επιδοτούνται.

Περίπου 200 φοιτητές ξέκοψαν απ’ την πορεία και κατέλαβαν τα κεντρικά γραφεία των συντηρητικών, ενώ καμιά χιλιάδα βρισκόταν απ’ έξω και παρακολουθούσε βίντεο με τις προεκλογικές ομιλίες του Κλεγκ φωνάζοντας "μαλάκα, μαλάκα" κάθε φορά που εμφανιζόταν να υπόσχεται ότι δεν θα πειράξει τα δίδακτρα. Βρε, τι μου θυμίζουν όλα αυτά!

«Είμαστε ενάντια στις περικοπές και αλληλέγγυοι στους φτωχούς, τους ηλικιωμένους και τους εργαζόμενους. Είμαστε ενάντια στις περικοπές και στην εμπορευματοποίηση της παιδείας. Καταλαμβάνουμε την ταράτσα του πύργου των γραφείων των συντηρητικών για να δείξουμε την αντίθεσή μας στην επίθεση που εξαπολύουν ενάντια στους φτωχούς, ενώ την ίδια στιγμή βοηθούν τους πλούσιους. Αυτό είναι μόνο η αρχή», προειδοποιούσε ανώνυμος ακτιβιστής απ’ την ταράτσα.

Σε μικροεπεισόδια με την αστυνομία πετάχτηκαν αυγά, ολίγες μολότωφ, σπάσανε κάποια τζάμια, και μάτωσε η μύτη δυο αστυνομικών. Η πορεία είναι ακόμα σε εξέλιξη. Η αστυνομία έχει προβεί σε συλλήψεις επτά διαδηλωτών. Περίπου 14 άτομα βρίσκονται με τραύματα σε νοσοκομεία.

Δείτε τα βίντεο από την επιχείρηση κατάληψης των γραφείων των Tories.

http://www.flickr.com/photos/asifkhan/5163666447/

http://www.flickr.com/photos/asifkhan/5163734529/

http://www.bbc.co.uk/news/education-11726822

Η Γερμανία που αλλάζει...

Αίσθηση προκάλεσαν τα λόγια της καγκελαρίου Μέρκελ όταν σε συγκέντρωση νεοσσών του κόμματός της στις 16 του περασμένου Οκτώβρη στο Πότσνταμ, έκλεισε την ομιλία της με μια θεαματική κλωτσιά στην μέχρι τούδε πολιτική του «multikulti», για να συμπληρώσει αμέσως μετά, ασφαλώς ψευδόμενη, ότι για το φρενάρισμα της γερμανικής οικονομίας φταίνε ούτε λίγο ούτε πολύ οι ορδές των πληβείων μεταναστών, τη στιγμή που το μόνο που χρειάζεται η χώρα είναι ένα εισαγόμενο πολλαπλά εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό, το οποίο δυστυχώς, τα γερμανικά σχολεία αδυνατούν να παράσχουν.

Λόγια αιχμηρά έως κυνικά, και συνάμα επικίνδυνα με ποικίλες κοινωνικές και γεωπολιτικές προεκτάσεις. Όπως επίσης και λόγια, πίσω από τα οποία θα μπορούσε κανείς να διακρίνει και σαφείς υπαινιγμούς για την υπεράσπιση της γερμανικότητας, από αλλότριες κουλτούρες, θέματα, αμφότερα άθικτα και ανομολόγητα ήδη από την επομένη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, κυρίως εξ αιτίας της ασάφειας στον καθορισμό του περιεχομένου της κυρίαρχης γερμανικής κουλτούρας.

Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά που καγκελάριος κήρυττε το τέλος της πολυπολιτισμικότητας. Το 2004 είχε προηγηθεί ο Σρέντερ με τις δηλώσεις του για άμεση ενσωμάτωση των μεταναστών, σπάζοντας έτσι τη γερμανική παράδοση η οποία ποτέ δεν αναγνώρισε τη χώρα επισήμως ως μεταναστευτικό προορισμό. Αλλά τότε, το εξωτερικό περιβάλλον ήταν λιγότερο επιρρεπές από το σημερινό στο να στήσει ευήκοον ους και οι γερμανοί, λιγότερο πρόθυμοι να συντονιστούν.

Τι θέλει να πει η Μέρκελ;

Τι ήθελε άραγε να πει η Μέρκελ και γιατί αυτή τη στιγμή, όταν μάλιστα η στάση της λίγο μόλις καιρό πριν στο άκρως προκλητικό βιβλίο του Ζαρατσίν, (μέλος του διοικητικού συμβουλίου της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας), με τίτλο «Η Γερμανία καταργεί τον εαυτό της», ήταν όχι μόνο έντονα επικριτική, αλλά συνοδευόταν και από αίτημα άμεσης παραίτησής του;

Σήμαιναν αλλαγή πλεύσης, πρόθεση αυτονόμησης και επιθυμία επανόδου στο ιστορικό προσκήνιο όχι πλέον σαν ισότιμο μέλος παραπαιόντων είναι αλήθεια, διεθνών οργανισμών, όπως ΝΑΤΟ και ΕΕ, αλλά σαν ηγέτιδα δύναμη και αυτόνομο έθνος με τις δικές του στρατηγικές και εν δυνάμει συμμαχίες, ας πούμε με τη Ρωσία;

Σήμαιναν μόνο επιθυμία συμπόρευσης με τον πρωθυπουργό της Βαυαρίας και κυβερνητικό εταίρο Ζέεχόφερ, ο οποίος στον ίδιο με τη Μέρκελ χώρο είχε δηλώσει δέσμευση σε μια ηγεμονική γερμανική κουλτούρα και αντίθεση στο φιλελεύθερο ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας;

Ήταν απλώς δευτερευούσης σημασίας λαϊκιστικές κορώνες για την ανάκτηση μέρους της καταρρέουσας δημοφιλίας του κυβερνητικού σχήματος του οποίου ηγείται, με το να επιχειρεί να στρέψει την οργή από την ανεργία και την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων, προς τον συνήθη αποδιοπομπαίο τράγο, δηλαδή τους μετανάστες, και για να είμαστε περισσότερο σαφείς, προς τα περίπου 4 εκατομμύρια των μουσουλμάνων μεταναστών και δη των Τούρκων;

Θέλησε να στενέψει το πολιτικό κενό με κομμάτια της ακροδεξιάς, μέσα και έξω από το κόμμα της, τα οποία θα μπορούσαν να εμφανιστούν με μια άκρως αντι-ισλαμική ατζέντα;

Πόσο ειλικρινής ήταν η ομολογία της για το τέλος των ψευδαισθήσεων σχετικά με τη δυνατότητα αρμονικής συμβίωσης με τους μετανάστες και κατά πόσο στόχευε με την ομολογία της αυτή ν’ ανοίξει επιτέλους ο διάλογος για το τι πρέπει να γίνει από δω και πέρα;

Διαζύγιο

Δύσκολα ν’ απαντήσει κανείς με σιγουριά. Το σημαντικό όμως είναι ότι έθιξε με απροκάλυπτο πλέον τρόπο, ένα θέμα το οποίο έρπει από καιρό και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπου αν λάβουμε επιπλέον υπ’ όψιν μας και την πρόσφατη πολιτική Σαρκοζί και Μπερλουσκόνι προς τους Ρομά, και πριν από αυτή, την πολιτική απαγόρευσης της μπούρκας σε Γαλλία και των τεμένων στην Ελβετία, όπως επίσης και την άνοδο των ακροδεξιών αντι-μεταναστευτικών κομμάτων σε Ολλανδία, Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Ελβετία, Ουγγαρία, Γερμανία και προσφάτως Σουηδία, διαπιστώνουμε ότι η τουφεκιά της Μέρκελ κάθε άλλο παρά άστοχη ήταν. Τα λόγια της έβγαλαν στην επιφάνεια αυτό που από δεκαετία τουλάχιστον ψιθυριζόταν, ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αρχίζουν πλέον ανοιχτά να παίρνουν διαζύγιο από την ανεκτικότητα των «παράλληλων κοινωνιών». Σε αντίθεση με τη Γαλλία που είχε εξ αρχής εφαρμόσει πολιτικές αφομοίωσης των μεταναστών, και την Αγγλία με τις πιο ενεργές πολιτικές, έστω και τύποις, σεβασμού της διαφοράς, η Γερμανία, ποτέ δεν παραδέχτηκε ανοιχτά ότι στο έδαφός της οι μετανάστες κόντευαν ήδη στην τρίτη γενιά και ότι ήταν κάτι παραπάνω από προσωρινοί. Έτσι η ελλιπής ενσωμάτωσή τους κάθε άλλο παρά στη δική τους άρνηση θα μπορούσε να χρεωθεί.

«Η απαίτηση για ενσωμάτωση θα αποτελέσει ένα από τα κύρια καθήκοντά μας», δηλώνει η Μέρκελ, και αμέσως μετά το Βερολίνο θα πλημμυρίσει με αφίσες παροτρύνοντας το πολυπληθές τουρκικό στοιχείο να καθίσει στα θρανία και να μάθει τουλάχιστον τη γλώσσα. Για να προλάβει δε κάθε όσμωση με τους ακροδεξιούς που παραμονεύουν να τραβήξουν το σπαθί, σπεύδει να προειδοποιήσει ότι τα τζαμιά αποτελούν κομμάτι του γερμανικού χώρου, ενώ ο γερμανός πρόεδρος Βουλφ, αναλαμβάνει να καθησυχάσει τον τούρκο ομόλογό του τονίζοντας με θέρμη ότι οι γερμανοί τρέφουν τα «καλυτερότερα» των αισθημάτων προς τους ξενιτεμένους συμπατριώτες του.

Η πραγματικότητα όμως στο εσωτερικό της Γερμανίας δείχνει ότι όντως υπάρχει πρόβλημα, κυρίως με την κυριαρχία στερεοτυπικών αντιλήψεων, εξ αιτίας της απουσίας εκπαίδευσης στην αποδοχή, σεβασμό και συμβίωση με τον άλλον. Πρόβλημα, που ενώ βρισκόταν ανέκαθεν σε λανθάνουσα κατάσταση, τώρα εκδηλώνεται ανοιχτά. Πρόσφατη δημοσκόπηση ενός think tank προσκείμενου στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, είχε δείξει ότι το 55% των Γερμανών θεωρεί ότι οι μετανάστες αποτελούν βάρος στην οικονομία, ενώ το 33%, ότι η χώρα έχει κυριολεκτικά κατακλυστεί από αυτούς. Το πιο ανησυχητικό όμως σημείο της μελέτης ήταν η εξάπλωση των ακροδεξιών συμπεριφορών από τα περιθωριακά στρώματα στο κέντρο ακριβώς της γερμανικής κοινωνίας. Οι απόψεις δε του Ζαρατσίν, το βιβλίο του οποίου αναμένεται να ξεπεράσει σε πωλήσεις το εκατομμύριο, συντονίστηκαν αρκετά καλά με το θυμό των Γερμανών για τη γκετοποίηση των μουσουλμάνων, και την απροθυμία τους, όπως την αντιλαμβάνονται, να ενσωματωθούν.

Η Μέρκελ, είναι φανερό ότι προσπαθεί να ισορροπήσει στο αντι-μεταναστευτικό αίσθημα των ψηφοφόρων της και την κακή πλευρά της γερμανικής ιστορίας. Παρά ταύτα, το ερώτημα «γιατί τώρα;» παραμένει. Και τούτο, διότι η γερμανική οικονομία βρίσκεται σε άνοδο, η ανεργία πέφτει σταθερά και γρήγορα, και η ροή των μεταναστών ειδικά από την Τουρκία έχει αρχίσει να παίρνει αρνητικό πρόσημο. Ένα όμως πράγμα φαίνεται σίγουρο. Με το τέλος της κρίσης, η Γερμανία δεν θα είναι καθόλου αυτή που για τόσες δεκαετίες ξέραμε.

Βρετανικό ξεκατίνιασμα

Αν είναι δυνατόν! Τι διαβάζω σήμερα στον Guardian; Ότι ο Κάμερον, λέει, χτίζει πελατειακό κράτος, διορίζοντας από την πίσω πόρτα στο δημόσιο τους προσωπικούς του συμβούλους, αυτούς δηλαδή, που είχε να τον συμβουλεύουν μέρα και νύχτα προσωπικώς πριν εκλεγεί στο θρόνο της Αγγλίας. Οι εργατικοί, καθ' όσον όπως απεδείχθη είχαν χεσμένη τη φωλιά τους, έκαναν στην αρχή τα στραβά τα μάτια όταν είδαν να διορίζει τον προσωπικό του φωτογράφο, τον άλλον που του τραβούσε τα βίντεο, τον γκουρού του ίντερνετ, και τον προσωπικό του σύμβουλο επικοινωνίας και εικόνας. Εξανέστησαν όμως τα παιδιά, όταν ο Κάμερον άρχισε να παρατραβάει το βιολί και να διορίζει αβέρτα κουβέρτα κι άλλους δέκα, απ' αυτούς που ανήκαν στην ομάδα σχεδιασμού, αλλά και της μανικιουρίστας συμπεριλαμβανομένης!

Έχασαν, βλέπετε, την υπομονή τους οι εργατικοί, άρχισαν τις επιθέσεις και τα πράγματα εξελίχτηκαν στο γνωστό ξεκατίνιασμα. "Πόσους είχατε διορίσει εσείς;" φέρονται να απαντούν οι συντηρητικοί με τα μανίκια σηκωμένα. Τσιμουδιά οι εργατικοί. "Πενήντα και βάλε", συνεχίζουν οι Καμερονικοί τρίβοντας στη μούρη του Μίλιμπαντ τις καταστάσεις με τα στοιχεία.

Παίρνουν φωτιά οι εργατικοί, και αρχίζουν να ξεθάβουν μια μια τις καταστάσεις με τους διορισμούς συμβούλων των αντιπάλων τους. "Σιγά που είναι μόνο οι δέκα. Εικοσιέξι διορίσατε συνολικά". Κι η ιστορία πάει λέγοντας...

Και σκέφτομαι. Σιγά τα λάχανα για 10, έστω 26 παλιο-συμβούλους του Κάμερον. Εδώ με το 1/6 του πληθυσμού, o πρωθυπουργός μας έχει 100 και βάλε προσωπικούς συμβούλους. και να 'τανε μόνο αυτός; Κοίταξε να δεις με τι ψιλολοίδια ασχολούνται εκεί πάνω στην γηραιά αλβιώνα, και τα κάνουν και πρωτοσέλιδα!

Πάνε κι αυτές οι εκλογές...

Οι εκλογές είναι, ας πούμε σαν το πρόχειρο διαγώνισμα που βάζει ο δάσκαλος στο μέσον της χρονιάς για να εντοπίσει τις αδυναμίες των μαθητών του, όπως και οι μαθητές να εντοπίσουν τις δικές τους. Τα κακά αποτελέσματα, επαναλαμβανόμενα μάλιστα σε κάποιο βάθος χρόνου, το πολύ πολύ να διώξουν τον δάσκαλο, όπως προβλέπεται να συμβαίνει σήμερα στ’ αμερικάνικα σχολεία.

Οι χθεσινές εκλογές έδωσαν μια ανάλογη ευκαιρία στα κόμματα να καταγράψουν τις δυνάμεις τους. Κι απ’ ότι φαίνεται τα περισσότερα δεν θα χρειαστεί να καρατομήσουν τους αρχηγούς τους. Πάντα υπάρχουν οι κατάλληλες ερμηνείες ώστε οι βίαιες πράξεις ν’ αποφεύγονται.

Τα σγουρά μαλλιά του Σγουρού πετάχτηκαν λίγο παραπάνω από τα ίσια μαλλιά του Κικίλια και τουλάχιστον αυτή την Κυριακή έσωσαν τα προσχήματα, δίνοντας προσωρινή ανακούφιση στο Πασόκ που δεν θα χρειαστεί να χαλάσει τις καρδιές των αφεντικών του πηγαίνοντας σε εκλογές. Το αν την επόμενη Κυριακή ο Σγουρός χάσει όλα του τα μαλλιά, δεν θα έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Ο στόχος θα έχει ήδη επιτευχθεί. Τον ίδιο μικρό ρόλο φαίνεται να παίζει και το απαράδεκτα χαμηλό σε απόλυτες τιμές ποσοστό που εισέπραξε χθες το κόμμα. Όπως και η αποχή των ψηφοφόρων του. Όμοια με τον πανούργο καλόγερο, βάφτισε το κρέας ψάρι και προς το παρόν ξεμπέρδεψε. Δεν περίμενα και τίποτε παραπάνω από τους ασπάλακες της εξουσίας.

Το ΚΚΕ αντίθετα, έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει. Ο Παφίλης αποδείχτηκε μια καλή επιλογή, τέτοια που κι ο ίδιος ο Ανδρουλάκης δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να υπερθεματίσει στην τελευταία του καθιερωμένη εμφάνιση της Παρασκευής στα ερτζιανά. Το ΚΚΕ έχει όντως δυναμική, η οποία, όπως εκτιμώ, δεν προέρχεται τόσο από το δικό του άνοιγμα και κάθοδο στο λαό, όσο από την άνοδο του λαού προς τον Περισσό. Εδώ και καιρό του χτυπάει την πόρτα, κάνει τάχατες η Αλέκα πως ακούει τα χτυπήματα, αλλά αν δεν κάνει την αποφασιστική κίνηση ν’ ανοίξει διάπλατα τις πόρτες θα έχει χάσει μια ιστορική ευκαιρία.

Δεν έμαθα, αν ανοίχτηκαν τελικά οι σαμπάνιες στο περίπτερο της Ανταρσύα στην Πανεπιστημίου. Κανονικά θα έπρεπε. Τόσο στην Αθήνα, όσο και πανελλαδικά πήγαν πολύ καλύτερα απ’ τ’ αναμενόμενα. Αν ο Σωτήρης έκανε καλά τους υπολογισμούς στο excel, θα πρέπει να βγήκαν απ’ τις εκλογές με μια σοδειά γύρω στους 100,000 και βάλε ψήφους.

Τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής σε ορισμένα εκλογικά τμήματα της Αττικής ήταν υψηλά, αλλά αναμενόμενα. Ακολουθώντας την πορεία αδελφών ευρωπαϊκών κομμάτων, η Χρυσή Αυγή όλο και θα αυξάνει την επιρροή της. Ας μην ξαφνιαστούμε όταν τη δούμε να στρογγυλοκάθεται και παραέξω, δηλαδή και στα φιλήσυχα προάστια. Όσο το μεταναστευτικό κουκουλώνεται τόσο η Χρυσή Αυγή θα θεριεύει.

Όσο για τον Σύριζα, η επιλογή Μητρόπουλου δεν έφερε ψήφους απ’ το Πασόκ. Καθηλωμένος στα ίδια, κάτι άλλο θα πρέπει να κάνει, πέρα απ’ τα δοκιμασμένα. Οι δυσαρεστημένοι προτίμησαν άλλα μαγαζιά ή και τη χθεσινή λιακάδα.

Αλλά είπαμε οι εκλογές είναι σαν το πρόχειρο διαγώνισμα. Οι αληθινές επιδόσεις θα φανούν αλλού. 15 Νοεμβρίου είναι το συλλαλητήριο καλωσόρισμα του ΚΚΕ στην τρόικα που έρχεται να εγκαινιάσει το καινούργιο της διαμέρισμα. 17 Νοεμβρίου είναι η πορεία του Πολυτεχνείου. 6 Δεκεμβρίου συμπληρώνονται δυο χρόνια από τον θάνατο του Γρηγορόπουλου. 15 Δεκεμβρίου είναι η γενική απεργία της ΓΣΕΕ. Έτσι κι αλλιώς δώρο Χριστουγέννων δεν θα υπάρξει να ενεργοποιήσει τις συνήθεις καταναλωτικές κραιπάλες. Φέτος, αντί για τα μαγαζιά, η κατάληψη των δρόμων θα είναι πιο …in.

Προς Ψηφοφόρους...

Πού το πάει η Ευρώπη;

Όλο και λιγοστεύουν αυτοί που ακόμα πιστεύουν ότι η ΕΕ θα τα καταφέρει να μακροημερεύσει. Δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση που έφερε στο φως την οικονομική εκμετάλλευση των χωρών της περιφέρειας από το κέντρο, δεν είναι οι πολιτικές της πολυπολιτισμικότητας που σε μια σειρά χωρών πνέουν τα λοίσθια, οδηγώντας στην εθνική αναδίπλωση, δεν είναι η έκλειψη των λόγων που καθιστούν μια κοινότητα κρατών συνεκτική, πάνω απ’ όλα είναι η πρόσφατη συζήτηση και ψήφιση μηχανισμών αποπομπής χωρών στη βάση έστω και ελάχιστων δημοσιονομικών υπερβάσεων.

Μια ένωση που θεσπίζει τέτοιους σκληρούς κανόνες δεν βοηθάει στη συνοχή, αλλά αποτελεί προχωρημένο ήδη βήμα για τη διάλυση, ακόμα ένα δείγμα των ελλειμματικών ανθρώπων που βρέθηκαν σ’ αυτή τη συγκυρία να κυβερνούνε την Ευρώπη. Οι ικανοί χτίζουν, οι ανίκανοι έντρομοι από τη συνειδητοποίηση της ανικανότητάς τους σκορπίζουν.

Δεν θα σταθώ όμως στις οικονομικές κυρώσεις, αλλά στις πολιτικές, που προς το παρόν αναβλήθηκαν για να συζητηθούν στην επόμενη σύνοδο. Δηλαδή, στην αποστέρηση της ψήφου κρατών που παραβιάζουν κάποιες αυθαίρετα τεθείσες οικονομικές γραμμές. Κοντολογίς στη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων κρατών για οικονομικές παραβάσεις, κάτι που κανένα δίκαιο δεν έχει τολμήσει να εφαρμόσει στα φυσικά πρόσωπα σε καμιά χώρα, σε καμιά ιστορική περίοδο. Τα πολιτικά τους δικαιώματα δεν τα στερούνται ούτε οι απεχθέστεροι εγκληματίες, πόσο μάλλον οι χρεώστες.

Βλέπουμε λοιπόν μια επικίνδυνη αλλαγή νοοτροπίας, που προχωράει τον αυταρχισμό πολλά σκαλιά πιο πέρα από τον μέχρι τούδε ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό. Το πώς αντιλαμβάνονται την Ευρώπη τα εν λόγω κοντόθωρα μυαλό δεν διαφέρει από την εικόνα που έχουμε ενός αυταρχικού παρθεναγωγείου με αυστηρούς κανόνες, γκεσταπίτισσα διευθύντρια και σκληρές σωματικές ποινές για ψύλλου πήδημα.

Η συγκεκριμένη στροφή της ΕΕ, η ποινικοποίηση δηλαδή της οικονομικής αποτυχίας, θέμα μέχρι πρότινος ταμπού, δεν είναι τυχαίο ότι επιστρέφει ξανά στην κοινωνική ζωή. Στην Αμερική, και συγκεκριμένα στη Λουιζιάνα, άρχισαν να ξαναλειτουργούν φυλακές για χρεώστες, φυσικά φτωχούς μικροχρεώστες, που είτε δεν έχουν να πληρώσουν κάποιο πρόστιμο, είτε δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν στο δικαστήριο, για οικονομικούς κυρίως λόγους. Ποινές που μπορεί να ξεκινούν από λίγες μέρες, έως μερικούς μήνες αναλόγως του ποσού. Το ίδιο συμβαίνει και στην Βόρεια Καρολίνα, και για να μην τα πολυλογώ, 16 ολόκληρες πολιτείες έχουν προσχωρήσει ήδη σ’ αυτή την πρακτική.

Ο λόγος, η οικονομική επιβίωση των δικαστηρίων, τα οποία μετά από τις συνεχείς περικοπές στον προϋπολογισμό τους «αναγκάζονται» να χρησιμοποιούν το εκβιαστικό δίλημμα «πληρώνεις ή πηγαίνεις φυλακή» για τη συλλογή των προστίμων, που θα επιτρέψουν τη συνέχιση της λειτουργίας τους. Στη Ν. Ορλεάνη, για παράδειγμα, το 40% του προϋπολογισμού των δικαστηρίων είναι τέτοιας προέλευσης.

Η παρακμή πριν αποτυπωθεί οπουδήποτε αλλού ώστε να καταστεί ορατή, έχει προ πολλού συντελεστεί μέσα στους εγκεφάλους.

Οι νικητές του ταξικού πολέμου

Ποιος έχει κερδίσει τον μέχρι τώρα ταξικό πόλεμο; Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη: Οι πλούσιοι! Για δεκαετίες οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Έτσι διατείνεται ο αρθρογράφος Bill Quigley στο Truthout και επειδή το τερατώδες αυτό συμπέρασμα, που αφορά την Αμερική και όχι εμάς, ακόμα δεν έχει χωνευτεί αρκετά, παραθέτει και ένα σκασμό στοιχείων.

Αυτή τη στιγμή στην Αμερική διεξάγεται ένας πολύ βρώμικος πόλεμος, όπου το άμεσο διακύβευμα στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, είναι η νίκη των ρεπουμπλικανών και η συντριβή των μεταρρυθμίσεων του μπολσεβίκου Ομπάμα. Προς τούτο επιχειρηματικοί όμιλοι, και μεμονωμένοι δισεκατομμυριούχοι έχουν επιδοθεί σε μια μοναδική στα χρονικά των αμερικανικών εκλογών κινητοποίηση. Εξυπακούεται χρηματική. Το σύνθημα: προσοχή η Αμερική γίνεται σοσιαλιστική, οι ελευθερίες, (εννοείται του κεφαλαίου αλλά δεν ομολογείται) καταποντίζονται και η κοινωνία καταστρέφεται. Περί χρηματοδοτήσεων δείτε τις προηγούμενες αναρτήσεις, «Οι χρηματοδότες του Tea Party» και «Ο χορός της Αρκούδας».

Ας τα δούμε λοιπόν. Οι πηγές αναφέρονται στο πρωτότυπο άρθρο στα Αγγλικά.

Θέση: Οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι.

Απόδειξη:

Επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι η Αμερική φιλοξενεί τον μεγαλύτερο αριθμό φτωχών στα τελευταία 50 χρόνια, σε ποσοστό 14.3%, δηλαδή 43.6 εκατομμύρια ανθρώπους. Φτωχοί είναι 1 στα 5 παιδιά και ένας στους 10 ηλικιωμένους. Ένας στους 6 εργαζόμενους είναι άνεργος, με το ποσοστό ανεργίας στο 17%, μεταφραζόμενο σε 26.8 εκατομμύρια. Το επίσημο 9.6% δεν περιλαμβάνει μακροχρόνια ανέργους, ή με μερική επισφαλή εργασία. Είπαμε, ακόμα και με μια μέρα εργασίας τη βδομάδα, δεν λογίζεσαι άνεργος.

50 εκατομμύρια αμερικανοί δεν έχουν ιατρική περίθαλψη. Οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν από περιπλοκές στη διάρκεια της κύησης, απ’ ότι γυναίκες σε 40 άλλες χώρες. Ενώ οι αφρο-αμερικάνες, είναι κατά τέσσερις φορές περισσότερο επιρρεπείς απ’ ότι οι λευκές συμπατριώτισσές τους.

Περίπου 3.5 εκατομμύρια δεν έχουν σπίτι να μείνουν. Στην Ατλάντα εμφανίστηκαν 33,000 άτομα ζητώντας επιδότηση κατοικίας. Το ίδιο και στο Ντιτρόιτ. 50,000 εμφανίστηκαν για 3,000 κουπόνια.

49 εκατομμύρια σιτίζονται με κουπόνια. 16 εκατομμύρια είναι τόσο φτωχοί που παραλείπουν γεύματα. Οι αριθμοί, ποτέ από τότε που καταγράφονται στατιστικά στοιχεία δεν υπήρξαν υψηλότεροι.

Θέση: Η Μεσαία τάξη οπισθοχωρεί.

Απόδειξη:

Μια/δυο γενιές πιο πίσω ήταν δυνατόν ένα μέσο νοικοκυριό να ζει από το εισόδημα του ενός. Τώρα χρειάζονται επιεικώς δυο για το ίδιο επίπεδο διαβίωσης. Οι μισθοί, αφαιρώντας τον πληθωρισμό βρίσκονται καθηλωμένοι για δεκαετίες. Το κόστος κατοικίας, υγείας και παιδείας έχει αυξηθεί πολύ περισσότερο από την αύξηση των μισθών. Το 1967 το μέσο 60% των νοικοκυριών ελάμβανε το 52% του συνολικού εισοδήματος. Το 1998, το 47%. Η διαφορά αυτή δεν πήγε στους φτωχούς, αλλά στο πάνω 20%.

2.8 εκατομμύρια σπίτια πήραν ειδοποίηση κατάσχεσης το 2009. (Φαντάζομαι να πήρατε χαμπάρι το σκάνδαλο με τις κατασχέσεις, που τις έστελναν αβέρτα κουβέρτα χωρίς να εξετάζουν καν τα στοιχεία).

11 εκατομμύρια ιδιοκτήτες σπιτιών, δηλαδή ένας στις τέσσερις χρωστάει σε οικιστικά δάνεια περισσότερα απ’ ότι η αξία του σπιτιού του.

Παρά το γεγονός ότι οι αμερικανοί εργάζονται σκληρότερα και περισσότερο από ποτέ, τους επιστρέφονται λιγότερα από το 1940 και εντεύθεν.

Θέση: Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.

Απόδειξη:

Ο πλούτος των 400 πλουσιοτέρων στις ΗΠΑ μεγάλωσε κατά 8% τον τελευταίο χρόνο. Σε $1.37 τρισεκατομμύρια.

Ο ισχυρότερος manager hedge funds, David Τepper, μόνο πέρσι κέρδισε $4 δις. Οι υπόλοιποι 10 στη λίστα κέρδισαν από $3.3 δις μέχρι το ταπεινό $800 εκατομμύρια.

Η ανισότητα στην κατανομή εισοδημάτων είναι τόση όση και στη μεγάλη ύφεση του 1929. Από το 1979 στο 2006, το πλουσιότερο 1% τουλάχιστον διπλασίασε το μερίδιό του στο συνολικό εισόδημα, από 10% στο 23%. Το μέσο εισόδημα του πλουσιότερου 1% είναι στο $1.3 εκατομμύρια. Ενώ για τα τελευταία 25 χρόνια το 90% της συνολικής αύξησης του αμερικάνικου εισοδήματος πήγε στο πάνω 10%. Ενώ το 10% πήγε στο υπόλοιπο 90% του πληθυσμού!

Το 1973 , ο μέσος CEO πληρωνόταν 27 φορές περισσότερο απ’ ότι ένας μέσος εργάτης. Το 2007, ο πολλαπλασιαστής ανέβηκε μια ολόκληρη τάξη μεγέθους, στο 275.

Από το 1992, η μέση φορολογική επιβάρυνση των 400 πλουσιοτέρων έπεσε από το 26.8% στο 16.6%.

Η Αμερική έχει τη μεγαλύτερη ανισότητα ανάμεσα στις χώρες του δυτικού κόσμου, η οποία και χειροτερεύσει εδώ και 40 χρόνια.. Η θέση της χώρας (45^η) είναι στην ίδια κατηγορία με την Αργεντινή, το Καμερούν, και την Ακτή Ελεφαντοστού. Πληροφοριακά, η Ελλάδα είναι στην 33^η η Γερμανία στην 27^Η και η Σουηδία στην 23^η.

Οι πλούσιοι στην Αμερική ζούνε κατά μέσο όρο πέντε περισσότερα χρόνια απ’ ότι οι φτωχοί. (Δείτε παλιότερη ανάρτηση, "Οικονομικές ανισότητες και προσδόκιμο ζωής"). Το 1980 η διαφορά αυτή ήταν στα 2.8 έτη. Το 1990 η απόσταση ήταν κάτι λιγότερο από 4 χρόνια.

Ποιο είναι το συμπέρασμα;

Αντεπίθεση!

Bill Quigley is legal director at the Center for Constitutional Rights and a law professor at Loyola University New Orleans. He is a Katrina survivor and has been active in human rights in Haiti for years with the Institute for Justice and Democracy in Haiti. He can be reached at quigley77@gmail.com.

Υ.Γ. Για περισσότερη εμπέδωση, Please, δείτε και αυτό:

In Class Warfare, Guess Which Class Is Winning

Δια-διαδικτυακό Διάγγελμα

Η εξέγερση, αγαπητοί μου, δεν θέλει business plan...

Από την επομένη της πρωτοχρονιάς του 2011 κανένα πλέον τασάκι δεν θα κοσμεί τα τραπέζια των εστιατορίων και των μπαρ της Ισπανίας. Αυτά λέει ο νόμος. Όχι όμως και οι χρήστες τους, οι οποίοι με σύνθημα «απαγορεύεται το απαγορεύεται» δείχνουν αποφασισμένοι να επιδοθούν σε ένα δυναμικό αγώνα ανυπακοής ενάντια στην πρόθεση ρύθμισης της κοινωνικής τους ζωής από το μακρύ χέρι ενός αφερέγγυου και από χιλιάδες πλευρές, ανάλγητου κράτους.

Το αντάρτικο της γόπας(;), θα μου απαντήσετε ανθυπομειδιώντας. Και ναι και όχι. Τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν και έτσι αν η συγκυρία ήταν διαφορετική. Αν για παράδειγμα η ανεργία δεν έστελνε στα σπίτια τους τουλάχιστον το 20% του ενήλικα πληθυσμού, αν τα κτίρια δεν έχασκαν μισοτελειωμένα σε ολόκληρες περιοχές, αν οι δημόσιες παροχές δεν έβαινα μειούμενες σε κρίσιμους τομείς, και αν το κράτος είχε καλύτερη φήμη ως προς την υπεράσπιση του wellbeing των πολιτών του, την υγεία των οποίων υποτίθεται ότι με τον νόμο αυτό επιθυμεί να προασπίσει.

Μέσα στο ευρύτερο οικονομικό κλίμα λοιπόν και τη συντονισμένη ολομέτωπη επίθεση στους ευρωπαϊκούς λαούς, τα λόγια του δικού μας ακατανόμαστου πρωθυπουργού ότι με τον αντικαπνιστικό νόμο «μεριμνούμε για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών μας», ακούγονται και ξετσίπωτα και γελοία.

Το τι στην ουσία της σημαίνει η νέα αυτή επίθεση, το λέει καλύτερα ο Δανός υπουργός υγείας, « Ένα θετικό αποτέλεσμα της απαγόρευσης του καπνίσματος είναι ότι οι καταναλωτές(;) που περνούν όλη τους τη μέρα περιφερόμενοι άσκοπα από καφέ σε καφέ, θα μπορούσαν να έκαναν άλλα πιο χρήσιμα πράγματα. Η παραμονή σε καφέ δεν είναι μια δραστηριότητα που παράγει αξία!». Εδώ λοιπόν είναι η ουσία, και όλα τα άλλα είναι ηθικολογίες και αντιπερισπασμοί.

Το αντάρτικο της γόπας, που απ’ ότι φαίνεται, μετά την κινητοποίηση των μαγαζατόρων, σημείωσε και την πρώτη του επιτυχία στην Ελλάδα, είναι πάνω απ’ όλα αντάρτικο και δοθείσης της συγκυρίας είναι και καλοδεχούμενο. Η κίνηση αυτή με βάζει σε κάποιες σκέψεις για το πώς και για το από πού θα προέλθει μια μαζική αντίσταση ενάντια στην παρούσα κατάσταση. Σίγουρα δεν είναι οι απεργίες της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ όσες ακόμα και να εξαγγείλει. Σίγουρα δεν φαίνεται να είναι τα κόμματα της Αριστεράς τα οποία μαζί με τη ΓΣΕΕ μοιράζονται την ίδια επίσης αναξιοπιστία και περιφρόνηση. Είναι βέβαια οι διάφορες κινήσεις και πρωτοβουλίες στις γειτονιές, αλλά όσο παραμένουν διάσπαρτες η εμβέλειά τους παραμένει περιορισμένη και προς το παρόν δεν δείχνουν ικανές να συσπειρώσουν το κίνημα κάτω από ένα ενιαίο και αδιαπραγμάτευτο αίτημα. Αίτημα όπως η εκδίωξη της κυβέρνησης και όλων των «δώρων» που δολίως και πιθανόν ιδιοτελώς έφερε μαζί της από την πίσω πόρτα

Βλέποντάς το από μια σκοπιά, αυτό θα μπορούσε όντως να το κάνει το «τσιγάρο». Όχι το κάπνισμα αυτό καθ’ αυτό, αλλά το ακόμα ένα στρίμωγμα που επιβάλλεται σε ένα ήδη σπαταλημένο λαό από μια δοτή και ξεπουλημένη κυβέρνηση. Το τσιγάρο, το τσιγαράκι, η στιγμιαία χαλάρωση και αμεριμνησία που κουβαλάει, θα είχε τη δυνατότητα, μέσα από μια τύποις εκστρατεία υπεράσπισής του να μαζέψει κόσμο, να τον κατεβάσει στο δρόμο, ούσα σίγουρη ότι τα συνθήματα που θα ακούγονταν δεν θα ήταν μόνο γι αυτό. Θα πήγαιναν πολύ παραπέρα, και ότι σύντομα θα τα αντικαθιστούσαν άλλα.

Οι ξεσηκωμοί, απ’ ό,τι θυμάμαι, είχαν πάντα μια αφορμή που λίγο σχετιζόταν με τη βαθύτερη αιτία τους. Πότε μια τυχαία δολοφονία, πότε ένας άτυχος φόρος, ήταν αυτά που έδιναν τη σπίθα για τη μεγάλη φωτιά.

Κι εδώ ερχόμαστε στο μεγάλο ερώτημα που κατά τη γνώμη μου κρατάει τον κόσμο ακόμα μουδιασμένο και κλεισμένο στο σπίτι του. «Και τι θα γίνει μετά; Ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση;»

Λάθος αγαπητοί μου, Λάθος. Κανένας ξεσηκωμός δεν έγινε, έχοντας από τα πριν προδιαγράψει την πορεία του. Οι λαοί ξεσηκώνονται για το δυσβάσταχτο τώρα. Για το μη παρέκει. Όλα τα άλλα έρχονται και βρίσκονται στο δρόμο. Έτσι πορεύτηκαν όλες οι εξεγέρσεις, όλες οι επαναστάσεις, όλοι οι ξεσηκωμοί. Από το ’21 μέχρι το Πολυτεχνείο. Ήξερε κανένας τη 17^η Νοέμβρη του ’73 για το τι θα ξημέρωνε η άλλη μέρα. Φυσικά και δεν το ήξερε. Κι όμως το έκαναν. Αυτή είναι η πορεία. Οι εξεγέρσεις αποτελούν το πρότυπο των δυναμικών καταστάσεων. Όλα παίζονται και όλα είναι δυνατά. Παλιές δυνάμεις χαντακώνονται και νέες ξεπηδούν από το πουθενά. Οι επαναστάσεις αγαπητοί μου δεν έχουν business plan και ούτε το χρειάζονται. Δεν έχουν χρονοδιαγράμματα, ασφυχτικά οργανογράμματα, deliverables και αυστηρούς και εκ των προτέρων κανονισμούς. Οι επαναστάσεις είναι δυναμικές ανοιχτές διαδικασίες και το κυριότερο έχουν απρόβλεπτα αποτελέσματα. Όπως οι επιστήμες, έτσι και οι κοινωνίες, μόνο με μια ξαφνική και θεμελιακή ανατροπή μπορούν ν’ αλλάξουν.

Εμφύλιος Σπαραγμός

Θέλει δύναμη και χαλύβδινα νεύρα να παλέψεις την κυβερνητική προπαγάνδα, όπως αυτή εκπορεύεται από τα ηλεκτρονικά της γραφεία τύπου των 8μμ, όχι φυσικά με το αζημίωτο, βλ. για παράδειγμα την ανάκληση της φορολόγησης των τηλεοπτικών διαφημίσεων, που μόνο σαν αντάλλαγμα υπηρεσιών μπορεί να ιδωθεί απ’ το φτωχό μου το μυαλό. Δηλητηριώδης, πολεμική, παρελκυστική, ασύδοτη, εξοργιστικά ψευδής, απύθμενα διχαστική, ξετσίπωτη και συκοφαντική. Ο πόλεμος που με διάφορα προσχήματα έχει εξαπολυθεί εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων είναι άθλιος, επίμονος και ολοκληρωτικός, ως το επιστέγασμα μιας οικονομικής και ιδεολογικής επίθεσης, που εδώ και δεκαετίες σοβεί εναντίον αυτού που λέγεται δημόσιο, κοινό, και κοινωνικό κράτος. Δεν είναι τυχαίο που ο πόλεμος αυτός ξεπερνά κατά πολύ τα σύνορα της μικρής μας χώρας, δεν είναι τυχαίο που η ίδια μανία κατεδάφισης έχει εξαπλωθεί σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Αμερική, Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία, όλες τους βρίσκονται κάτω από την ίδια καταστροφική μανία ενός εσμού ξεπουλημένων, και απελπιστικά κατώτερων των περιστάσεων κυβερνήσεων.

Κι εδώ, προς δόξαν του κεφαλαίου, ο πόλεμος ανάμεσα στους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα καλά κρατεί, με τους δηλητηριώδεις φάρους των καναλιών να τους σέρνουν σ’ έναν αδιέξοδο και καταστροφικό εμφύλιο, όπως ακριβώς, αιώνες πριν, ανυποψίαστα εμπορικά καράβια παρασέρνονταν και τσακίζονταν στα βράχια του Μαλέα, παίρνοντας για φάρους τους φανούς, που άθλιοι μανιάτες πειρατές άναβαν επί τούτου, για να τα κουρσέψουν.

Κι αντί να κοιτάμε αυτό που χάνεται, αντί να κοιτάμε την εργοδοτική ασυδοσία, αντί να κοιτάμε την ενθάρρυνση και πριμοδότηση από πάνω της εργοδοτικής ασυδοσίας, αντί να κοιτάμε το πέταγμα σαν τα σκυλιά στο δρόμο των εργαζομένων, αντί να κοιτάμε τις συντάξεις που πληρώσαμε και τις οποίες δεν θα πάρουμε, αντί να κοιτάμε και να ζητάμε τις κεφαλές αυτών που έφαγαν, λήστεψαν, διέφθειραν και ξεπούλησαν, αντί να κοιτάμε τα μεροκάματα που πέφτουν σε ιστορικά χαμηλά, τι κάνουμε αντ’ αυτού;

Κοιτάμε την κατσίκα του γείτονα! Βαφτίζουμε σκανδαλώδες προνόμιο την εργασιακή ασφάλεια που ως τα τώρα παρείχε το δημόσιο, βαφτίζουμε σκάνδαλο τους «υψηλότερους» μισθούς του δημοσίου, βαφτίζουμε σκάνδαλο το σεβασμό των στοιχειωδών συνθηκών εργασίας και ζητάμε εκδίκηση. Εκδίκηση ναι, αλλά από τους λάθους ανθρώπους. Κανένας εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα δεν θα σωθεί αν συνηγορήσει στην κατεδάφιση του δημοσίου. Κανένας εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα δεν θα σώσει τη θέση του, πόσο μάλλον να τη βελτιώσει αν στους ήδη 600,000 και βάλε ανέργους προστεθούν και άλλοι 100,000, 200,000 του δημοσίου. Μνησικακία να το ονομάσω αυτό, χαιρεκακία, ή παντελή τύφλωση και τάση προς αυτοκτονία; Πόσο δύσκολο είναι να ανοίξουμε τις κουρτίνες που δυσχεραίνουν την όραση, πόσο δύσκολο είναι να καθαρίσουμε το μυαλό από τη λάσπη που κάθε βράδυ σβώλο το σβώλο μάς πετάνε στο κρανίο, και να καταλάβουμε επιτέλους ότι ούτε ένας εργαζόμενος, είτε από τη μια μπάντα, είτε από την άλλη, δεν θα γλιτώσει την καταιγίδα, αν δεν μπορέσει να δει καθαρά την κατεύθυνση απ’ όπου έρχονται τα μαύρα σύννεφα.

Και κάτι άλλο. Αν η αντιπαράθεση μεταξύ Ιδ. Υ. και Δ.Υ. καταλήξει σε εμφύλιο, η ιστορία μετά από χρόνια θα γράψει πως στην Ελλάδα, κάποτε παλιά το 2010 έγινε ένας πόλεμος για 250 ψωρό-ευρώ (και τρεις πουτάνες). Εκεί θα έχουμε καταντήσει...

Οι μέσοι όροι των μισθών των δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων δεν λένε την αλήθεια

Τα παρακάτω στοιχεία είναι από τις ετήσιες εκθέσεις της ΙΝΕ/ΓΣΕΕ από τα έτη 2008, (ο πίνακας, σ. 319) και 2010, (τα υπόλοιπα).

Καθαρές αποδοχές σε ευρώ	Αριθμος Δ.Υ.	Αριθμός Ι.Υ.	Συνολο μισθωτών
0-250	4615	18693	23308
251-500	18557	92539	111096
501-750	53362	453231	506593
751-1000	181398	577664	759062
1001-1250	309971	256395	566366
1251-1500	218357	101186	319543
1501-1750	49584	23067	72646
1751-2000	21296	13152	34448
>2000	24605	19230	43835
ΔΓ/ΔΑ	136255	323206	459461
ΣΥΝΟΛΟ	1018000	1878358	2896358

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, η πλειοψηφία των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ένας στους τρεις εργαζόμενους) αμείβεται με καθαρό μηνιαίο εισόδημα από 1.000 έως 1.250 ευρώ. Αντίστοιχα, το μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα (1/3) έχει μηνιαίες καθαρές αποδοχές από 750 έως 1 000 ευρώ.

Στο παρακάτω γράφημα φαίνονται καθαρά οι δυο κατανομές, καθώς και η μετατόπισή τους κατά 250 ευρώ.

Ας πάμε και παρακάτω.

Στην προηγούμενη ανάρτηση είχα αντιπαραβάλει το μισθολογικό κόστος ενός μέσου μισθωτού των ΔΕΚΟ με αυτό των διοικητών, προέδρων, συμβούλων και παρατρεχάμενων, που εντελώς επιεικώς το εξέλαβα σαν το δεκαπλάσιο. Επειδή η πρώτη ομάδα είναι συντριπτικά πολυπληθέστερη της δεύτερης, θεωρούμε ότι οι μισθοί της δεν επηρεάζουν το μέσο όρο, ο οποίος και χρησιμοποιείται σαν το κύριο προπαγανδιστικό όπλο. Αυτό όμως είναι εντελώς λάθος.

Ένας συγκριτικά μικρός αριθμός πολύ υψηλών μισθών αυξάνει τον μέσο όρο δημιουργώντας την ψευδή εντύπωση ότι έχει επέλθει βελτίωση για όλους τους μισθωτούς. Για τον λόγο αυτό η δημοσίευση του μέσου μισθού θα έπρεπε να συνοδεύεται από την δημοσίευση και του διάμεσου μισθού.

Ο διάμεσος μισθός είναι ο μισθός που παίρνει αυτός που θα τύχει να βρεθεί στο μέσον ενός πίνακα κατάταξης των μισθών όλων των μισθωτών του συνόλου που εξετάζεται, από τον μεγαλύτερο μέχρι τον μικρότερο.

Η Ελλάδα είναι στην τέταρτη θέση από άποψη ανισότητας στην κατανομή του εισοδήματος. Και όταν λέμε ανισότητα εννοούμε το λόγο του 20% με τα υψηλότερα εισοδήματα, προς το 20% με τα χαμηλότερα. Πρώτη είναι η Λετονία με λόγο 7.9, δεύτερη η Πορτογαλία με λόγο 6.8, τρίτη η Λιθουανία με 6.3 και τέταρτη η Ελλάδα με 6.1.

Στην πέμπτη θέση βρίσκεται η Πολωνία με 5.6, στην έκτη η Ουγγαρία με 5.5 κ.ο.κ.

Έτσι λοιπόν, οι ΔΙΑΜΕΣΕΣ ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές στον ιδιωτικό τομέα και στις επιχειρήσεις άνω των 10 ατόμων, για τους εργαζόμενους που απασχολούνται με πλήρες ωράριο, ανέρχονταν το 2009, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, σε περίπου 1550 ευρώ. Με άλλα λόγια, το 50% των πλήρως απασχολουμέ­νων μισθωτών στην Ελλάδα αμείβονταν το 2009 με ακαθάριστες αποδοχές μικρότε­ρες των 1550 ευρώ. Οι ΜΕΣΕΣ όμως ακαθάριστες αποδοχές ανέρχονταν σε 2060 ευρώ και ήταν κατά πολύ υψηλότερες της διάμεσης αμοιβής (1550 ευρώ), πράγμα που δικαιολογείται από την μεγάλη ανισότητα στην κατανομή των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, έτσι ώστε αυτό το μικρό κομμάτι με τις μεγάλες αμοιβές να ανεβάζει και το μέσο όρο των αποδοχών των μισθωτών.

Πιο συγκεκριμένα, το 1% των μισθωτών του επιχειρηματικού τομέα της οικονομίας είχαν, το 2009, μέσες αποδοχές που υπερέβαιναν τα 7220 ευρώ. Εάν παραλεί­ψουμε την εν λόγω ομάδα μισθωτών από το δείγμα, οι ΜΕΣΕΣ ακαθάριστες αποδοχές του 99% των υπολοίπων μισθωτών, που εργάζονται με πλήρες ωράριο, περιορίζο­νται στα 1790 ευρώ (ενώ η διάμεση αμοιβή παραμένει σχεδόν αμετάβλητη). Εάν παραλείψουμε από τους υπολογισμούς μας το 5% των πλέον υψηλόμισθων, δηλαδή, όσους αμείβονται με ακαθάριστες αποδοχές άνω των 4200 ευρώ, οι ΜΕΣΕΣ ακα­θάριστες αποδοχές του υπόλοιπου 95% των πλήρως απασχολουμένων μισθωτών ανέρχονταν, το 2009, σε 1610 ευρώ (διάμεση τιμή 1470).

Μεγάλη η διαφορά από τα 2060 ευρώ των ΜΕΣΩΝ ακαθάριστων αποδοχών του συνόλου του ιδιωτικού τομέα!

Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιο περισσότερο εύγλωττο παράδειγμα από αυτό.

Δεν υπάρχει λόγος να μην ισχύει το ίδιο και στον δημόσιο τομέα, (αν και δεν έχω ακριβή στοιχεία, παρά μόνο ότι τόσο στον ιδ. τομέα όσο και στον δημ. ο αριθμός των υπαλλήλων με καθαρό εισόδημα άνω των 2000 ευρώ είναι της ιδίας τάξης μεγέθους), μιας και τα πραγματικά ρετιρέ των ΔΕΚΟ, των 200,000-500,000 ευρώ ετησίως, δεν υπολείπονται αυτών του ιδιωτικού τομέα, (κι οι ΔΕΚΟ εν μέρει ιδιωτικοποιημένες είναι,) ανεβάζοντας έτσι σημαντικά το μέσο όρο. Είναι αυτός ο μέσος όρος λοιπόν, που προπαγανδίζεται δεξιά κι αριστερά, παίρνοντας μπάλα το 90%-95% των μισθωτών του δημοσίου και των ΔΕΚΟ επίσης.

Τα βαμπίρ στη λεωφόρο με τις ΔΕΚΟ

Δεν χόρτασε φαίνεται ακόμα το αίμα, η συμμορία των βαμπίρ που μας κάθισε στο σβέρκο και τις προάλλες βγήκε παγανιά, αυτή τη φορά, στη λεωφόρο με τις ΔΕΚΟ. Καλή προοιωνίζεται η σοδιά. 21,670 φρέσκες κεφαλές, έτοιμες να γεμίσουν το κανιβαλικό καζάνι. Έτοιμη η κατηγόρια, αυτοί φαλίρισαν τις ΔΕΚΟ, έτοιμη και η απόδειξη. 40.772 ευρώ, το μέσο κόστος μισθοδοσίας ανά εργαζόμενο, διαλαλούσαν ολημερίς κι ολονυχτίς οι βαμπιρέλλες στα ηλεκτρονικά χαμαιτυπεία, αγωνιώντας μήπως και κάποιοι βρίσκονταν ν' απολαμβάνουν το 1/10 τουλάχιστον των δικών τους απολαβών.

5,300 όμως ευρώ η ασφαλιστική εισφορά, 6,161 ευρώ η φορολογία, από τα 40.772, στα 29.331, δηλαδή στα 2.093 το μήνα*. Λίγο το βλέπω το αίμα τελικά, και τα βαμπίρ τα κόβω γρήγορα να ψάχνουνε αλλού για το κόκκινο υγρό.

Αυτά, τον μήνα Οκτώβριο του σωτήριου έτους 2010.

Τον μήνα Οκτώβριο όμως του σωτήριου έτους 2009, τα πράγματα ήτανε αλλιώς. Τα μάτια ήταν στραμμένα και πάλι στις ΔΕΚΟ, αλλά στα ψηλότερα κλαδιά. Ι. Κωστόπουλος, διευθύνων σύμβουλος στα Ελληνικά Πετρέλαια. Τρεφόταν με 270.000 ευρώ. Χ. Χατζηεμμανουήλ πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στην ΟΠΑΠ Α.Ε., με 500.000 ευρώ. Τ. Αθανασόπουλος, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ, με 300.000 ευρώ και bonus 100.000 ευρώ. Παναγής Βουρλούμης, πρόεδρος του ΟΤΕ είχε ετήσιο μισθό 580.000 ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται οι παροχές και τα bonus (stock options, έξοδα παραστάσεως, πιστωτικές κάρτες, αυτοκίνητο κ.ά.). Χρήστος Παναγόπουλος, πρόεδρος της ΕΡΤ Α.Ε. λάμβανε ετήσια αμοιβή 347.000 ευρώ. Και η συνέχεια στον πίνακα που ακολουθεί. (Δείτε τον σε μεγέθυνση ΕΔΩ)

Έγραφαν λοιπόν προχτές οι εφημερίδες:

«…Το χαλί για νέες μειώσεις αποδοχών σε 21.627 εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ έστρωσε χθες η κυβέρνηση, δίνοντας στην δημοσιότητα τον κατάλογο με τις αμοιβές τους, οι οποίες παρά τις πρόσφατες περικοπές συνεχίζουν να προκαλούν το κοινό αίσθημα…».

Περίεργη στ’ αλήθεια φάρα. Να σοκάρεται με τα 2,000 και να χωνεύει τα 20,000. Τι να πεις! Αν δεν ξαναγυρίσουν τα βαμπίρ στους τάφους τους, κι άλλα πολλά παράξενα έχουν να δουν τα μάτια μας.

*. «Ιδού τα ρετιρέ, ιδού και τα χαλκεία»: Ν. Μπογιόπουλος, Ριζοσπάστης, 15/10.

Ο χορός της αρκούδας: αμερικανικές εκλογές

Ήταν πράγματι τεράστιο το πλήγμα που δέχτηκαν τα χρηστά μας ήθη με την αποκάλυψη ότι η διεφθαρμένη Siemens διακινούσε «βρώμικο» πολιτικό χρήμα τόσο με το κεντροδεξί, όσο και με το κεντροαριστερό της χέρι. Φυσικά όλοι γυρίσαμε αλλού το πρόσωπο με αποτροπιασμό, διότι δεν είναι δυνατόν σε μια χρηστή δημοκρατία να μπαίνει ταρίφα σε πολιτικούς και πολιτικές, καθ’ ότι, όπως το έχουμε εμπεδώσει, οι τελευταίες αποτελούν δημόσια και μη διαπραγματεύσιμη υπόθεση.

Έτσι με τον αέρα της διαφάνειας να πνέει από παντού, είμαστε πλέον σίγουροι ότι με το πλαφόν στα έξοδα ανάλογα με το είδος των εκλογών (τοπικές, βουλευτικές) και με τη δημοσιοποίηση αυτών στο διαδίκτυο, η δημοκρατία μας θα είναι οχυρωμένη ώστε τέτοια φαινόμενα να μην επαναληφθούν.

Η Αμερική ως γνωστόν είναι η χώρα που υμνεί την ελευθερία όσο καμιά άλλη στον κόσμο. Κάτω λοιπόν από αυτό το πρίσμα δεν θα ήταν δυνατόν να την στερήσει και από αυτούς που θέλουν να δωροδοκούν πολιτικούς, υπό τον μανδύα φυσικά της χρηματοδότησης της προεκλογικής τους εκστρατείας, αλλά δυστυχώς κωλύονται από ένα αναχρονιστικό νομικό πλαίσιο. Θέλεις να χρυσώσεις τον υποψήφιο που αγαπάς; Θέλεις να τον ράνεις με όσα εκατονταδόλαρα τραβάει η ψυχή σου, αλλά σου φράζει το δρόμο ο Νόμος; Ουδέν πρόβλημα. Αλλάζουμε το Νόμο!

Όπερ και εγένετο. Μέχρι τώρα στην Αμερική μπορούσες να ασκήσεις το κουβαρνταλίκι σου υπέρ ενός υποψηφίου μέχρις ενός ορισμένου χρηματικού ορίου και υπό την προϋπόθεση ότι μαζί με την επιταγή θα έπρεπε για ευνόητους λόγους να καταθέσεις και το ονοματάκι σου. Όχι πλέον. Και τούτο εξ αιτίας δυο πολύ σημαντικών πρόσφατων τροπολογιών οι οποίες επιτρέπουν α) την ανωνυμία, όταν η κατάθεση γίνεται όχι απ’ ευθείας στον υποψήφιο, αλλά σε κάποιον τρέχα-γύρευε μη κερδοσκοπικό οργανισμό και β) το απεριόριστον της επιχορήγησης τόσο από εταιρίες όσο και από εργατικά σωματεία, όταν τα ποσά αυτά δεν κατευθύνονται προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά μπορεί να κατευθύνονται, συκοφαντώντας και δυσφημώντας, προς όλα τα άλλα, πλην του συγκεκριμένου.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι, και γέμισε ο τόπος από οργανισμούς λογής λογής και ΜΚΟ με περίεργα κι ευφάνταστα ονόματα, που άλλο σκοπό δεν είχαν παρά πώς να εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την απρόσμενη αυτή ευεργεσία του νόμου.

Το αποτέλεσμα φαίνεται στα νούμερα που σε σύγκριση με τις προηγούμενες ενδιάμεσες εκλογές του 2006 για τη γερουσία, πήρανε κυριολεκτικά φωτιά φτάνοντας επιεικώς στο πενταπλάσιο: $16 εκατομμύρια μάζεψαν το 2006, $80 εκατομμύρια ως τα τώρα. Κι από αυτά δε, μόνο τα $36 ήρθαν από δυο τέτοιους νεοσύστατους οργανισμούς, τους American Crossroads and Crossroads GPS κατευθυνόμενα προς τους ρεπουμπλικάνους, οι οποίοι σε αναλογία 7:1 σε σχέση με τους δημοκρατικούς, είναι και οι πλέον ευεργετημένοι από την εν λόγω τροπολογία.

Οι εκλογές στην Αμερική είναι μια πολύ ακριβή υπόθεση, η οποία από αναμέτρηση σε αναμέτρηση γίνεται δυσανάλογα ακριβότερη. Μια θέση για παράδειγμα στο Κογκρέσο στοιχίζει σήμερα αρκετά εκατομμύρια δολάρια, οπότε όπως είναι φυσικό στην κούρσα μπορούν να συμμετέχουν είτε οι βαθύπλουτοι, είτε αυτοί που μπορούν να εξασφαλίσουν γενναία υποστήριξη από εταιρίες με νόμιμο αντάλλαγμα φυσικά κάποιο ευνοϊκό νομοθέτημα. Λόγω δε του δικομματισμού που και στην Αμερική καλά κρατεί, οι εταιρίες δεν έχουν να πολυσκοτίζονται σε ποιον απ’ όλους θα μοιράσουν τις χορηγίες τους. Είτε τις μοιράζουν ακριβοδίκαια, είτε σε αναλογία 60:40 ανάλογα με τις προσδοκίες που τρέφουν κάθε φορά.

Τα χρήματα που ξοδεύτηκαν στα media, μόνο για το 2006 ανέρχονταν σε $124 εκατομμύρια, ενώ για τις φετινές ενδιάμεσες εκλογές για τη γερουσία μέχρι στιγμής φτάνουν αισίως τα $210 εκατομμύρια. Το συνολικό δε κόστος των εκλογών του 2006 ανήλθε στα $5 δις, ποσό που σίγουρα θα ξεπεραστεί κατά πολύ στις φετινές. Σαν τελευταίο δε εξωφρενικό παράδειγμα θα αναφέρω το ποσό που ξοδεύτηκε από μια μόνο υποψήφια των ρεπουμπλικάνων για τη θέση του Κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, τη διευθύνουσα σύμβουλο του e-bay, Μεγκ Ουίτμαν, και το οποίο έφτανε τα $130 εκατομμύρια!

Μετά απ’ όλο αυτό τον πακτωλό χρημάτων που διατίθεται για την εξαγορά βουλευτών και γερουσιαστών, στην ουσία δηλαδή νομοθετημάτων, και με την εγκαθίδρυση των εταιρικών κολοσσών στα ίδια τα θεμέλια της αμερικανικής δημοκρατίας, είναι ν’ απορεί κανείς πώς τα καταφέρνει και λειτουργεί έστω και στοιχειωδώς. Μια απάντηση είναι από την εξισορρόπηση των συμφερόντων. Η Αμερική, σε αντίθεση με την Ελλάδα, είναι μια μεγάλη χώρα η οποία λόγω του μεγέθους της έχει τη δυνατότητα να εκτρέφει στους κόλπους της όλων των ειδών τα συμφέροντα. Έτσι, μπορεί η μια εταιρία να χρυσώνει τον ένα γερουσιαστή για να ψηφίσει ένα νόμο, υπάρχει όμως και κάποια άλλη ισοδύναμη, η οποία χρυσώνει έναν άλλον, ακριβώς για να μην τον ψηφίσει. Κι επειδή το διακύβευμα κάθε φορά, λόγω του μεγέθους της οικονομίας είναι ιδιαίτερα μεγάλο, ανάλογα μεγάλες είναι και οι χορηγίες και οι εξαγορές των πολιτικών.

Και οι πολίτες; Αυτοί, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, τι άλλο(;) στοιχίζονται πίσω από κάποιο μεγαλοσυμφέρον που έχει άκρες κατά Ουάσιγκτον μεριά, πειθόμενοι τις πιο πολλές φορές ότι αυτό το μεγαλοσυμφέρον είναι ταυτόσημο και με το δικό τους.